Ενα αφιέρωμα στον Φραντς Σούμπερτ ιδιαίτερα ενδιαφέρον από πολλές απόψεις παρουσίασε η απ’ όλους εκπαραθυρωμένη Καμεράτα, υπό τον Γιώργο Πέτρου, στο Μέγαρο Μουσικής (24/11/2015).
Βεβαίως δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Ελληνας αρχιμουσικός με τη διεθνή σταδιοδρομία προτείνει με επιτυχία συνθέσεις προγραμμάτων έξω από την πεπατημένη: πριν από λίγους μήνες στο Ωνάσειο είχε παρουσιάσει επικεφαλής του ίδιου συνόλου μια μαραθώνιας διάρκειας συναυλία έργων Μότσαρτ.
Στην προκείμενη περίπτωση δανείστηκε τον τίτλο από τις περίφημες «Σουμπερτιάδες», ιδιωτικές βραδιές τραγουδιού και μουσικής δωματίου που οργάνωνε ο Σούμπερτ στη Βιέννη με φίλους και εύπορους υποστηρικτές του. Το συνειδητά ετερόκλητο πρόγραμμα περιλάμβανε τρία ορχηστρικά έργα, μια πιανιστική φαντασία, έξι τραγούδια και μια Συμφωνία.
Η συναυλία δόθηκε με όργανα εποχής και άφησε συνολικά άριστες εντυπώσεις.
Στο πρώτο μέρος ακούστηκαν νεανικά συμφωνικά έργα: η ορχηστρική «Εισαγωγή D.470» (1816) και το «Κομμάτι κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα, D.345». Στιλιστικά στη σκιά του Μπετόβεν, η πρώτη δόθηκε σβέλτα, ορμητικά, με έμφαση στις αντιθέσεις και αιχμηρή φραστική.
Το δεύτερο, σε ύφος εκτενούς καπρίτσιου, όπου μετά την επίσημη ορχηστρική εισαγωγή το βιολί μονοπωλεί με παιχνιδιάρικη επιδειξιμανία το ενδιαφέρον, παίχτηκε άνετα και λαμπερά, με χάρη και έκδηλη δεξιοτεχνική άνεση από τον ικανότατο εξάρχοντα της Καμεράτας, Σέρτζιου Ναστάζα.
Ενδιάμεσα οι πιανίστες Γιώργος Πέτρου και Θανάσης Αποστολόπουλος έπαιξαν τη «Φαντασία για πιάνο 4 χέρια, D. 940», ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του συνθέτη. Οικεία από τη δισκογραφία, όπου ερμηνεύεται συνήθως σε σύγχρονα πιάνα, η βαθύτατα λυρική, νοσταλγικής φόρτισης «Φαντασία» δόθηκε σε αυθεντικό πιάνο Στόνταρτ του 1820.
Οι δύο ερμηνευτές αξιοποίησαν τον σαν λατέρνας, στεγνότερο και διαφανέστερο, στενότερου φάσματος ήχο του ιστορικού οργάνου, φέρνοντας στην επιφάνεια διαφορετικές μουσικές ποιότητες της γραφής: τη λιτότητα της έκφρασης, τον μετρονομικής σταθερότητας βηματισμό, τη χορευτική ελαφράδα, την ανεπιτήδευτη αμεσότητα και τρυφερότητα του ιδιωτικού συναισθήματος. Εντονες αντιθέσεις ταχυτήτων και υπολογισμένα ευρύχωρες παύσεις οργάνωσαν την άρθρωση της ροής σε ενότητες και υπογράμμισαν τις μεταπτώσεις των διαθέσεων.
Στην αρχή του δεύτερου μισού της βραδιάς ο Θανάσης Αποστολόπουλος συνόδευσε δύο μονωδούς σε έξι από τα γνωστότερα τραγούδια του Σούμπερτ. Με την άλλοτε λαμπερή φωνή της να έχει απολέσει αρκετή από τη φρεσκάδα και το ζεστό της ηχόχρωμα, η υψίφωνος Χριστίνα Γιαννακοπούλου ερμήνευσε με ευγένεια και ακρίβεια τα «Στη μουσική», «Ανοιξιάτικο όνειρο» και «Η πέστροφα».
Ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος, που εδώ και καιρό πλέον σταδιοδρομεί στο εξωτερικό, τραγούδησε τα τραγούδια «Ο θάνατος και η κόρη», «Το τριανταφυλλάκι» και «Σερενάτα». Διαθέτοντας την άνεση και τα εκφραστικά ανακλαστικά του σκηνικά ώριμου, έμπειρου μονωδού, πρόσφερε χυμώδεις, θεατρικά φορτισμένες ερμηνείες.
Η αθηναϊκή «Σουμπερτιάδα» ολοκληρώθηκε με τη «Συμφωνία αρ.5» σε μια θαυμάσια ανάγνωση με λάμψη και ακρίβεια γυαλισμένου διαμαντιού.
Αξιοποιώντας πλήρως τον στεγνό, διαφορετικής χροιάς ήχο των ιστορικών οργάνων, εγχόρδων και πνευστών, ο Πέτρου διέπλασε μιαν ανάλαφρη, γεμάτη αισιοδοξία ανάγνωση, δοσμένη με ορμητική, μαθηματικής ακρίβειας φραστική, θεατρικά τονισμένο ρυθμικό βηματισμό, μεταπτώσεις διαθέσεων βασισμένες σε τονισμένες αντιθέσεις, υπέροχη αίσθηση συνέχειας στη ροή της μουσικής. Μια μουσική βραδιά γεμάτη εκπλήξεις και αποκαλύψεις!
-320x213.jpg)
