Και πάνω που αναρωτιέσαι «μα, πώς χωρούν ακόμα στα στενά τους παντελόνια και τα δερμάτινα perfectο μπουφάν τους οι Duran Duran;», ακούς τον δίσκο που μόλις κυκλοφόρησαν και συνειδητοποιείς, ότι όχι μόνο χωρούν αλλά είναι και μια χαρά άνετα. Τα παιδιά από το Μπέρμιγχαμ, με τα οποία μεγαλώσαμε, το αγαπημένο ποπ/new wave γκρουπ, βρίσκει θέση και στο 2015 φτιάχνοντας ένα άλμπουμ δυνατό, φρέσκο, ντίσκο, με ήχο που ακούγεται σημερινός αλλά δεν είναι παρά οι αναμνήσεις της νιότης μας.
Δεν είναι πάντα εύκολο να αναμετριέσαι με τον χρόνο που τρέχει και να φτιάχνεις τραγούδια για να αποδείξεις ότι μπορείς να τον σταματήσεις, αλλά στα 12 κομμάτια του δίσκου οι Duran Duran σκίζουν. Ποιος θα περίμενε το 1981 που μας σύστησαν το συνθεσάιζέρ τους ότι 34 χρόνια μετά ο ήχος τους θα ήταν πια κλασικός (όπως και η φράντζα τους που παραμένει ατάραχη), τα τραγούδια που γράφουν θα ήταν ακόμα φανκ και χορευτικά και η φωνή του Σάιμον Λε Μπον θα ακούγεται (ειδικά στα ψηλά) ακόμα με τη γνώριμη μελαγχολική βαρεμάρα του.
Το 14ο στούντιο άλμπουμ των Βρετανών κυκλοφόρησε πριν από κάνα μήνα και ήδη στα ελληνικά ραδιόφωνα το κομμάτι που πρώτο ξεχώρισε είναι το «Pressure off», δηλαδή η σύμπραξή τους -στα φωνητικά- με τη μικρή πριγκίπισσα της σόουλ Ζανέλ Μονέ και τον Νιλ Ρότζερς (έτσι, για να σκαλίσουν κι άλλο την πληγή από το παρελθόν). Ο Νιλ, ως γνωστόν, είναι ο άνθρωπος με τον οποίο έχουν συνεργαστεί ξανά σε μερικές από τις πιο χάι στιγμές τους, όπως στη μεγάλη του επιτυχία «Wild boys», αλλά και στο «Notorious» του 1986. Βέβαια σ’ αυτόν τον δίσκο έχουν μαζί κι έναν άλλον σπουδαίο: τον Μαρκ Ρόνσον που επίσης έβαλε το χεράκι του στην παραγωγή.
Το τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο είναι το ομώνυμο («Paper gods») και στα 7 και κάτι λεπτά που διαρκεί έχεις ήδη μπει ξανά στο τριπάκι τους, καθώς είναι σουξέ πρώτης γραμμής. Στη συνέχεια θα παρελάσουν διάφοροι από δίπλα τους: από τη Λίντσεϊ Λόχαν στο «Danceophobia» (με το οποίο βάζουν στοίχημα ότι θα σας κάνουν να χορέψετε) και τη νεαρή τραγουδίστρια της χάουζ Kiesza (στο έξοχο «Last night in the city») μέχρι τον πρώην κιθαρίστα των Red Hot Chili Peppers, Τζον Φρουσιάντε (στο τραγούδι «What are the chances?»).
Ψηφίζουμε ως αγαπημένο το «Face for today», που παίζει λίγο και με τις ντίσκο διαθέσεις μας, όπως και το «You kill me with silence» που με έναν κρυφό χιπ χοπ ήχο είναι κομμάτι που μετατρέπεται σε εμμονή (ωραίος στίχος το «Ιf i had a knife/ you could cut the atmosphere»). Tελευταίο κομμάτι το «The universe alone» με το οποίο μοιάζουν λίγο σαν να μας εγκαταλείπουν ψηλά στον ουρανό. Εν πάση περιπτώσει το σύνθημα από τον συγκεκριμένο δίσκο είναι κρυμμένο στον εξής στίχο: «Whatever happens, we’re still here».
Ε-ε-έρχεται!
Εδώ η Adele, εκεί η Adele, πού θα πάει, θα μάθουμε τι θα κάνει τελικά με τον νέο της πολυαναμενόμενο δίσκο. Και μπορεί για τον επόμενο τουλάχιστον μήνα να μην προβλέπεται καμία κίνηση από τη μεριά της, αλλά όλα δείχνουν ότι πλησιάζουμε στην κυκλοφορία του τρίτου της άλμπουμ.
Τη νέα φωτιά άναψε το Σάββατο ένα μικρό teaser που προβλήθηκε ξαφνικά στις οθόνες κατά τη διάρκεια του γνωστού μουσικού show «X-Factor» στη Μεγάλη Βρετανία. Ούτε τριάντα δευτερόλεπτα δεν διήρκεσε αλλά ο πανικός που προκλήθηκε ήταν άνευ προηγουμένου. Οι στίχοι που προλάβαμε να ακούσουμε άφησαν πολλές υποσχέσεις κι η φωνή της, κρυστάλλινη κι υπέροχη όπως πάντα, είπε: «Hello, it’s me / I was wondering if after all these years / you’d like to meet to go over everything / they say that time’s supposed to heal ya / but I ain’t done much healing…».
Τα σενάρια με τον δίσκο δίνουν και παίρνουν, καθώς από τον Οκτώβριο του 2012 η απίθανη Λονδρέζα δεν είχε κυκλοφορήσει σχεδόν τίποτα (μια και υποσχέθηκε ότι θα ασχοληθεί αποκλειστικά με την ανατροφή του γιου της). Αφήστε που το τελευταίο διάστημα τη μελετάμε όλο και πιο συχνά, καθώς το μέτριο κομμάτι «Writing’s on the wall», που έγραψε κι ερμηνεύει ο Σαμ Σμιθ για τη νέα ταινία του Tζέιμς Μποντ «Spectre», κάνει τη σύγκριση με την Adele (η οποία είχε ερμηνεύσει συγκλονιστικά το αμέσως προηγούμενο soundtrack του «Skyfall») ισοπεδωτική. Bring Adele back με κάθε τρόπο!
