«Να σηκώνουμε με τα χέρια μας τους ανθρώπους που πέφτουν»

Ο Φοίβος Δεληβοριάς το είχε προαναγγείλει και όσοι ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα αλληλεγγύης το γνωρίζαμε. Η συναυλία της Δευτέρας ήταν μια μάζωξη. Είναι από τα καλέσματα που φέρνεις έναν φίλο σου μαζί, που βρίσκει κοινά με κάποιον άλλον φίλο σου και καταλήγουν σε αυτές τις ατελείωτες κουβέντες που δεν θέλεις να τελειώσουν ποτέ. Ακόμα κι αν διαφέρουμε μεταξύ μας, μπροστά στο μέγεθος της απόλυτης καταστροφής είμαστε όλοι ίδιοι. Μόνοι και ανήμποροι, μικροί. Οι άνθρωποι στον Θεσσαλικό Κάμπο, που δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος, πορεύονται χωρίς στέγη και συγκατοικούν πλέον με ένα κενό μέσα τους που ίσως να μην καλυφθεί και ποτέ.

Αυτή είναι μια περίληψη των σκόρπιων σκέψεων που υπήρχαν στο κεφάλι μου όσο περπατούσαμε τη Δευτέρα το βράδυ προς το Θέατρο Βράχων. Εξάδες νερό στα χέρια, πολλές σακούλες με τρόφιμα και είδη υγιεινής. Ολοι και όλες ήξεραν πού βάδιζαν, όταν ακολουθείς τον δρόμο της αλληλεγγύης δεν χάνεσαι ποτέ. Κάπου εκεί οι σκόρπιες σκέψεις στο μυαλό μου σταμάτησαν. Ο θόρυβος των ημερών συνάντησε αυτή την ησυχία, επισκέφτηκα αυτό το ήρεμο μέρος στο οποίο νιώθεις μια ζωντάνια. Τα προϊόντα που συγκεντρώθηκαν και σήμερα ταξιδεύουν στους πληγέντες, ήταν πολλά και όσο ο Φοίβος τραγουδούσε, αυξάνονταν συνεχώς. Μια μουσική γιορτή αλληλεγγύης.

Το πρώτο μέρος της συναυλίας το ακούσαμε με σακούλες στα χέρια και αυτό ήταν το πιο ωραίο κομμάτι της βραδιάς. Σιγοτραγουδούσαμε και εμείς τους στίχους και νιώθαμε ωραία. Οπως είπε και ο Φοίβος, «να σηκώνουμε με τα χέρια μας τους ανθρώπους που πέφτουν, όχι να τους σπρώχνουμε σαν τα ανθρωπόμορφα τέρατα του “Blue Horizon”». Τους τελευταίους είναι να τους λυπάσαι, δεν θα νιώσουν ποτέ αυτή την αίσθηση που είχαμε προχθές.

Το κοινό σε ρόλο χορωδίας, ο Φοίβος και η μπάντα του έδιναν χρώμα στις σκέψεις μας που ενίοτε σκοτείνιαζαν όταν το μυαλό μας ταξίδευε σε Λάρισα, Βόλο, Καρδίτσα, Τρίκαλα. Σε μέρες που πολλές φορές νιώθουμε ότι το κακό δεν ζει ανάμεσά μας, αλλά εμείς ανάμεσα σε αυτό, το Θέατρο Βράχων μετατράπηκε σε ένα καταφύγιο, στο οποίο άγνωστοι έγιναν γνωστοί και θα έχουμε πάντα μια κοινή ανάμνηση. Θα θυμόμαστε εκείνη τη ζεστή μέρα του Σεπτέμβρη μέσα στον ψυχρό χειμώνα που έρχεται και θα μας δείχνει τον δρόμο. Τελευταία νιώθω ότι χανόμαστε πολύ, κλεινόμαστε στον εαυτό μας, κρατάμε σκέψεις, λόγια κρυμμένα. Τη Δευτέρα κάποιοι εαυτοί συνάντησαν κάποιους άλλους και μαζί κάνανε το πιο απλό πράγμα να μοιάζει το πιο σπουδαίο. Οι άνθρωποι στον Θεσσαλικό Κάμπο δεν άκουσαν τη μουσική, αλλά ούτε κι εμείς πολύ. Τη Δευτέρα πήγαμε στο Θέατρο Βράχων για αυτούς. Και θα ξαναπάμε όπου χρειαστεί, όποτε χρειαστεί.

«Χτες, στη σκιά των Βράχων, οι σκιές μας παραμέρισαν λιγάκι. Κι έδωσαν τη θέση τους σε κάποιες χιλιάδες ανθρώπων με σακούλες, backpacks και γεμάτα πορτμπαγκάζ. Αύριο, ο οδηγός μας, Γιώργος Διαμαντόπουλος, ξεκινάει τα δρομολόγια. Ευχαριστώ πολύ που ήσασταν όλοι εκεί, στο τέλος του καλοκαιριού του ναυαγίου και της φωτιάς, του χούλιγκαν και του σερίφη, της γκρεμισμένης γέφυρας και του σηκωμένου καταπέλτη. Οχι άλλες σκιαγμένες ακυρώσεις, όχι άλλη απόσυρση στα ψηφιακά θέατρα σκιών, όχι άλλη συμπόρευση με τους σκιώδεις ανευθυνοϋπεύθυνους καταστροφείς μας. Οχι άλλη ζωή στη σκιά. Εχουμε να δώσουμε – και να δοθούμε», τα λόγια του Φοίβου.