Στις 20/3/2026, η ΚΟΑ υπό τον Βλαδίμηρο Συμεωνίδη έδωσε στο κρατικό Μέγαρο Μουσικής μια συναυλία με σολίστες τον Θεσσαλονικιό βιολιστή Σίμο Παπάνα και τον διάσημο Νοτιοαφρικανό βιολιστή Ντάνιελ Χόουπ. Ο ταλαντούχος Παπάνας είναι εξάρχων της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, με την οποία αξίζει να θυμηθούμε ότι ο Χόουπ έχει συμπράξει στην ηχογράφηση ενός ενδιαφέροντος θεματικού CD («Irish Roots») για την DG.
Επίσης το 2022 Παπάνας και Χόουπ έχουν συμπράξει σε ζωντανές παρουσιάσεις της μουσικής του ίδιου CD σε Γερμανία και Μεγάλη Βρετανία. Το πρόγραμμα της βραδιάς περιλάμβανε δύο Συμφωνίες του Χάιδν -τις «Αρ.103, των τυμπάνων» και «Αρ. 83, η κότα»- και δύο κοντσέρτα για δύο βιολιά -το μπαρόκ «Κοντσέρτο BWV 1043» (1717-1723) του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και το πρωτομινιμαλίζον, «μοντέρνο» «Κοντσέρτο για δύο βιολιά» του Τσέχου Μποχουσλάβ Μαρτινού. Η συναυλία στην εντυπωσιακά κατάμεστη αίθουσα άφησε καλές αν και κάπως άνισες εντυπώσεις· επίσης κατενθουσίασε το ακροατήριο.
Για άλλη μια φορά τις εντυπώσεις όρισε ο αχαλίνωτος οίστρος των δύο σολίστ. Τόσο στο κοντσέρτο του Μπαχ, όσο και, κυρίως, σε αυτό του Μαρτινού, Παπάνας και Χόουπ επιδόθηκαν σε έναν φρενιτιώδη αγώνα δρόμου, παίζοντας με δεξιοτεχνία που έκοβε την ανάσα αλλά με ιλιγγιώδεις ταχύτητες που, βεβαίως, (συμπαρ)έσυραν μαζί τους την ορχήστρα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα ακρόαμα στο οποίο ακόμη και όταν ήσουν καλά εξοικειωμένος με τη μουσική, όπως στην περίπτωση του Μπαχ, κυριολεκτικά δεν πρόφταινες να ακούσεις.
Εννοώ να αποκωδικοποιήσεις νοητικά και να προσλάβεις αισθητικά αφ’ ενός τους διαλόγους των δύο οργάνων, αφ’ ετέρου τους διαλόγους αυτών με την ορχήστρα. Ολα ξετυλίγονταν σε ιλιγγιώδες «fast-forward», ανασύροντας βιασμένα την εστίαση της πρόσληψης από το περιεχόμενο και την αβίαστη ανάγνωση της εσωτερικής δράσης της μουσικής, στο επίπεδο ενός αναγκαστικά πολύ ρηχού εντυπωσιασμού…
Ειδικά στον Μαρτινού, όπου το ενδιαφέρον έγκειται εξίσου στη νευρώδη, καταιγιστικά δεξιοτεχνική γραφή για τους δύο σολίστ, όσο και στους περίτεχνους διαλόγους τους με την ορχήστρα, το αχαλίνωτα ορμητικό, ακραία τεταμένο παίξιμο των δύο βιολιστών εξαφάνισε κάθε χώρο για ανάδυση του επιτηδευμένου, ρυθμικά μηχανιστικού διαλόγου μεταξύ αυτών και της ορχήστρας. Αντί για χαλαρό, φιλικά παιχνιδιάρικο, διάφανο πάρε-δώσε μεταξύ των σολίστ και συνόλου -συνειδητή «μοντέρνα» αναπαραγωγή της λογικής του κοντσέρτο γκρόσο από τον συνθέτη- στο ακρόαμα κυριάρχησε ένα ασφυκτικά αγχώδες κυνηγητό, δίχως στίξεις και παραγραφοποίηση. Ομοίως δυσανάγνωστο και βιαστικό ήχησε το καταληκτικό Allegro από το κοντσέρτο του Μπαχ. Ανταποκρινόμενοι στο θυελλώδες χειροκρότημα του ακροατηρίου μετά τον Μαρτινού, οι δυο βιολιστές μαζί πρόσφεραν εκτός προγράμματος -τι πιο ταιριαστό και αναμενόμενο!- δύο από τα «44 ντούο για δύο βιολιά» του Μπέλα Μπάρτοκ.
Εκτός των Μπαχ και Μαρτινού, το πρόγραμμα της βραδιάς περιλάμβανε δύο Συμφωνίες του Χάιδν, τις οποίες ο ευφυής και ταλαντούχος Βλαδίμηρος Συμεωνίδης διηύθυνε με μεγάλης ανάπτυξης κλιμάκιο της ΚΟΑ. Αν και η εκτέλεση έγινε σε σύγχρονα όργανα ήταν σαφές ότι στη διάπλαση των αναγνώσεων είχαν ενσωματωθεί συνειδητά και με τέχνη στοιχεία ιστορικής ερμηνευτικής. Φυσικά ο μεστός και γεμάτος ήχος των σύγχρονων οργάνων προβλήθηκε δίχως δυσκολία στη μεγάλη αίθουσα ενώ ο τοπικός ηχοχρωματικός εμπλουτισμός του συμφωνικού ήχου με τύμπανα με σκληρά κρόταλα χάρισε στο ακρόαμα καίριες αιχμές άρθρωσης.
Παρά την πάγια υστέρηση των εγχόρδων της ΚΟΑ σε ποιότητα ήχου -απόλυτη ακρίβεια συντονισμού, βάρος, ευγένεια- η άρτια οργανωμένη διεύθυνση ανέδειξε πειστικά το κλασικό στίγμα της γραφής του Χάιδν: σαφές μουσικό συντακτικό, σταθερός ωστικός παλμός, ακρίβεια, συμβατική μορφολογία. Φροντισμένα και, κυρίως, αβίαστα διέπλασε ο Συμεωνίδης τις συμβατικά διατυπωμένες μεταπτώσεις διαθέσεων αλλά και τη συμμετοχή του ρυθμικού στοιχείου. Στο Andante της «Συμφωνίας αρ.103, των τυμπάνων», όπως επίσης στο Andante και στο καταληκτικό Finale: Vivace της «Συμφωνίας αρ.83, η κότα» οι άριστες συνεισφορές των σολίστ κυρίως στα ξύλινα πνευστά -Μουρίκης, Βάμβας, Νικόπουλος κ.ά.- χάρισαν στο ακρόαμα απολαυστικές στιγμές σε σόλο αλλά και σε διάλογο προς την ορχήστρα. Ωραίο αποδόθηκε το προβλεπόμενο, εκτενές σόλο βιολί από τον Απόλλωνα Γραμματικόπουλο, εξάρχοντα της ορχήστρας στο Andante της «Συμφωνίας αρ.103».
.jpg)
