Δύο συναυλίες έδωσε τις προάλλες η Ορχήστρα του Φεστιβάλ της Βουδαπέστης υπό τον διακεκριμένο Ούγγρο αρχιμουσικό Ιβάν Φίσερ στο Μέγαρο Μουσικής, αφήνοντας άριστες εντυπώσεις. Στη δεύτερη, την οποία παρακολουθήσαμε, ακούστηκαν ρωσικά έργα του 20ού αιώνα (16/11/2015).
Η βραδιά ξεκίνησε με την αυθεντική ορχηστρική εκδοχή της «Εισαγωγής σε εβραϊκά θέματα» (1920/36) του Προκόφιεφ, μια ωραία υλοποιημένη φιλοξενία απόηχων κλέτζμερ στο περιβάλλον της ρωσικής μουσικής, που δόθηκε σε νευρώδη ανάγνωση, υπογραμμίζοντας εύστοχα και πειστικά τον ιδιότυπα λαϊκό χαρακτήρα του θεματικού υλικού.
Ακολούθως ο Τόμας Τσέετμαϊρ έπαιξε το σπάνια παρουσιαζόμενο «Κοντσέρτο για βιολί αρ.2» (1935) του ίδιου συνθέτη, έργο που για να χαρίσει απόλαυση με τις επιτηδευμένες χάρες του, ζητά υποστήριξη από συντελεστές υψηλής κλάσεως και ευφυΐας.
Ορχήστρα, αρχιμουσικός και σολίστας αποδείχτηκαν απολύτως άξιοι της περίστασης. Ο Αυστριακός βιολιστής είναι έμπειρος, ώριμος ερμηνευτής με τεράστιου εύρους εκφραστική παλέτα και υψηλές επιδόσεις στο ρεπερτόριο του μοντερνισμού.
Διέτρεξε τις τεχνικά απαιτητικότατες σελίδες της παρτιτούρας με θαυμαστή σιγουριά και άνεση, αποδίδοντας με φυσικότητα τις συνεχείς εναλλαγές και μεταπτώσεις μεταξύ σύντομων ενοτήτων λυρικής ανάπαυλας και εκτεταμένων παραγράφων, όπου η μουσική παλλόταν από μηχανιστικούς ρυθμούς και αθλητική έξαψη.
Το επιτηδευμένα νυσταλέο, τακτικά επανερχόμενο θέμα της εκκίνησης, οι ονειρικές ενότητες με τις τεταμένες, πλατιές φράσεις στο στοχαστικό αργό μέρος, οι αλλεπάλληλες σελίδες, αθλητικού σφρίγους, μυώδους φραστικής και μανικής έντασης στο καταληκτικό μέρος, όλα δόθηκαν με αψεγάδιαστη ορθοτονία, κομψότητα χορευτή και άνεση έμπειρου ακροβάτη.
Το δεύτερο μισό της συναυλίας αφιερώθηκε στον Στραβίνσκι του χορού. Ξεκίνησε με τη μουσική από το χορόδραμα «σε τρεις παρτίδες», «Χαρτοπαίγνιο» («Jeu de carters», 1937). Πρόκειται για μια από τις αντιπροσωπευτικά νεοκλασικής αισθητικής συνθέσεις του Στραβίνσκι, έργο εγκεφαλικό, επιτηδευμένα πνευματώδες, με τυπικά στραβίνσκεια συναισθηματική αποστασιοποίηση.
Κρυστάλλινης διαφάνειας, σφιχτά εστιασμένος ήχος από τα έγχορδα, μετρονομικής λειτουργίας συνεισφορές των πνευστών και, πάνω απ’ όλα, ο αριστοτεχνικός συνδυασμός υπέρκομψης χορευτικής ελαφράδας και μαθηματικής ρυθμικής ακρίβειας με την πάντα τεταμένη, αιχμηρή φραστική στοιχειοθέτησαν ένα διανοητικά απολαυστικό μουσικό ακρόαμα!
Η βραδιά ολοκληρώθηκε με μια μεγαλόπρεπη, τελειοθηρικά φινιρισμένη ανάγνωση της δημοφιλούς σουίτας αρ.2 από το χορόδραμα «Το πουλί της φωτιάς» (1919).
Ο καλειδοσκοπικός πλούτος ηχοχρωμάτων, οι υποβλητικές ατμόσφαιρες και τα ακραία ορχηστρικά εφέ αποδόθηκαν εδώ με μεγάλου εύρους, θαυμαστά ζυγιασμένες κλιμακώσεις δυναμικής, μοναδικής διαφάνειας απόδοση ορχηστρικών λεπτομερειών και στιβαρή ρυθμική ζωντάνια, χαρίζοντας μια συναρπαστική ανάγνωση.
Μετά το πέρας της συναυλίας οι Ούγγροι μουσικοί της ορχήστρας τραγούδησαν (!) με θαυμαστή ακρίβεια έναν ρωσικό ψαλμό στη μνήμη των θυμάτων της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεσης στο Παρίσι.
