«Ειρήνη υμίν» μεταξύ Καβάκου και ΚΟΑ

«Μου φάνηκε εντελώς άκαιρο να κάνουμε συναυλία τώρα, εσπευσμένα, μέσα σε δύο μέρες κενό που είχαμε (γεγονός που από μόνο του δεν εγγυόταν το επιτυχές αποτέλεσμα της προετοιμασίας), μια συναυλία μάλιστα για μία μελλοντική προοπτική, την ανοικοδόμηση του μαιευτηρίου στη Μαριούπολη, ενώ την ίδια στιγμή ο κόσμος στην Ουκρανία υποφέρει από τη ρωσική εισβολή, πεινάει, κρυώνει, δεν έχει φάρμακα, δεν έχει πού να μείνει. Οι άνθρωποι, που υποφέρουν από τον πόλεμο αυτή τη στιγμή, έχουν άμεση ανάγκη να τους βοηθήσουμε τώρα».

Αυτό ήταν το σκεπτικό ενός από τους μουσικούς της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (ΚΟΑ) έναντι της πρότασης του Λεωνίδα Καβάκου για την άμεση πραγματοποίηση συναυλίας στις 14 Απριλίου, προκειμένου τα έσοδα να προσφερθούν για την ανοικοδόμηση του μαιευτηρίου της Μαριούπολης. Για την ακρίβεια όχι μόνον ενός. Αρκετών. Τι μεσολάβησε τότε και οι ίδιοι άνθρωποι, ενώ αρνήθηκαν σ’ ολόκληρο Καβάκο, αποδέχτηκαν την ίδια ακριβώς πρόταση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά Λευτέρη Γιοβανίδη, να προσφερθούν ακριβώς για τον ίδιο σκοπό τα έσοδα της χθεσινής τους συναυλίας στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά;

Μία εκδοχή είναι ότι «μα αυτή ήταν μία ήδη προγραμματισμένη συναυλία, είχαμε συνεπώς προβλέψει τον χρόνο που θα χρειαζόμασταν για πρόβες και είχαμε προετοιμαστεί».

Μία άλλη εκδοχή είναι ωστόσο καταφανής σε σχετική ανακοίνωση του ΔΘΠ όπου διευκρινίζεται ότι «ύστερα από αίτημα του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΘΠ Λευτέρη Γιοβανίδη προς την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, αποφασίστηκε τα έσοδα της συναυλίας – αφιέρωμα στον Αστορ Πιατσόλα να διατεθούν για την ανοικοδόμηση του μαιευτηρίου της Μαριούπολης», αλλά και ότι «μετά την άρνηση συμμετοχής της ΚΟΑ σε συναυλία για φιλανθρωπικό σκοπό στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών [σ.σ.: στις 14 Απριλίου], ο Δήμος Πειραιά και το ΔΘΠ είχαν αποφασίσει την ακύρωση της συναυλίας στον Πειραιά. Η εκ των υστέρων θετική απάντηση της ΚΟΑ στην πρόταση – αίτημα του ΔΘΠ και η σύμφωνη γνώμη της, τα έσοδα να διατεθούν στον δοκιμαζόμενο λαό της Ουκρανίας, έδωσαν λύση και η συναυλία θα πραγματοποιηθεί κανονικά».

Τι σκέφτεται λοιπόν κάποιος που διαθέτει κοινή λογική; Οτι η ΚΟΑ αν και (κατά τη Γενική Συνέλευση του μουσικού της «σώματος) ήταν επιφυλακτική ως προς τον συγκεκριμένο σκοπό (της αρωγής στην ανοικοδόμηση του μαιευτηρίου), μπροστά στο μπαράζ μιντιακών επιθέσεων και στον φόβο του αποκλεισμού είπε «ναι» στον Γιοβανίδη, εκεί που είχε πει «όχι» στον Καβάκο.

Απ’ όλη αυτή την ιστορία υπήρξαν ωστόσο δύο θετικά. Το ένα είναι ότι έστω διά της «αρνητικής» διαφήμισης άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ ασχοληθεί με την πρώτη ορχήστρα της χώρας (όπως ο σκιτσογράφος της «Καθημερινής» Δ. Χαντζόπουλος) ανακάλυψαν την ΚΟΑ – κι ας ευχηθούμε να μην ήταν μόνον «ευκαιριακή» η ανακάλυψή τους. Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι η αποκατάσταση των σχέσεων της ορχήστρας με τον Λεωνίδα Καβάκο. Αυτό φάνηκε ήδη από χθες το πρωί όταν εκείνος σε συνέντευξή του στη ραδιοφωνική εκπομπή του Παύλου Τσίμα στον ΣΚΑΪ ακούστηκε πολύ διαλλακτικός ζητώντας να σταματήσουν οι επιθέσεις στην ορχήστρα, με την οποία τον συνδέουν στενοί δεσμοί.

Και ως προς τη χθεσινή συναυλία και τον σκοπό της τόνισε κι εκεί ό,τι επανέλαβε αργότερα σε ποστ στη σελίδα του στο Facebook: «Είναι μία πάρα πολύ καλή είδηση αυτή γιατί δείχνει την Ορχήστρα να πηγαίνει στη σωστή κατεύθυνση. Λάθη μπορεί να γίνονται, αλλά σημασία έχει να τα καταλαβαίνουμε και να προχωρούμε με τα λάθη μας, να μην τα επαναλαμβάνουμε». Ο ίδιος, τονίζοντας μάλιστα ότι θεωρεί αυτή την κίνηση επανορθωτική, διευκρίνισε ότι αυτό λειτούργησε θετικά ώστε να αλλάξει και τη δική του στάση, «δημιουργώντας ένα τελείως διαφορετικό έδαφος για να συνεργαστώ ξανά με την ορχήστρα».

Σήμερα μάλιστα έχει ραντεβού με τη διοίκηση της ΚΟΑ και το Δ.Σ. του Συλλόγου Μουσικών ώστε να δοθούν αμοιβαίες εξηγήσεις και ενδεχομένως να συναποφασιστούν τα επόμενα βήματα στη συνεργασία τους.

Και η ΚΟΑ όμως χθες για πρώτη φορά αφότου ξέσπασε αυτή η κρίση εξέδωσε επισήμως ανακοίνωση αναφέροντας ότι «συναισθάνεται την ανησυχία και τον προβληματισμό του κοινού» και απαριθμώντας πόσα έχει κάνει εδώ και δεκαετίες προσπαθώντας, στο μέτρο των δυνατοτήτων της, «να προσφέρει τη χαρά της ακρόασης σε όλους τους Ελληνες» και να βρίσκεται «με συνέπεια δίπλα στους πλέον αδύναμους των συμπολιτών μας», ενώ είναι κι «ένας από τους ελάχιστους φορείς (και σίγουρα ο μοναδικός μουσικός φορέας) που έχει εκπονήσει ειδικό πρόγραμμα για τους πρόσφυγες, το “Ροζ Κουτί”, και μάλιστα από την πρώτη στιγμή του προσφυγικού κύματος […]». Τέλος, όπως αναφέρει, «μεταξύ των βαρυσήμαντων κοινωνικών μας δράσεων που απλώνονται σε όλη την Περιφέρεια είναι το “Δικαίωμα στη Μουσική» και βέβαια το “Προσφορά Μουσικής & Μουσική Προσφορά” υπό τον Λεωνίδα Καβάκο. Μία εξαιρετική πρωτοβουλία για την οποία τον έχουμε πολλάκις ευχαριστήσει δημοσίως».

Τέλος καλό όλα καλά λοιπόν; Αν αυτή είναι πράγματι η ελεύθερη θέση της ορχήστρας και όχι μία επιλογή υπό τον φόβο του ανυπολόγιστου επικοινωνιακού κόστους μετά τις επιθέσεις που δέχτηκε, τότε ναι.

Σε ό,τι μας αφορά θα επιμείνουμε στην αρχική μας άποψη για την αρχική, τουλάχιστον άκομψη αν όχι προσβλητική, επίθεση εναντίον της ορχήστρας εκ μέρους του κ. Καβάκου. Οφείλουμε όμως και μία αναγκαία αποκατάσταση έναντι της φήμης που μίλαγε για χρέος του ύψους 530.000 ευρώ προς την Εφορεία. Οπως μας πληροφόρησαν αυτό ίσχυε μέχρι το 2019, μετά όμως υπήρξε διακανονισμός και έκτοτε αποπληρωμή σε δόσεις.

Κατά τα άλλα ευχόμαστε, εφόσον κι οι δυο πλευρές δείχνουν τόσο θετική διάθεση, να υπάρξει μία ανέφελη μελλοντική συνεργασία ώστε να μη χρειαστεί πλέον ο κ. Καβάκος ή και ο κ. Γιοβανίδης να αποκλείσουν άλλοτε τη δυνατότητα κοινών δράσεων.