«Η πριγκίπισσα της Σασσώνος» του Σαμάρα

Στις 27/5/2016, στην ίδια αίθουσα, παρακολουθήσαμε την πρώτη ύστερα από 60 χρόνια παρουσίαση της οπερέτας του Σαμάρα «Η πριγκίπισσα της Σασσώνος» (1915), υπό τον Ανδρέα Τσελίκα, σε νέα επιμέλεια του μουσικού κειμένου από τον αδελφό του, Γιάννη.

Συμμετείχε η ΜΧΔΑ. Το έργο είχε δοθεί παλαιότερα από την ΕΛΣ (1957). Η ακρόαση αποκάλυψε μια γοητευτικά πικάντικη αλλά περίεργα ετερόφωτη/ετερόκλητη οπερέτα.

Δίχως το ευανάγνωστα ελληνικό φολκλορικό στίγμα της δημοφιλούς «Κρητικοπούλας», η «Πριγκίπισσα» είναι γεμάτη από επανερχόμενες, υπερβολικά βαρύνουσες αναπαραγωγές του ήχου της βιεννέζικης οπερέτας των Λέχαρ και Γιόχαν Στράους υιού, αλλά και απόηχους από Οφενμπαχ, Ζουπέ κ.ά., που στα αυτιά του σημερινού, μουσικά πολύ πιο ενημερωμένου ακροατή λειτουργούν διαλυτικά στη μουσική συνοχή.

Αντίθετα από τον προικισμένο, «γάτο» Σακελλαρίδη που οικειοποιούνταν πλήρως ό,τι άρπαζε, γειώνοντάς το βαθιά στο ελληνικό έδαφος, εδώ ο κοσμοπολίτης Σαμάρας πέφτει θύμα της ευκολίας του και της ευρείας, υψηλής παιδείας του, που τον οδηγούν να αναπαράγει ως χαμαιλέων όλα τα οικεία σε αυτόν (αλλά και σε εμάς σήμερα) στερεότυπα του κεντροευρωπαϊκού ελαφρού μουσικού θεάτρου.

Παρ’ όλα ταύτα, το αβάσταχτης ελαφρότητας έργο ρέει απολύτως ευχάριστα και με περισσό ενδιαφέρον: οι ρόλοι έχουν άριστο μουσικό χαρακτηρισμό και αβίαστη, μελωδική φωνητική γραφή, η εναλλαγή πρόζας και μουσικής ισορροπεί θαυμάσια και η παρουσία του φολκλόρ -επτανησιακού και ηπειρώτικου- λειτουργεί απολαυστικά.

Επίσης, υπάρχουν υγιείς, επικαιρικές πατριωτικές κορόνες και, επιπλέον, φαρμακερές πολιτικές αιχμές για παθογένειες της εξουσίας που παραμένουν τραγικά ευανάγνωστες και σήμερα: νεποτισμός, πελατειακές σχέσεις, ρουσφέτια…

Από την έκδηλα άνιση διανομή ξεχώρισαν εύκολα η Σοφία Κυανίδου (Ντόλλυ), ο μοναδικά ταμπεραμεντόζος ερμηνευτής οπερέτας Δημήτρης Πακσόγλου (Παρασκευάς), ο ταιριαστά μπουφόνικος Χάρης Αδριανός (Πέτρος) και ο Μιχάλης Ψύρρας (Δον Αλόντζο).