Την προηγούμενη εβδομάδα, πέφτω στο insta πάνω σε ένα συγκρότημα μουσικών δρόμου που έλεγαν το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά». Teketzides λέγονταν και είναι δεκαεξάχρονοι μαθητές μουσικών λυκείων, οι οποίοι παίζουν συχνά σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Πόσταρα το video τους και έγραψα ότι υπάρχει ελπίδα.
Μέσα στις επόμενες μέρες και μετά από κάποιες κουβέντες με τους αδελφικούς φίλους Γιώργο και Αννα Νταλάρα, ο Γιώργος, αφού τους μελέτησε, σκέφτηκε να τους φωνάξει να παίξουν το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» στη συναυλία για τα 100 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη στο Καλλιμάρμαρο. Η αντίδρασή τους όταν τους το συζητήσαμε ήταν και συγκινητική και αστεία. Αρχικά, νόμισαν ότι κάποιος τους έκανε φάρσα… Οταν κατάλαβαν ότι ήταν αλήθεια ενθουσιάστηκαν, οι γονείς συμφώνησαν και είπαν το ΟΚ. Οι Teketzides, λοιπόν, πήραν τα όργανά τους και, αντί για Μακρυγιάννη ή Ερμού, πήγαν προς Καλλιμάρμαρο και, αντί να παίξουν για τους περαστικούς διαβάτες, έπαιξαν μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα για 60.000 κόσμο. Υπάρχει ελπίδα, λοιπόν, και θα υπάρχει όσο υπάρχει πομπός, δέκτης και μήνυμα.
Εκεί έξω υπάρχουν και αυτοί οι 16άρηδες, που τραγουδάνε στον δρόμο ρεμπέτικα και Θεοδωράκη και πηγαίνουν σε μουσικά σχολεία και την ψάχνουν. Εκεί έξω υπάρχει ο Νταλάρας, που δίνει το χέρι και δίνει και τη σκυτάλη, εδώ και χρόνια άφοβα και ακομπλεξάριστα. Επίσης, εκεί έξω σαν τον Γιώργο υπάρχουν αρκετοί.
Εκεί έξω υπάρχουν όμως ελεύθερα και τα τραγούδια του Μίκη, για να γίνουν ξανά μήνυμα, να γίνουν ξανά σκοπός. «Είσαι μικρός και δε χωράς» τραγουδούν ο 16χρονος Αχιλλέας και ο 76χρονος Γιώργος.
Για τον μπαμπά μου ξεκάθαρα.
