Μέσα σε έναν άδειο λευκό χώρο, πέντε σώματα κινούνται και προσπαθούν να αγγίξουν το ένα το άλλο. Κατευθύνουν την προσοχή τους σε μια χορογραφία που σχεδιάζεται πάνω στις επιφάνειες των σωμάτων και, σταδιακά, στον χώρο που προκύπτει καθώς απομακρύνονται.
Γλιστρούν το ένα πάνω στο άλλο, δημιουργούν στενούς, οριακούς χώρους, ενεργοποιούν και δέχονται κινητικά ερεθίσματα. Η νέα δουλειά της ταλαντούχας χορογράφου Ιριδας Καραγιάν έχει τίτλο «Alaska», μελετά την εμπειρία της επαφής των σωμάτων με βασικό άξονα την αφή και απόψε κάνει πρεμιέρα στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών (έως 29 Φεβρουαρίου).
Χωρίς ρόλους μοιρασμένους στους ερμηνευτές, χωρίς σενάριο και συγκεκριμένη ιστορία να ακολουθούν, οι πέντε χορευτές πειραματίζονται με τις αισθήσεις και τον τρόπο με τον οποίο αυτές λειτουργούν σε σχέση με την αντίληψη και την κατανόηση της εικόνας σε κίνηση.
«Αμέσως μετά το «Tracing» που παρουσίασα στο Φεστιβάλ Αθηνών, μου ξύπνησε η διάθεση να περάσω από την ιδέα του ίχνους σε αυτήν της επαφής. Ηθελα να δημιουργήσω μια φανταστική συνθήκη που να φέρνει κοντά τα σώματα», λέει η χορογράφος. «Δούλεψα, λοιπόν, την αίσθηση της αφής, αναζητώντας τι μπορεί να κάνει τον θεατή να στραφεί σε κάτι τόσο κοντινό».
Πώς όμως μπορεί μια χορογράφος, σε έναν ανοικτό χώρο, να στρέψει το βλέμμα μας στη λεπτομέρεια; «Οι ρυθμοί, οι αυξομειώσεις των εντάσεων, οι εναλλαγές στην ταχύτητα αλλά και ο τρόπος που αναλύει κανείς την κίνηση μπορεί να σε κάνουν να ζουμάρεις.
Αναλύσαμε έτσι τη χορογραφία ώστε να υπάρχουν αρκετά στρώματα σκέψης πίσω από αυτήν. Ο σχεδιασμός έγινε πάνω στο σώμα του άλλου. Τρεις γυναίκες και δύο άντρες προφανώς και λειτουργούν διαφορετικά, προσεγγίζουν και προσεγγίζονται ο καθένας με τον τρόπο του. Μελετάμε μέχρι τέλους το πώς δέχονται τα ερεθίσματα, πώς γίνονται πομποί. Πρόκειται για μια διαρκή διαπραγμάτευση, μια εκπομπή πραγμάτων».
Και ο τίτλος «Alaska» πώς συνδέεται με όλα αυτά; «Κοιτάξτε, υπάρχει μια κατηγορία τίτλων που περιγράφουν μια πτυχή ή μια κατάσταση ή τα συναισθήματα της δουλειάς που παρουσιάζεις», σχολιάζει η Ι. Καραγιάν. «Υπάρχει όμως και μια άλλη που ο τίτλος δεν σημαίνει κάτι απτό για την ιστορία και το έργο.
Επέλεξα, λοιπόν, να βάλω μια λέξη που αφήνει ανοικτές τις αναφορές. Ετσι ο θεατής θα δημιουργήσει τη δική του σύνοψη, θα φτιάξει τη δική του ερμηνεία και συνειρμούς. Ο τίτλος μας είναι ανοικτός κι επιδέχεται όποιο νόημα θέλει κανείς να του δώσει».
Η χορεύτρια και χορογράφος έχει κάνει μια σημαντική πορεία (με σταθμούς στην Ελλάδα και εκτός) από το 2003 που ίδρυσε την ομάδα της Ζήτα και παρουσίασε το πρώτο της έργο («Το Δάσος») στη Βαλκανική Πλατφόρμα Χορού του Βουκουρεστίου.
Τα πράγματα που της αρέσει να εξερευνά είναι η βιαιότητα της ανθρώπινης φύσης, η σχέση του ατόμου με την ομάδα, η κατασκευή της κίνησης και η διαδικασία εξέλιξής της, η εξερεύνηση της δράσης στον χώρο και του ίχνους που αυτή αφήνει.
Στη νέα παραγωγή της, η Ιρις Καραγιάν εμπιστεύεται και πάλι έναν από τους μόνιμους συνεργάτες της, τον τσελίστα και συνθέτη ηλεκτρονικής μουσικής Νίκο Βελιώτη, ενώ παράλληλα αποδεικνύει ότι είναι ανοιχτή σε νέες συνεργασίες από τον ευρύτερο χώρο των τεχνών, προσκαλώντας τον θεωρητικό τέχνης, επιμελητή εκθέσεων και συγγραφέα Σωτήρη Μπαχτσετζή ως σύμβουλο δραματουργίας και τον εικαστικό Γιώργο Μαραζιώτη στη δημιουργία του σκηνικού περιβάλλοντος.
Info:
Στέγη: Συγγρού 107. Κοστούμια: Ελευθερία Αράπογλου. Ερμηνεύουν: Φίλιππος Βασιλείου, Νώντας Δαμόπουλος, Χαρά Κότσαλη, Κατερίνα Λιόντου, Ιωάννα Παρασκευοπούλου. Πληροφορίες: 210 9005800. Στις 21.00. Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 15 €. Μειωμένο ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 10 €. Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 9 €. ΑμεΑ & άνεργοι: 5 €. Συνοδός ΑμεΑ: 10 €.
