«Μη νομίζετε πως δεν σας σκέφτομαι, πως δεν είμαι κοντά σας. Κατανοώ τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα. Θα ήθελα να μπορούσα να κάνω μια δωρεάν συναυλία, να ανέβω σε έναν λόφο της Αθήνας και να τραγουδήσω για όλο τον κόσμο. Δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να βοηθήσει» είπε η Πάτι Σμιθ και άνοιξε τα χέρια της απαγγέλλοντας με συναίσθημα τους στίχους από το ανυπέρβλητο τραγούδι της «People have the power».
Παρασκευή, 6 το απόγευμα στο Public Συντάγματος, η «ιέρεια της πανκ ροκ» έδινε μια μίνι συνέντευξη στους δημοσιογράφους, ενώ το κοινό είχε ήδη σχηματίσει τεράστια ουρά, από την είσοδο μέχρι τον 4ο όροφο, περιμένοντας υπομονετικά να του υπογράψει το αυτοβιογραφικό βιβλίο της «Πάτι και Ρόμπερτ» (εκδ. Κέδρος).
Απλή, ανεπιτήδευτη, χαμογελαστή, πολύ προσιτή. Λιπόσαρκη, με μακριά γκρίζα μαλλιά, αμακιγιάριστη, ντυμένη με λευκό T-shirt, μαύρο σακάκι κι έναν μεγάλο σταυρό στο στήθος.
Απαράμιλλη ανδρόγυνη φιγούρα, γνήσια ροκ αντιστάρ.
Σαν να μην έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας από τότε που -τέλη της δεκαετίας του ’60- τριγυρνούσε στη Νέα Υόρκη μαζί με το αγόρι της, τον Ρόμπερτ Μέιπλθορπ (μετέπειτα διάσημο φωτογράφο) αναζητώντας την καλλιτεχνική της ταυτότητα.
«Εκείνη την εποχή υπήρξε ένα δυναμικό καλλιτεχνικό σκηνικό, μια αναγέννηση στη Νέα Υόρκη. Η πόλη ήταν εντελώς διαφορετική, σχεδόν χρεοκοπημένη, βρόμικη, επικίνδυνη. Νοικιάζαμε φτηνά διαμερίσματα, κάναμε δουλειές του ποδαριού, ζούσαμε με λίγα χρήματα. Τώρα είναι πιο πλούσια, στους ίδιους δρόμους υπάρχουν ακριβά μαγαζιά, τα ενοίκια έχουν φτάσει στα ύψη. Τότε δεν είχαμε τηλεόραση, κινητά, δεν μας έλειψε όμως η φαντασία και η επιθυμία να δημιουργήσουμε. Τότε είχαμε μια ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική κοινότητα. Πού υπάρχει σήμερα αυτή η ενέργεια; Στους νέους, στους ακτιβιστές».
Εβδομήντα χρόνων γίνεται τον Δεκέμβριο η επιδραστική τραγουδοποιός, όμως νιώθει… παιδί, όπως είπε γελώντας.
«Εχω έναν Πίτερ Παν μέσα μου! Ασφαλώς πλέον είμαι πιο υπεύθυνη. Μεγάλωσα τα παιδιά μου, τώρα προσέχω το εγγόνι μου, αγαπώ τη δουλειά μου, μου αρέσει να κάνω νέες γνωριμίες, έχω ενθουσιασμό και αισιοδοξία, θέλω να κάνω πράγματα που μας κρατούν ζωντανούς και μας δίνουν ενέργεια…».
Τόνισε πως δεν έχει χάσει την ικανότητά της να ροκάρει. Και το αποδεικνύει γιορτάζοντας με μια περιοδεία τα 40 χρόνια από την κυκλοφορία του ιστορικού, εμβληματικού αλμπουμ της «Horses».
Eτσι και το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία να την απολαύσει σε δυο συναυλίες στο Piraeus Academy το Σαββατοκύριακο: το πρώτο βράδυ έπαιξε με έντονο συναίσθημα όλα τα κομμάτια του «Horses» και τη δεύτερη έδωσε ένα ακουστικό σόου με πολλά από τα αγαπημένα σε όλους τραγούδια της.
«Η έμπνευση μπορεί να έρθει με πολλούς τρόπους, απρόσμενα. Οταν περπατάω, όταν είμαι με κόσμο, όταν διαβάζω ένα βιβλίο. Για παράδειγμα, όταν η κόρη του Αλμπέρ Καμί μου έδωσε ένα χειρόγραφο 100 σελίδων του πατέρα της, το διάβασα μεμιάς, συγκλονίστηκα και σκέφτηκα ότι θα ήθελα να γράψω κι εγώ» είπε, επισημαίνοντας πως το τραγούδι είναι πιο δύσκολο από τη συγγραφή.
«Είμαι υπεύθυνη για τη μουσική, τον στίχο. Πρέπει να φτιάξω κάτι άμεσο για να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους. Αντιθέτως, με το γράψιμο είσαι περισσότερο κλεισμένος στον εαυτό σου».
Υπάρχει κάτι που τη φοβίζει;
«Μόνο μην κινδυνέψουν τα παιδιά μου. Οταν ο γιος μου ήταν 3 ετών, τον έχασα σε ένα κατάστημα, για 15 λεπτά τον ψάχναμε και δεν μπορούσαμε να τον βρούμε με τον άντρα μου. Φοβήθηκα ότι κάτι κακό είχε συμβεί. Και τώρα, όταν διαβάζω στις εφημερίδες και βλέπω εικόνες με μανάδες με τα παιδιά τους στην Αφρική ή τους πρόσφυγες που χάνουν τα παιδιά τους, συγκλονίζομαι».
Ασφαλώς έχει το βλέμμα στραμμένο γύρω της:
«Ακόμα είμαι σε κατάσταση σοκ με το Βrexit. Δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχουν όλα αυτά. Εσείς οι Ελληνες καταλαβαίνετε καλύτερα την κατάσταση με τόσα που περνάτε. Ξέρετε, όσο μεγαλώνω κουράζομαι με αυτή τη γαμημένη τη βλακεία των ανθρώπων… Δεν μπορούμε να θυσιάσουμε τη χαρά και την αισιοδοξία στην πολιτική. Εγώ θέλω να γράφω, να ζω, να χαίρομαι, έχω δικαίωμα να ζήσω τη ζωή μου. Προσεύχομαι για τον κόσμο, είμαι πολίτης, ψηφίζω, αλλά προέχει η δημιουργία, γιατί είμαι καλλιτέχνης, δεν είμαι πολιτικός».
Και νοιάζεται ιδιαίτερα για τους νέους:
«Κάθε γενιά αντικατοπτρίζει την εποχή της. Σήμερα η τεχνολογία εκφράζει την έμπνευση της εποχής. Το τοπίο έχει αλλάξει. Εμείς δεν είχαμε κομπιούτερ και ίντερνετ, είχαμε ραδιόφωνο και δίσκους. Η ομορφιά ήταν η απλότητα της επικοινωνίας, η ενότητα για έναν σκοπό, να αλλάξουμε τον κόσμο, να προωθήσουμε το κίνημα ειρήνης, να προστατεύσουμε το περιβάλλον, να φέρουμε κοινωνική δικαιοσύνη. Τώρα βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο. Πολλή πληροφορία, πολλοί τρόποι επικοινωνίας, αλλά λιγότερη επικοινωνία. Ομως οι νέοι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τον κόσμο. Πρέπει να είμαστε κοντά τους, να τους υποστηρίζουμε. Ιδιαίτερα αν παίρνουν λάθος δρόμο, γιατί σήμερα υπάρχουν περισσότεροι λανθασμένοι δρόμοι από παλιά».
