efsyn.gr , Γιάννης Σβώλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Το Σάββατο, 16/7/2016, στην αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη», παρακολουθήσαμε το αγέραστο, πολυβραβευμένο μιούζικαλ του Μπέρνσταϊν «West Side Story» (1957/1961) σε ένα από κάθε άποψη εξαιρετικό ανέβασμα.

Ηταν ευτυχής καρπός συμπαραγωγής του Φεστιβάλ Αθηνών, της Καμεράτας και του κρατικού Μεγάρου Μουσικής.

Συμμετείχαν η Καμεράτα, ενισχυμένη με πλήθος μουσικών κυρίως από την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, και 32 σολίστες ερμηνευτές που τραγούδησαν και χόρεψαν θαυμάσια.

Η πρεμιέρα άφησε άριστες εντυπώσεις και μια πολύ χρειαζούμενη αίσθηση φυγής και ανάτασης. 

Κάθε όψη της παραγωγής ήταν συνολικά και σε βάθος επεξεργασμένη.

Ο Πέτρου επέλεξε την αυθεντική εκδοχή, εμπλουτισμένη με τις ενορχηστρωτικές βελτιώσεις του συνθέτη για την από άποψη διανομής υπερδιαστασιολογημένη, «οπερατική» δισκογραφική εκδοχή (1984, DG).

Το έργο, μεταφορά του σεξπιρικού «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στο περιβάλλον των νεανικών, φυλετικών συμμοριών της Νέας Υόρκης του ΄50, δόθηκε με τις πρόζες μεταφρασμένες στα ελληνικά από τον αρχιμουσικό και -με μια αλλά θαυμάσια εξαίρεση- τους στίχους των τραγουδιών στα πρωτότυπα αγγλικά.

Για την πολυπληθή, νεανική διανομή ο Πέτρου επέλεξε προσεκτικά τόσο τους υπέροχους πρωταγωνιστές του όσο και τους πολλούς δευτεραγωνιστές.

Ταιριάζοντας γάντι με το λαϊκό προφίλ των ηρώων, η παρουσία φρέσκων, «αχρησιμοποίητων» προσώπων και νεανικών, υγιών, μη οπερατικών φωνών διαπότισε θέαμα και ακρόαμα με δροσιά, αμεσότητα και κυρίως πειστικό, ομαδικό πνεύμα.

Φωνές και ορχηστρικός ήχος βοηθήθηκαν από ισορροπημένη ηλεκτρονική υποστήριξη. 

Το ιδιαίτερα επιτυχημένο οπτικό μέρος ήταν καρπός στενής συνεργασίας μιας αισθητικά συντονισμένης ομάδας καλλιτεχνών.

Ο αρχιμουσικός Γιώργος Πέτρου και ο χορογράφος Τζον Τοντ σκηνοθέτησαν το θεματικά πρωτοποριακό μιούζικαλ των Μπέρνσταϊν/Ζόντχαϊμ αναβιώνοντας με ζωντάνια, αιχμηρό χιούμορ και αμεσότητα οικεία στερεότυπα.

Δουλεύοντας με τελείως λιτά μέσα, αδρές γραμμές και πλακάτα χρώματα ο σκηνογράφος Πάρις Μέξης και ο φωτιστής Γιώργος Τέλλος έφτιαξαν ωραίες, σαφείς σκηνικές εικόνες που υπέβαλλαν αφαιρετικά χαρακτηριστικούς τόπους στο νεοϋορκέζικο κοινωνικό περιθώριο των αμερικανικών ΄50s και άφηναν περίσσιο χώρο για τον χoρό.

Επιπλέον αξιοποίησαν πλήρως τους σύνθετους μηχανισμούς σκηνής της «Τριάντη» –ναι, υπάρχουν και λειτουργούν!– εντάσσοντάς τους εύστοχα στη ροή της δράσης.

Εμπλουτισμένα με πινελιές λατινικού φολκλόρ, τα απέριττα, καρατερίστικα κοστούμια της ενδυματολόγου Γεωργίας Γερμανού γείωσαν ευανάγνωστα τη δράση στα αμερικανικά ’50s.

Οι αθλητικές, νευρώδεις χορογραφίες του πολυβραβευμένου χορογράφου Τζον Τοντ συνάρπαζαν το βλέμμα και, παράλληλα, παρέπεμπαν διακριτικά στον πρώτο διδάξαντα Τζέρομ Ρόμπινς. 

Σε καθαρά μουσικό επίπεδο ο Πέτρου άντλησε από την 35μελή, άριστα προετοιμασμένη ορχήστρα ήχο πλούσιο, χυμώδη, στιλιστικά πολυαναφορικό (τζαζ, λατίνο, οπερέτα), ταιριαστά ανάλαφρο για μιούζικαλ αλλά και, όπου χρειαζόταν, συναρπαστικά δυναμικό, εμπλουτισμένο με την εμπειρία της συμφωνικής γραφής.

Το αποτέλεσμα απέδωσε πολύ καλά την αριστοτεχνική, χαμαιλεόντια ορχηστρική παλέτα του Μπέρνσταϊν.

Αριστα προετοιμασμένοι ήταν όλοι οι τραγουδιστές/χορευτές. Ο Γιάννης Καλύβας (Τόνι), η Μαρίνα Σάττι (Μαρία), ο Ανδρέας Βούλγαρης (Μπερνάρντο), ο Ιάσων Μανδηλάς (Ριφ) και η Ελένη Σταμίδου (Αννίτα) τραγούδησαν αβίαστα, δίχως τονικά ολισθήματα, μελωδικά, δίχως οπερατικό στιλιζάρισμα.

Καλά συγχρονισμένα ήσαν τα όχι λίγα σύνθετα χορωδιακά κομμάτια, αβίαστες οι μεταπτώσεις από πρόζα σε μελωδικό τραγούδι, καλοκουρδισμένα τα γρήγορα, ομαδικά, καρατερίστικα μουσικοχορευτικά νούμερα.

Μια παράσταση σκέτη απόλαυση!