⒈ Ακόμα και χθες κάποιοι επέμεναν ότι δεν καταδικάστηκε από διοργάνωση και συμμετέχοντες η ρωσική εισβολή. Εμείς πάλι είδαμε: η βραδιά να ξεκινά με ένα βίντεο που έδειχνε εικόνες και πλάνα από την Ουκρανία, βομβαρδισμένα κτίρια, αλλά και τους πρόσφυγες. Ο ηθοποιός Μάριος Αθανασίου να ανοίγει τη βραδιά έχοντας πίσω του στο βίντεο την τεράστια φωτογραφία ενός αυτοσχέδιου πανό που έγραφε Stand With Ukraine. Το κεντρικό πανό της διοργανώτριας Αλληλεγγύης για Ολους να γράφει «Οχι στην εισβολή του Πούτιν. Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες. Αλληλεγγύη στον ουκρανικό λαό». Κι αυτά μόνο γι’ αρχή.
⒉ Η αστυνομία υπολόγισε τον κόσμο στους 7.000. Οποιος είδε την εικόνα από τα drones ή ήταν παρών κι έκανε βόλτες (όπως εμείς) γελάει. Ηταν τουλάχιστον 20.000 άνθρωποι. Ανάμεσά τους κυρίως νέα παιδιά που υποδέχτηκαν εξίσου «χορευτικά» και τον Εισβολέα και την Idra Kayne και τη Γλυκερία.
⒊ Η εμμονική πολεμική κατέφυγε και στη φαιδρότητα ότι ο κόσμος κρατούσε σημαίες με το ουράνιο τόξο του ΛΟΑΤΚΙ ακτιβισμού. Μετά έμαθαν ότι αυτές είναι οι σημαίες της ειρήνης. Μετά είπαν ότι ο κόσμος κρατούσε σημαίες της ειρήνης και όχι της Ουκρανίας! Μερικές φορές η αλήθεια είναι μάταιη και οι «ελιγμοί» θυμίζουν τον πρόεδρο του Εδεσσαϊκού.
⒋ Σε αυτή την υστερία, τη δυσφήμιση και το ψέμα, όπλο είναι το χιούμορ. Στην προχθεσινή βραδιά το εκπροσώπησε ο Χριστόφορος Ζαραλίκος και με την επεισοδιακή του άφιξη στη συναυλία, όταν δήλωσε μπροστά στις κάμερες ότι «εγώ ήρθα να υπερασπιστώ τον γιο του Κυριάκου Μητσοτάκη, που τον πρόσβαλε ο Αγγελάκας και ο Δημήτρης Μητσοτάκης. Πάω για μανούρα, άμα θέλετε ελάτε». Και αργότερα στην παρλάτα του επί σκηνής όταν «κατήγγειλε» ότι οι άλλοι καλλιτέχνες κάθονται στα παρασκήνια και πίνουν βότκα, ότι δεν είναι τυχαίο πως η Μποφίλιου ονομάζεται «Νατάσσα» και άλλες χιουμοριστικές ατάκες.
⒌ Σε αυτή την υστερία, τη δυσφήμιση και το ψέμα, όπλο είναι επίσης και η μνήμη. Η μνεία, από τον Ζαραλίκο και πάλι, στην προσωπικότητα του Γρηγόρη Λαμπράκη αλλά και το ξεδίπλωμα επί σκηνής σημαίας της ειρήνης ανάλογης με αυτήν που κρατούσε εκείνος πριν από 59 χρόνια ήταν από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς. Το σύνθημα που ακούστηκε εκείνη τη στιγμή ήρθε από όλα τα σημεία γύρω από τα Προπύλαια: «Αυτοί σκότωσαν Λαμπράκη, Μπελογιάννη, φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».
⒍ Το άλλο σύνθημα, το γνωστό από τις φωτιές της Εύβοιας, που απευθύνεται στον πρωθυπουργό, ακούστηκε μόλις η Πέγκυ Ζήνα ολοκλήρωσε την (εξαιρετική) ερμηνεία του «ύμνου» του Μίκη και του Λειβαδίτη «Βρέχει στη φτωχογειτονιά».
⒎ Πέρα από το ίδιο το νόημα της συναυλίας, ο κόσμος χάρηκε και με αυτή τη γιγαντιαία «συνάντηση» και επικοινωνία, την πρώτη «ψυχοθεραπευτική» μετά την πανδημία. Ηταν η ευκαιρία να ξαναβρεθούν, να κουβεντιάσουν, να ξαναβρεί ο καθένας το νήμα της ζωής του «μαζί» με τους άλλους.
⒏ Το ίδιο ίσχυε και για τους καλλιτέχνες. Και πεισμωμένοι ήταν με όσα τους έσουραν τις προηγούμενες μέρες, αλλά κυρίως ήταν «μαζί». Και κυριολεκτικά. Στα παρασκήνια, παρέες, κουβέντες, αγκαλιές και συγκινητικά στιγμιότυπα όπως ο Κώστας Θωμαΐδης με την Τάνια Τσανακλίδου («είμαστε από παιδιά μαζί, είχαμε δουλέψει πρώτη φορά σε μια παιδική παράσταση. Η Τάνια μου» έλεγε εκείνος). Ή η κουβεντούλα και η φωτογραφία του Δημήτρη Πουλικάκου με τον Γιώργο Νταλάρα. «Παίζανε μαζί σε μια μπουάτ της Πλάκας τέλη δεκαετίας ’60» θύμισε ο Αντώνης Μποσκοΐτης που έβγαλε και τη φωτογραφία των δυο τους, η οποία έκανε τον γύρο του διαδικτύου. Υπήρξε βέβαια και πολλή κουβέντα για τις μεγάλες «απουσίες». Του Θάνου Μικρούτσικου, κυρίως.
⒐ Το επόμενο αντιπολεμικό ραντεβού μ’ «Ενα τραγούδι για την Ουκρανία» είναι στον Τηλεμαραθώνιο που διοργανώνει η ΕΡΤ και το «Μουσικό Κουτί» των Νίκου Πορτοκάλογλου και Ρένας Μόρφη την ερχόμενη Δευτέρα. Η συντριπτική πλειονότητα όσων καλλιτεχνών ήταν στα Προπύλαια θα είναι κι εκεί. «Ενα διαφορετικό Μουσικό Κουτί ετοιμάζεται τις τελευταίες μέρες με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για τους άμαχους και τους πρόσφυγες της Ουκρανίας λόγω της ρωσικής εισβολής» γράφει η εκπομπή στο δελτίο Τύπου. Πού διαφέρει η ανακοίνωση από αυτήν της Αλληλεγγύης για Ολους; Πουθενά. Κι όμως όσοι -όπως ο Ψαριανός- δυσφήμησαν λυσσαλέα την προχθεσινή συναυλία, αναρτούν ως πρότυπη αυτήν. Πάρε και κατάλαβε, δηλαδή.
⒑ Τελικά «τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή». Φερμένο από το 1979 το τραγούδι του Ρασούλη και του Λοΐζου, που έκλεισε τη συναυλία προχθές με τους καλλιτέχνες (όλων των ηλικιών και των ιδεολογικών αποχρώσεων) αγκαλιασμένους στη σκηνή, ήταν ένα απόλυτα κατάλληλο και φορτισμένο φινάλε, όπως σοφά το σκέφτηκε η Λίνα Νικολακοπούλου (στην οποία χρωστάμε πολλά και εμείς μέσα στα χρόνια και η προχθεσινή συναυλία). Η στιγμή «ηλεκτρίστηκε» ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι μαζί το τραγουδούσαν χιλιάδες νέοι άνθρωποι. Ας τους αφιερώσουμε την επόμενη στροφή: «τ’ όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου “γιατί”».
