Στις 6 Φεβρουαρίου του 2007, λίγες μέρες πριν από τα 74α γενέθλιά της, η Γιόκο Ονο είχε κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ στο οποίο οι Cat Power, Spiritualized, Le Tigre, Antony διασκεύαζαν κομμάτια από το παρελθόν της.
Είχε τίτλο «Yes, I’m a witch», η διασημότερη χήρα του πλανήτη κοιτούσε στα μάτια όλους εκείνους που της καταλογίζουν δεκάδες κατηγορίες (με διασημότερη τη διάλυση των Μπιτλς) και παραδεχόταν «Ναι, είμαι μάγισσα».
Σήμερα, το ημερολόγιο γράφει 2016, η μικροσκοπική Γιαπωνέζα είναι έτοιμη να σβήσει τα 83 κεράκια στην τούρτα γενεθλίων κι επιστρέφει με έναν δίσκο που αποτελεί εξέλιξη εκείνης της δισκογραφικής απόπειρας.
Επιμένοντας στην ιδιότητα «μάγισσα» και παραλλάσσοντας λίγο τον τίτλο σε «Yes, I’m A Witch Too», καλεί κόσμο να πειραματιστεί ανελέητα με το παρελθόν της.
Τότε μάλιστα είχε δηλώσει στο περιοδικό Pitchfork πως τέτοιου είδους αναθέσεις αναδεικνύουν την ουσία της μουσικής.
Κι ότι πλέον είχε κουραστεί να λέει «όχι» σε νέους καλλιτέχνες που της ζητούσαν άδεια για διασκευές:
«Αυτές οι συνεργασίες οφείλουν να πραγματοποιούνται οργανικά, αβίαστα. Γι’ αυτό και τις αγαπώ πολύ. Πάντα πίστευα ότι η δουλειά μου θα πρέπει να μένει ημιτελής, με την έννοια ότι θέλω θα ενθαρρύνω τους ανθρώπους να προσθέτουν τη δημιουργικότητά τους σε αυτήν. Αλλοτε εννοιολογικά κι άλλοτε σωματικά. Θυμηθείτε πως ήδη από τη δεκαετία του 1960, από τη σειρά των άλμπουμ “Unfinished Music”, πίστευα στην έννοια του ημιτελούς έργου».
Από τις επιλογές της καταλαβαίνει κανείς πως αναζητούσε -όπως σε κάθε της καλλιτεχνική έκφραση- την ανατροπή και το αναπάντεχο, ενώ τα κομμάτια δείχνουν μια διάθεσή της να επιλέξει αρκετά αυτοβιογραφικά τραγούδια.
Στα δεκαέξι ξανακοιταγμένα κομμάτια που παρέδωσε με μεγάλη άνεση σε διάφορους καλλιτέχνες βρίσκει κανείς το «Dogtown», που ερμηνεύει μαζί με τον γιο της, Σον Λένον, το «Catman (The Rosies Are Coming)» του 1973 που πείραξαν οι Σουηδοί indie pop Miike Snow, το «No Bed for Beatle John» που έφτιαξε η 33χρονη Βρετανή Ebony Bones, η εναλλακτική αμερικανική μπάντα Death Cab for Cutie που ανέλαβε το πιο πρόσφατο «Forgive me my love» του 1992 (αυτό ήταν κι ένα από τα πρώτα κομμάτια του δίσκου που ακούσαμε πριν κυκλοφορήσει ολόκληρος ο δίσκος), το πρώιμο «Mrs. Lennon» (1971) που επιμελήθηκαν οι επίσης Σουηδοί «Peter, Bjorn and John» (πρόκειται για ένα τραγούδι που είχε χρησιμοποιηθεί για να ντύσει την τηλεοπτική ταινία «Imagine»), o παραγωγός, παλιός της γνώριμος και αλλοτινός συνεργάτης του Λένον, Τζακ Ντάγκλας, περιποιήθηκε το «Move on Fast».
-320x213.jpg)
