Στις 20/10/2016, στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος», παρακολουθήσαμε μια εξαιρετική βραδιά μουσικής δωματίου που πρόσφερε το πολυεθνικής σύνθεσης Κουαρτέτο Εγχόρδων της Φιλαρμονικής του Μονάχου, αποτελούμενο από τον ταλαντούχο Ελληνα βιολιστή Ιάσονα Κεραμίδη, τον Γάλλο βιολιστή Κλεμάν Κουρτέν, τον Γερμανό βιολίστα Κονσταντίν Ζέλχαϊμ και τον Γερμανό τσελίστα Μάνουελ φον ντερ Νάμερ.
Οι τέσσερις μουσικοί παρουσίασαν ένα ενδιαφέρον ισορροπημένο πρόγραμμα αφήνοντας τίποτε λιγότερο από άριστες εντυπώσεις.
Η βραδιά ξεκίνησε με τη σύνθεση του 54χρονου Αγγλου Γκρέιαμ Ουότερχαουζ «Κρυσταλλογένεσις» (2016).
Ηταν ένα σύντομο διμερές κομμάτι, αναγνωρίσιμα ριζωμένο στα μοντερνιστικά ιδιώματα του 20ού αιώνα, το οποίο δόθηκε με ακρίβεια και προσήλωση. Ακολούθησε το «Κουαρτέτο αρ.8» (1960) του Σοστακόβιτς, έργο επισήμως αφιερωμένο στα «θύματα του φασισμού και του πολέμου» αλλά, ταυτόχρονα, φορτισμένο με μνήμες από τραυματικά γεγονότα της προσωπικής του ζωής.
Οι τέσσερις μουσικοί απέδωσαν τα αργά, ακραία μέρη χαμηλόφωνα, εσωστρεφώς και με συγκρατημένο συναίσθημα, προσδίδοντας σε αυτά τόνους ιδιωτικής πένθιμης συζήτησης διανθιζόμενης σποραδικά από λυρικές λεπτομέρειες: μικρούς μουσικούς λυγμούς, ανεπαίσθητες φορτίσεις της φραστικής, ασματική κατάνυξη.
Το εκρηκτικά βίαιο Allegro molto και το μακάβριο Allegretto -μαζί και τα δύο ένας στιλιζαρισμένος χορός θανάτου- δόθηκαν άγρια και ορμητικά.
Η βραδιά ολοκληρώθηκε με το εκτενές, τετραμερές «Κουαρτέτο αρ.12» του Μπετόβεν.
Η εκτέλεση συνδύασε ισορροπημένα αφ’ ενός υψηλή μουσικότητα διαποτισμένη με ικανές δόσεις πολιτισμένου συναισθήματος και αφ’ ετέρου την προτεραιότητα για διάφανη, στιβαρή απόδοση της δομής μέσα από την ιδιαίτερα φροντισμένη παραγραφοποίηση και τη βέλτιστη διάκριση των φωνών.
Το αποτέλεσμα απέδωσε άριστα την πεμπτουσία του μπετοβενικού κλασικού πνεύματος.
Το εναρκτήριο Maestoso-Allegro ξεκίνησε όσο έπρεπε τεταμένα και κύλησε με επιβεβαιωτική σαφήνεια, συνεκτικό ωστικό ειρμό, καλό δέσιμο μεταξύ των τεσσάρων και άριστα δοσμένες μεταπτώσεις.
Στο εκτενές Adagio, όπου κυριαρχούν οι λυρικοί μονόλογοι του α’ βιολιού ηγήθηκε αδιαπραγμάτευτα της εκτέλεσης ο Κεραμίδης, παίζοντας με αψεγάδιαστη ορθοτονία, πυρετώδη κατάνυξη και ευγένεια στο πλάσιμο της φραστικής.
Το σύντομο Scherzando vivace δόθηκε ανάλαφρα, διάφανα με χορευτικό σφρίγος και κομψότητα ως γεμάτος ευφορία διάλογος μεταξύ του αρσενικού στοιχείου του ρυθμού και του θηλυκού της μελωδίας.
Ορμητικά και φορτισμένα, αλλά πάντα καθαρά, δόθηκε το καταληκτικό Allegro.
Εκτός προγράμματος δόθηκε ο «Ηπειρώτικος χορός» του Σκαλκώτα, πατριωτικό δώρο του Κεραμίδη στους Ελληνες φιλόμουσους.
