Οσοι το καλοκαίρι παρακολούθησαν τη συναυλία του στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής και γνώριζαν ποιος είναι και τι έχει κάνει ώς τώρα ο Theodore, συνειδητοποίησαν ότι χρόνο με τον χρόνο η εξέλιξή του είναι τρομερά ενδιαφέρουσα.
Οσοι πάλι δεν τον ήξεραν, άρχισαν να ψάχνουν ποιος είναι αυτός ο μυστηριώδης, ενδιαφέρων, πειραματιστής, λάτρης της ελεκτρόνικα και του πειραματικού τοπίου.
Κι υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία: αυτοί που θα τον αγαπήσουν ακούγοντας τον δίσκο που κρατάμε στα χέρια μας.
Μόλις στα 22 του χρόνια αυτός ο ταλαντούχος συνθέτης, τραγουδοποιός και ερμηνευτής επιστρέφει με τον δεύτερο του δίσκο (ο πρώτος είχε βγει το 2012 με τίτλο «7»), που λέγεται «It Is But It’s Not» (κυκλοφόρησε πριν από κάνα-δυο εβδομάδες από τη ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ/Universal Music).
.
Ο Theodore (κατά κόσμον Θοδωρής Πολυχρονόπουλος) έφυγε από την Ελλάδα στα 18 του για σπουδές στο Λονδίνο κι αφού μελέτησε μουσική και σύνθεση, επέστρεψε για να τον γνωρίσουμε καλύτερα και να αρχίσει να ξεδιπλώνει τα χαρίσματά του.
Στιχουργικά τον εμπνέουν κοινωνικά και υπαρξιακά ζητήματα με βασικό άξονα τη σύγκλιση των αντιθέσεων.
Με αφαιρετική και ποιητική διάθεση οι στίχοι του μιλούν για το παρελθόν και την προοπτική, για συναισθήματα, σκόρπιες στιγμές και συγκρούσεις και για το φως που με διάφορους τρόπους καθορίζει τη ζωή και τα κομμάτια του Theodore.
Αλλά και μουσικά τα τραγούδια του, που μοιάζει να τα φτιάχνει ώστε να έχουν αρχή, μέση και μια κορύφωση στο τέλος, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον καθώς οι συναισθηματικές εξάρσεις πάντοτε έβρισκαν ιδανικό ταίρι στο ψυχεδελικό ροκ, στην ambient pop και τους ηλεκτρονικούς πειραματισμούς που εδώ είναι πολλοί.
Γνωστός για τις αντιθέσεις που χρησιμοποιεί στη μουσική του, ο Theodore επιστρατεύει στο «Sun» τον ρομαντισμό του, τις συγκρούσεις μεταξύ οργάνων στο έξοχο «Run» και το «Do you know how to fall» (που προς το παρόν είναι και το δυνατό ραδιοφωνικό του χαρτί), την πονηρή του διάθεση για το «The Waltz», την dark σκληρότητά του στο «Eclipse».
Ετσι τα εννέα τραγούδια έχουν πάντα διπλό τρόπο ανάγνωσης κι αυτό είναι σαφές από το πρώτο, ατμοσφαιρικό κομμάτι με τίτλο «Αre we there yet» ώς το τελευταίο «Spiral» στο οποίο κυριαρχεί η κλασική αρμονία του πιάνου.
Σε όλα τα παραπάνω συμβάλλει βέβαια και το γεγονός ότι οι ενορχηστρώσεις έχουν μια ρομαντική και κλασικιστική διάθεση (τις υπογράφει όλες ο ίδιος).
Την παραγωγή του άλμπουμ έχει κάνει ο Βρετανός Ken Thomas (Sigur Ros, Yann Tiersen, Daughter, M83).
