«Η μουσική του είναι φως!»

Τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι ηχούσαν από νωρίς το απόγευμα στον «Μαγεμένο Αυλό», από σπουδαστές του Ωδείου Αθηνών που συνέπραξε με τον Δήμο Αθηναίων για την εκδήλωση – σπονδή στον κορυφαίο δημιουργό. Κι όσο ο κόσμος έφθανε, Τετάρτη 15 Ιουνίου, 28 χρόνια από τον θάνατό του, στην πλατεία Προσκόπων του Παγκρατίου, και σιγοτραγουδούσε μαζί με περαστικούς, όλοι ήμασταν σ’ εγρήγορση, απότοκη της αδημονίας μας να φανούμε αντάξιοι της μνήμης του! Υποβλητικός χώρος, ούτως ή άλλως, τόπος δημιουργίας της «Λιλιπούπολης» και όχι μόνο για τον ίδιο και συνεργάτες του που μίλησαν γι’ αυτόν πριν τραγουδήσουμε όλοι μαζί ώς τα μεσάνυχτα…

Αρμονικά ενώθηκαν γενιές! Τραγουδιστές και τραγουδίστριες που δεν είχαν γεννηθεί όταν έφυγε ο Χατζιδάκις… Κι όμως: «Τι κι αν δεν ζούσαμε όταν δημιουργούσε… Η μουσική του είναι φως! Αν την προσωποποιούσα, θα ήταν καθισμένη στην εποχή μας στην άκρη των χώρων της σημερινής δημιουργίας και θα γελούσε με νόημα, ίσως ειρωνικά για τη φτωχή σημερινή μουσική συγκομιδή… Η μουσική του είναι εξαίρεση ποιότητας, οδοδείκτης», μας είπε η σπουδάστρια του ωδείου, τραγουδίστρια και ηθοποιός, Ευδοκία Ασπρομάλλη.

Μάλλον, αν την άκουγαν, θα συμφωνούσαν μαζί της οι -συνεργάτες- φίλοι του Χατζιδάκι- ομιλητές της εκδήλωσης. Ο συνθέτης Δημήτρης Μαραγκόπουλος: «Ο χώρος όπου βρισκόμαστε ήταν το επιτελείο του… Ανέλαβε το Τρίτο Πρόγραμμα, είπε “φεύγω, επειδή όλοι οι υπουργοί έχουν άποψη για το Τρίτο και τηλεφωνούν(!)” και, όταν απειλήθηκε η αυτονομία του, έκανε απεργία. Το γραφείο του ήταν εδώ, ο “Μαγεμένος Αυλός” και όχι η ΕΡΤ. Εδώ υπήρχε χώρος για την άκρα Αριστερά ώς τη Δεξιά. Τέχνη, παιδεία, ενημέρωση πρόσφερε σε όλους όσοι βρεθήκαμε κοντά του».

Ο δημιουργός Γιώργος Κουρουπός θυμήθηκε ότι ήταν 19 χρόνων, όταν τον γνώρισε: «Εδώ γεννήθηκε η “Λιλιπούπολη”, εκπομπή για έξυπνα παιδιά και ευαίσθητους μεγάλους». Υπερθεμάτισε ο στιχουργός Αρης Δαβαράκης: «Η “Λιλιπούπολη” ήταν η ψυχή του Τρίτου προγράμματος, πανεπιστήμιο δημιουργίας ήταν η συνεργασία με τον Μάνο, η ελευθερία που παρείχε στους συνεργάτες του. Δεν έχει ξαναγίνει! Κρατούσε μαγικό ραβδί… Η “μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων” μού άνοιξε όλες τις πόρτες. Ελπίζω να ξανασυναντήσω τον Μάνο!». Εύστοχος ο χαρακτηρισμός του συνθέτη Χάρη Ξανθουδάκη: «Η “Λιλιπούπολη” ήταν σπονδυλωτή όπερα!». Ο ποιητής και δημοσιογράφος Δημήτρης Ιατρόπουλος αναπόλησε: «Οι πραγματικά μεγάλοι άνθρωποι είναι απλοί, μου είχε πει ο Μάνος…».

Νέα παιδιά συντάχθηκαν με την ευθύνη της απαιτητικής συγκυρίας: Οι Αρετή Κοκκίνου (κιθάρα), Ευρυδίκη Γράψα (φλάουτο), Νίκος Πλάτανος (ακορντεόν) και όσοι τραγούδησαν (Χ. Μεσαριτάκη, Α. Γκλάντκιχ, Η. Χαλκίδη, Σ. Παύλου, Κ. Παράσχου, Ε. Ασπρομάλλη, Α. Λουλάκη, Ν. Κυριακόπουλος). Χαμογελούσε η δασκάλα τους, σοπράνο, Λαρίσα Ιασωνίδου: «Αποκτούν τριβή εντός της ειρηνικής επανάστασης! Αυτή είναι η μουσική του Μάνου και του Μίκη, πήραν όρκο ότι ποτέ δεν θα συνθέσουν μουσική σε κακό στίχο… Μάθημα ζωής και από τους δυο!».