Ακόμα κι όσοι γνωρίζαμε το εξώφυλλο του επικείμενου δίσκου του Ντέιβιντ Γκίλμορ δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως ο συμβολισμός της εικόνας έχει πολλές αναγνώσεις. Δεκάδες πουλιά απελευθερώνονται από ένα κλουβί με πορτάκι ανοικτό. Και μέσα στο άλμπουμ, παιδιά που διεκδικούν τη δική τους ατομική ελευθερία.
Τέταρτο σόλο άλμπουμ ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο ο Ντέιβιντ Γκίλμορ, πρώην κιθαρίστας του θρυλικού συγκροτήματος των Pink Floyd, και για τις ηχογραφήσεις χρησιμοποίησε μια χορωδία νέων παιδιών (The Liberty Choir) από τη φυλακή στην οποία βρέθηκε πριν από λίγο καιρό ο γιος του.
Ο Τσάρλι Γκίλμορ, θετός γιος του μουσικού, είχε συληφθεί το 2010 από τη βρετανική αστυνομία για βίαιη συμπεριφορά. Ο πιτσιρικάς, που τότε ήταν 21 ετών και σπούδαζε Ιστορία στο Κέιμπριτζ, κατά τη διάρκεια μιας διαμαρτυρίας φοιτητών στο Λονδίνο κρεμάστηκε από μια σημαία, πάνω στο Μνημείο των Πεσόντων.
Συνελήφθη, δικάστηκε, του επέβαλαν ποινή 16 μηνών για απόπειρα καταστροφής της βρετανικής σημαίας του κενοταφίου. Και τελικά παρέμεινε στη φυλακή του Γουόντσγουορθ στο Νότιο Λονδίνο για τέσσερις μήνες.
«Η εμπειρία του Τσάρλι ήταν κάτι που δεν άφησε κανέναν ανεπηρέαστο στην οικογένεια. Μας έκανε πιο ευαίσθητους στο θέμα των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, τα οποία οφείλουμε όλοι να παλεύουμε για να βελτιωθούν», είπε στο BBC ο Ντ. Γκίλμορ για την περιπέτεια του γιου του. Και χαρακτήρισε τη χορωδία The Liberty Choir «μια ακτίδα ελπίδας και αισιοδοξίας για τους φυλακισμένους».
Το διάστημα που ο Τσάρλι έμεινε στη φυλακή έμαθε για τη χορωδία και στη συνέχεια μίλησε στους γονείς του γι’ αυτήν. Ετσι, όταν έφτασε η στιγμή να ηχογραφήσει ο Γκίλμορ τον νέο δίσκο, αποφάσισε να ζητήσει τη συνδρομή τους.
Για την ακρίβεια, είχε ήδη συμφωνήσει με τη South London Choir, στην οποία ζήτησε να μπουν περιστασιακά και τα μέλη της Liberty Choir. Οι ηχογραφήσεις έγιναν εντός κι εκτός της φυλακής, αλλά τηρήθηκε σειρά προτεραιότητας, καθώς οι δηλώσεις συμμετοχής ξεπέρασαν κάθε προσδοκία και δημιουργήθηκε μεγάλη λίστα αναμονής από παιδιά που ήθελαν διακαώς να συμμετάσχουν στον δίσκο.
«Πλέον έχουμε δει από μέσα πώς λειτουργεί το σύστημα. Ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλά στραβά, ωστόσο, συγχρόνως αναπτύσσονται αρκετές άλλες πρωτοβουλίες. Οι άνθρωποι όλο και συχνότερα παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, τόσο για τα ιδρύματα όσο και για όσους βρίσκονται μέσα σε αυτά. Ηταν από τα πιο συγκινητικά πράγματα που έχω δει: ανθρώπους μέσα στη φυλακή να ενώνουν τη φωνή τους με τραγουδιστές», λέει ο Ντέιβιντ Γκίλμορ.
Γεννημένος στο Κέμπριτζ της Αγγλίας, ο 69χρονος σήμερα Γκίλμορ παραμένει ακλόνητος στη δεκάδα με τους κορυφαίους κιθαρίστες όλων των εποχών. Ο νέος του δίσκος θα κυκλοφορήσει στις 21 Σεπτεμβρίου (από τη Feelgood Records). Το πρώτο σινγκλ του έχει τίτλο «Rattle That Lock» και η πρώτη του μετάδοση έγινε πριν από λίγο καιρό από το BBC Radio 2.
Ο δίσκος «Rattle That Lock» ακολουθεί το «On An Island», που κυκλοφόρησε το 2006 και έφτασε στην κορυφή των τσαρτς. Την παραγωγή έχει κάνει ο ίδιος μαζί με τον Φιλ Μανζανέρα των Roxy Music, ενώ στο πιάνο φωτιά θα βάλει ο Τζουλς Χόλαντ.
Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον ίδιο και την επί χρόνια συνεργάτιδά του Πόλι Σάμσον (εμπνεύστηκε από τον «Χαμένο Παράδεισο» του Τζον Μίλτον), αλλά, όπως επισημαίνει ο σπουδαίος κιθαρίστας, δεν είναι ένα άλμπουμ που μιλά για τις φυλακές. «Είναι απλώς τραγούδια που ενθαρρύνουν τους ανθρώπους που βγαίνουν από τη φυλακή να στέκονται όρθιοι να εκτιμούν τον εαυτό τους και να μην παραμένουν απαθείς».
O Γκίλμορ και η σύζυγός του Πόλι Σάμσον στηρίζουν με κάθε τρόπο -ακόμα και χρηματικά- τη χορωδία, προκειμένου η δράση της να εξαπλωθεί και σε άλλα ιδρύματα. «Θα συνεχίσουμε να είμαστε δίπλα τους», διαβεβαιώνει. «Αλλωστε έχουμε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα που υποστηρίζει τέτοιου είδους πρωτοβουλίες. Και οι δύο επιθυμούμε να επιστρέψουμε στο Γουόντσγουορθ και ίσως και σε άλλα τέτοια μέρη, τα οποία θα θελήσουν να μας ανοίξουν τις πόρτες τους στο μέλλον…
Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων είχα συνομιλίες με κάποια παιδιά που παραμένουν φυλακισμένα και κάποια άλλα που έχουν πρόσφατα αποφυλακιστεί. Ολοι τους θεωρούν το πρόγραμμα φανταστικό.
Τους δίνει πραγματική ελπίδα το γεγονός ότι μια φορά την εβδομάδα βγαίνουν από το ίδρυμα και εντάσσονται σε μια καλλιτεχνική διαδικασία. Εκείνοι, δε, που βρίσκονται κοντά στο τέλος της ποινής τους αισθάνονται ότι τους περιμένει μια θέση έξω από τη φυλακή, όπου θα νιώθουν ισάξια μέλη μιας κοινότητας».
