Ο Γιώργος Δημητριάδης είναι ένας αυθεντικός θρύλος της ελληνικής ροκ σκηνής, μετράει σχεδόν σαράντα χρόνια στη δισκογραφία και τις συναυλίες. Μας ανακοίνωσε δε κάτι πολύ σημαντικό: επανασυνδέθηκε η μπάντα του, οι «Μικροί Ηρωες». Θα παίξουν live στη μουσική σκηνή «Caja De Musica» τη Δευτέρα 27 Απριλίου. Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μανώλης Φάμελλος και άλλοι θα βρίσκονται ανάμεσα στους guests της βραδιάς. Επίσης κυκλοφόρησε και καινούργιο άλμπουμ ο Γιώργος, το «Μεγάλες Στιγμές», για το οποίο σημειώνει ότι περιέχει ορισμένα από τα καλύτερά του τραγούδια. Είναι το πρώτο πράγμα με το οποίο ξεκινάμε τη συνέντευξη που έδωσε στην «Εφημερίδα των Συντακτών».
«Σε αυτή τη δουλειά νιώθω ότι συναντιούνται όλα όσα κουβαλάω σχεδόν 40 χρόνια», μας λέει. «Η νεανική ορμή, η εμπειρία, τα λάθη, οι διαψεύσεις, οι μικρές νίκες. Δεν γράφω πια για να αποδείξω ότι μπορώ. Γράφω γιατί δεν μπορώ να μη γράψω. Και αυτή η διαφορά αλλάζει τα πάντα. Υπάρχει μια ωριμότητα που δεν είναι «σοβαροφάνεια» αλλά συμφιλίωση. Δεν φοβήθηκα να αφήσω χώρο στη σιωπή, στις παύσεις, στις αντιφάσεις. Δεν ένιωσα την ανάγκη να κρυφτώ πίσω από την παραγωγή ή από ένα δυνατό ρεφρέν. Αν ένα ρεφρέν είναι δυνατό, είναι γιατί γεννήθηκε έτσι, όχι γιατί το πίεσα. Εγραψα όπως αισθάνομαι τον κόσμο σήμερα: με σύγχυση, με τρυφερότητα, με οργή, με ειρωνεία. Αλλά και με μια βαθιά ανάγκη για φως. Οταν λέω λοιπόν ότι είναι από τα καλύτερά μου, δεν το μετράω τεχνικά. Το μετράω υπαρξιακά. Αυτά τα τραγούδια με αντιπροσωπεύουν περισσότερο από ποτέ. Και ίσως τελικά να είναι το μόνο κριτήριο που έχει σημασία».
• Παραμένεις ρόκερ; Το ρωτάω γιατί είναι μια κακή εποχή για το ροκ, μοιάζει να έχει υποχωρήσει πολύ το είδος…
Δεν ξέρω αν έχει σημασία πια να δηλώνεις «ρόκερ» σαν ταυτότητα. Είμαι ένας τραγουδοποιός με τη δική μου μουσική κληρονομιά από ακούσματα, με τους δικούς μου ήρωες και πρωτοπόρους πρίγκιπες. Γράφω μουσική, τραγούδια με τον δικό μου τρόπο, το δικό μου χνάρι. Ο,τι λέμε ροκ είναι ένα σύνολο ακουσμάτων από διαφορετικές πηγές, με διάφορες ερμηνείες και μουσικές αποδόσεις. Επίσης είναι ένας τρόπος να στέκεσαι καλλιτεχνικά και ως πρόσωπο. Να αμφισβητείς και τον ίδιο σου τον εαυτό, όχι μονάχα τους άλλους. Να μην καταπίνεις αμάσητα όσα σου σερβίρουν από δεξιά κι αριστερά. Κυρίως να μην αποζητάς το χειροκρότημα για τις θέσεις σου, αλλά για τη μουσική σου. Να μην υποτάσσεσαι στη δημαγωγία, τη μόδα, την ευκολία.
• Εχει υποχωρήσει, τελικά;
Ισως να έχει υποχωρήσει εμπορικά. Ε, και; Παρακολουθώ ωστόσο τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο και βλέπω συνέχεια υπέροχες καινούργιες μπάντες, όπως οι Guest List στην Αγγλία. Οι εποχές αλλάζουν, οι ήχοι μετακινούνται μέσα σε ένα ντελίριο trends που σε χρόνο dt χάνονται. Με την πλημμυρίδα της αποσπασματικής πληροφορίας η μουσική, πλέον, δεν αποτελεί ένα από τα βασικά αφηγήματα. Αλλά η ανάγκη για αλήθεια, για ένταση, για ειλικρίνεια δεν έχει υποχωρήσει. Απλώς εκφράζεται αλλιώς.
• Η αλήθεια είναι ότι δεν βγαίνουν πια πολλά ροκ ονόματα σε αντίθεση με άλλα είδη που γίνεται χαμός…
Αν κοιτάξει κανείς τα charts ή τα social trends, πράγματι δεν εμφανίζονται με την ίδια συχνότητα νέα ροκ ονόματα, όπως συμβαίνει με την τραπ, την ποπ ή την ηλεκτρονική σκηνή. Από την άλλη όμως την ερώτησή σου δεν βλέπω να την απασχολεί το καλουπάρισμα και η τυποποίηση που έχει αποτέλεσμα να ακούγονται όλα με τον ίδιο τρόπο. Δεν τη βλέπω να την απασχολεί το ότι σε αυτά τα είδη που αναφέρεις ακούγονται ένα σωρό αηδίες και σκουπίδια. Εχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω πως «rock is dead» όλα αυτά τα χρόνια. Εξάλλου, πότε η ροκ μουσική ήταν ευρείας κατανάλωσης; Ποτέ. Ισως δεν είναι πια το κυρίαρχο mainstream ρεύμα και εν τέλει καλύτερα. Κάποτε ήταν η φωνή ενός συγκεκριμένου κομματιού μιας γενιάς. Οι άλλοι, οι πολλοί, άκουγαν Βοσκόπουλο. Το ροκ όμως ιστορικά δεν γεννήθηκε ως κυρίαρχο. Γεννήθηκε ως αντίδραση. Και κάθε φορά που η κοινωνία φτάνει σε ένα όριο -σε υπερβολή, σε καταπίεση, σε παραμόρφωση της πραγματικότητας- εμφανίζεται ξανά. Μπορεί να μη λέγεται «ροκ» με την κλασική έννοια, μπορεί να φοράει άλλα ρούχα, να χρησιμοποιεί άλλα beats. Αλλά η ενέργεια είναι ίδια.
• Και οι δισκογραφικές έχουν υποχωρήσει επίσης, όπως και οι πωλήσεις των άλμπουμ. Οι συναυλίες όμως πάνε θαυμάσια…
Μακάρι να πήγαιναν θαυμάσια για περισσότερο κόσμο στον χώρο μας, θα προσθέσω. Κάθε καλοκαίρι, εδώ και πολλά χρόνια, όντως στήνονται διάφορα φεστιβάλ και δρώμενα ανά την Ελλάδα. Αλλά πάντα και παντού θα δεις τα ίδια ονόματα. Δεν υπάρχει ποικιλία στην παρουσία και την πιάτσα τη «σκουπίζουν» συγκεκριμένα περιβάλλοντα και ρεπερτόρια, με αποτέλεσμα να μη μένει τίποτα για όλους τους άλλους. Για λόγους που δεν έχω καταλάβει ακόμα, έχω βρεθεί έξω από αυτή την ιστορία.
• Τι δεν θα έκανες ποτέ στην καριέρα σου; Τι δεν έχεις κάνει δηλαδή;
Δεν συνεργάστηκα ποτέ με πρόσωπα που δεν γουστάρουν αυτό που κάνω, που δεν το καταλαβαίνουν, που δεν το νιώθουν και δικό τους.
Πληροφορίες: Δευτέρα 27 Απριλίου, Caja De Musica, Σινώπης 27 και Μιχαλακοπούλου. Ωρα έναρξης: 21.00. Κρατήσεις τραπεζιών: 6945166085. Είσοδος: 12 ευρώ. Ελάχιστη κατανάλωση: 10 ευρώ. Οι «Μικροί Ηρωες» είναι οι: Κώστας Μπουντούρης: κιθάρες/φωνητικά. Μιχάλης Καββαδίας: ηλεκτρική κιθάρα/φωνητικά. Αλέκος Αράπης: μπάσο. Βασίλης Κασκαμπάς: τύμπανα. Θανάσης Τερψιόπουλος: πιάνο/πλήκτρα.
