Την 1η Αυγούστου η ΚΟΑ επανήλθε στο Ηρώδειο για μία ακόμη συναυλία, αυτή τη φορά υπό τη διεύθυνση του διάσημου Βλαντιμίρ Ασκενάζι, αφήνοντας λίγο άνισες μεν, αλλά γενικώς καλές εντυπώσεις.
Η συναυλία ξεκίνησε με την Εισαγωγή «Τα δημιουργήματα του Προμηθέα» του Μπετόβεν. Ο Ρώσος πιανίστας/αρχιμουσικός άντλησε από το αθηναϊκό σύνολο μια θαυμάσια εκτέλεση, σαφώς –και απρόσμενα!– ενημερωμένη με τις διεθνώς καθιερωμένες κατακτήσεις της ιστορικής ερμηνευτικής: σφιχτοδεμένος ομαδικός ήχος, σβέλτη, αιχμηρή φραστική, επιτηδευμένη τραχύτητα.
Ακολούθως ταιριαστά μειωμένο κλιμάκιο της ορχήστρας συνόδεψε τον γιο του αρχιμουσικού, Ντμίτρι Ασκενάζι, στο «Κοντσέρτο για κλαρινέτο» του Μότσαρτ.
Ηταν μια διπλά άστοχη επιλογή: αφ’ ενός διότι το ιδιωτικού λυρισμού, έκδηλα χαμηλόφωνο έργο του Μότσαρτ δύσκολα ταίριαζε στο αχανές Ηρώδειο, αφ’ ετέρου διότι ο σολίστας, τον οποίο έχουμε ξανακούσει στο Μέγαρο Μουσικής στο ίδιο ακριβώς έργο, ήταν γενικώς μέτριος, με ισχνό ήχο, άνευρη φραστική και, το κυριότερο, με αισθητική της ερμηνείας του παρέπεμπε σε πεδία εκτός της κλασικής μουσικής.
Για να μην εστιάσουμε στο ότι πατέρας και γιος ήρθαν «πακέτο» και έπαιξαν μαζί, ας πούμε το προφανές: ότι ένα άλλο έργο ή ένας άλλος σολίστας ή και τα δυο μαζί ασυζητητί θα πρόσφεραν κάτι καλύτερο και απολαυστικότερο. Η συναυλία ολοκληρώθηκε με τη «Συμφωνία αρ. 4» του Τσαϊκόφσκι σε μια εξωστρεφή, χορταστικά δυναμική εκτέλεση, που έδωσε στην ΚΟΑ ως σύνολο αλλά και σε μεμονωμένους μουσικούς της τη δυνατότητα να λάμψουν.
Το ακρόαμα στηρίχτηκε από την αδιάλειπτης προσήλωσης ανταπόκριση των μουσικών. Διέθετε καλή, σφαιρική απόδοση της υπερφορτισμένης μουσικής δραματουργίας, στιβαρά χάλκινα πνευστά και πολύ καλό συντονισμό των εγχόρδων. Κορυφαίες στιγμές υπήρξαν το τρυφερά λυρικό σόλο τού ομποΐστα Γιάννη Οικονόμου στο Andantino και, βεβαίως, το αληθινά φλογερό καταληκτικό Allegro con fuoco.
