Μια ωραία συναυλία, με ποικίλη, θεματικά οργανωμένη εργογραφία, έδωσε στα τέλη Μαΐου η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων (ΣΟΔΑ) στο θέατρο Ολύμπια της οδού Ακαδημίας –αναβαπτισμένο πλέον σε Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας»– υπό τον Βλαδίμηρο Συμεωνίδη.
Ενταγμένες στο πλαίσιο του νέου, φροντισμένου καλλιτεχνικού προγραμματισμού του ΟΠΑΝΔΑ και υπό τη διεύθυνση καλών αρχιμουσικών, οι συναυλίες αυτές όχι μόνο έφεραν το αθηναϊκό σύνολο στο κέντρο της πόλης και στο προσκήνιο, αλλά, ταυτόχρονα, ήρθαν να προσθέσουν νέες, όχι αμελητέες ευκαιρίες και ψηφίδες ενδιαφέροντος στο άνισο τοπίο της μουσικής μας ζωής.
Στις 27/5/2023, σε συναυλία υπό τον τίτλο «Από αυγή σε αυγή, ένα ταξίδι μέσα στην ημέρα», ακούσαμε μια ανθολογία από έργα ρομαντικού κυρίως ρεπερτορίου με χρονικό προσδιορισμό στιγμές της ημέρας. Η βραδιά, υπό τη σφαιρικά φροντισμένη διεύθυνση του έμπειρου Μακεδόνα αρχιμουσικού, άφησε γενικά πολύ καλές εντυπώσεις.
Ξεκίνησε με τo λυρικό, απόλυτα αβαρές «Τραγούδι του πρωινού» του Ελγκαρ στην ύστερη ορχηστρική του εκδοχή από τον συνθέτη, που αποδόθηκε με ταιριαστή ελαφράδα και ρευστότητα φραστικής από το σώμα των εγχόρδων της ΣΟΔΑ. Ακολούθησε η «Η μάγισσα του μεσημεριού», έντονα δραματικό συμφωνικό ποίημα του Αντονίν Ντβόρζακ που, με απερίφραστα εθνικοσχολικό ρομαντισμό, «μεταφράζει» σε μουσική το απειλητικό πορτρέτο ενός θηλυκού δαίμονα της Φύσης από τις μυθολογίες των σλαβικών λαών.
Πρόκειται για μουσική γεμάτη βίαιες εναλλαγές και μεταπτώσεις από γραφικά ατμοσφαιρικές, λυρικές στιγμές σε εξάρσεις βίαιης, περιπετειώδους δράσης, οι οποίες αρθρώνονται σε υποδόρια φολκλορικούς ρυθμούς. Παίχτηκε με ελεγχόμενο πάθος, προσεγμένη παραγραφοποίηση, αιχμηρά πλασμένη απόδοση της μουσικής δραματουργίας και φροντισμένες τις εκτεθειμένες συνεισφορές από τα ξύλινα πνευστά. Το πρώτο μέρος της συναυλίας ολοκληρώθηκε με «Το απομεσήμερο ενός φαύνου» του Ντεμπισί, σύνθεση εμβληματική του γαλλικού, μουσικού εμπρεσιονισμού. Παρ’ ότι η μουσική παίχτηκε με τη δέουσα ακρίβεια και φροντίδα για την απόδοση των αισθησιακών φωτοσκιάσεων –εξαίρετη η ερμηνεία από το πρωταγωνιστικό σόλο φλάουτο!– η πτητική, αιθέρια ενορχήστρωση του Ντεμπισί κάθε άλλο παρά ιδανικά υποστηρίχτηκε από τη στεγνή ακουστική του χώρου.
Κύριο έργο της βραδιάς ήταν, αναμφίβολα, η σύνθεση του Ισπανού Μανουέλ ντε Φάγια «Νύχτες στους κήπους της Ισπανίας», στην ερμηνεία της οποίας συμμετείχε η πιανίστρια Νεφέλη Μούσουρα. Λειτουργώντας ως αναγνωρίσιμα «σπανιόλικος» μουσικός αυτοεξωτισμός, το αρθρωτό αυτό έργο αποτελείται από τρεις ελεύθερες μουσικές αποδόσεις εντυπώσεων νυχτερινών στιγμών σε διάσημους κήπους της Ιβηρικής. Εδώ, το πιάνο μάλλον απλώς συμμετέχει στην έντεχνη διάπλαση των αισθησιακά ατμοσφαιρικών μουσικών εικόνων αναδιπλασιάζοντας όσα διατυπώνονται από την ορχήστρα, παρά πρωταγωνιστεί σολιστικά.
Το διάσημο τρίπτυχο παίχτηκε από τη Μούσουρα με αψεγάδιαστη ακρίβεια, ρομαντικό πάθος, μυώδεις πιανισμούς και πεντακάθαρη άρθρωση προσφέροντας τη βέλτιστη δυνατή υποστήριξη σε μια παρτιτούρα όχι ιδιαίτερα «δυνατή» και, αναμενόμενα, κερδίζοντας το ενθουσιώδες χειροκρότημα του ακροατηρίου. Ανταποκρινόμενη, η πιανίστρια πρόσφερε μια ομοίως ρωμαλέα εκτέλεση της πιανιστικής εκδοχής του διάσημου «Χορού της φωτιάς» από τον «Μάγο έρωτα» του ίδιου συνθέτη.
Η συναυλία ολοκληρώθηκε εντυπωσιακά με την –ελέω Στοκόφσκι/Ντίσνεϊ!– υπερδιάσημη «Νύχτα (νύχτα του Αγίου Ιωάννη) στο φαλακρό βουνό» (1867) του Μουσόργκσκι στην εμπνευσμένη αναδιατύπωσή της από τον Ρίμσκι-Κόρσακοφ (1886). Πρόκειται για ένα σύντομο, μοναδικά συναρπαστικό συμφωνικό ποίημα που αποδίδει με ευφυώς στιλιζαρισμένη γραφικότητα τη «σατανική» ατμόσφαιρα μιας νυχτερινής σύναξης μαγισσών την παραμονή της γιορτής του Αϊ-Γιάννη (θερινό ηλιοστάσιο Ιουνίου). Η γραφή κάνει αριστοτεχνική χρήση της ειδικής ηχητικής χροιάς κυρίως των ξύλινων πνευστών, η οποία θυμίζει αντίστοιχες «σατανικές» στιγμές από την μπερλιοζική «Φανταστική».
Ο Συμεωνίδης οδήγησε τους προσηλωμένους μουσικούς της ΣΟΔΑ σε μια ταιριαστά άγρια ερμηνεία με σαφώς διακεκριμένες παραγράφους, βίαιες αντιθέσεις, ακραία τεταμένα σχήματα κλιμακώσεων/αποκλιμακώσεων και ιδιαίτερα φροντισμένες αποδόσεις των «δαιμονικών» στιγμών, όπου τον κυρίαρχο τόνο δίνουν τα ξύλινα πνευστά. Ιδιαίτερα φροντισμένη ήταν η μετάπτωση από την άγρια κορύφωση στην τελική αποκλιμάκωση της μουσικής με το εκτεταμένο λυρικό, μοναχικό σόλο του φλάουτου. Μια μουσική βραδιά χορταστικά πλούσια σε εναλλαγές και εντυπώσεις.
-320x213.jpg)
