Τον θυμάστε τον Γιάννη Μήτση, ερμηνευτή και μουσικό από την εποχή των «Ξύλινων Σπαθιών»; Εξαιρετικός, ακολουθεί τη δική του πορεία πολλά χρόνια τώρα, με προσωπικούς δίσκους – κομψοτεχνήματα. Ο Γιάννης, λοιπόν, μόλις κυκλοφόρησε το νέο του -τέταρτο- άλμπουμ, το «Σύννεφα παντού», με τραγούδια γραμμένα, κυρίως, μέσα στην περίοδο της καραντίνας.
Ο δίσκος είναι μια παραγωγή του συνθέτη Γιώργου Ανδρέου, η μουσική του ίδιου του Γιάννη Μήτση και του Nomik, ενώ τους στίχους υπογράφουν οι Nomik, Κώστας Φασουλάς και Μάγδα Κατσάκου. Σε δύο τραγούδια συμμετέχει η Κορίνα Λεγάκη. «Δέκα τραγούδια σε ηλεκτρική ατμόσφαιρα με ρυθμούς παραδοσιακούς -και όχι μόνο», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Γιάννης.
● Πόσο εύκολο (ή δύσκολο) είναι σήμερα να παρουσιάσει ένας καλλιτέχνης τη δουλειά του;
Στον κόσμο του διαδικτύου όλα μοιάζουν εύκολα. Ο καθένας μπορεί να ανεβάσει το έργο του. Οι διαδικασίες, όμως, που πρέπει ν’ ακολουθηθούν ώστε να φτάσει το έργο στο κοινό/δέκτη είναι πιο περίπλοκες από άλλοτε. Μια δουλειά, για να βγει, χρειάζεται κόπο και, φυσικά, πόρους. Κάποτε, ο καλλιτέχνης δεν χρειαζόταν να ασχοληθεί ούτε με το κομμάτι της χρηματοδότησής του, αλλά ούτε και με την προώθηση του έργου του. Αυτά ήταν διαφορετικές και ξεχωριστές διαδικασίες. Το έργο τελείωνε και μετά έπαιρνε το δρόμο του.
● Ενώ σήμερα;
Στον σημερινό ψηφιακό κόσμο, ο καλλιτέχνης γίνεται «πολυτεχνίτης». Η μηδενική χρηματοδότηση τον κάνει εφευρέτη τρόπων να συνθέσει, να ηχογραφήσει, να φιλοτεχνήσει, να συγγράψει και φυσικά να προωθήσει και να επικοινωνήσει με το κοινό και τα μέσα, ώστε να φτάσει το έργο του στον προορισμό του.
● Και τα live;
Τα live είναι μία άλλη κατάσταση. Ισως η πιο όμορφη στιγμή ενός έργου. Η ώρα που επικοινωνείς άμεσα και αδιαμεσολάβητα με το κοινό. Είναι εκείνες οι δυο, τρεις ώρες που αδειάζει το μυαλό όλων και συντονιζόμαστε γι’ αυτήν την υπέροχη συνύπαρξη, το ταξίδι στη μουσική, τη μνήμη και τα συναισθήματα.
Ολα αυτά, φυσικά, σας τα διηγούμαι πλέον κι εγώ από μνήμης και με κάποια νοσταλγία, μιας και, όπως γνωρίζετε, πάει πάνω από ένας χρόνος που δεν γίνονται live εμφανίσεις.
● Πόσο μας στοιχειώνει το παρελθόν μας στη μουσική; Και πόσο αποτελεί βατήρα εκτόξευσης;
Θα σας απαντήσω με μια προσωπική μου μνήμη. Μετά τη διάλυση των «Ξύλινων Σπαθιών», χρειάστηκε να αναζητήσω δουλειά. Οταν πήγα σε έναν χώρο για να ζητήσω εργασία ως μουσικός, ο μαγαζάτορας με κοίταξε παραξενευμένος. Νόμισε πως τον κοροϊδεύω. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι έχω ανάγκη από το μεροκάματο για να επιβιώσω, όταν πριν από λίγο καιρό περιοδεύαμε σε όλη την Ελλάδα κάνοντας τα μεγαλύτερα λάιβ για την εποχή. Για το κεντρικό πρόσωπο της μπάντας, τους frontman, τα πράγματα είναι σίγουρα διαφορετικά.
● Θυμούνται όλοι τα «Σπαθιά»;
Μα, σε κάθε προσωπική μου δουλειά -αυτό είναι το τέταρτο στη σειρά προσωπικό μου άλμπουμ- υπάρχει αναπόφευκτα η σύγκριση με ό,τι προηγήθηκε με τα «Σπαθιά». Πολλοί δημοσιογράφοι με ρωτάνε συχνά για την εποχή εκείνη, επισκιάζοντας την τωρινή δημιουργία, με ερωτήσεις νοσταλγικές που αφορούν τη δόξα του παρελθόντος ή το σκοτάδι γύρω από τη διάλυση της μπάντας.
● Πότε μια καρδιά γίνεται κομμάτια με ένα τραγούδι;
Στα μέρη μου, στην Ηπειρο, λένε για κάποιον μουσικό πως «αυτός κατάφερε να μιλήσει μέσα στην καρδιά του χορευτή, του πήρε όλον τον καημό και τα ντέρτια, τον λευτέρωσε». Η μουσική είναι μια κάθαρση. Τη στιγμή εκείνη, το τραγούδι γίνεται δικό του, ο λόγος του είναι δικός του λόγος, μιλάει για εκείνον και ο δημιουργός ή ο ερμηνευτής δικός του άνθρωπος. Είναι εκείνος που μιλάει στην καρδιά του. Συνδέονται σε ένα άλλο επίπεδο και η σχέση τους γίνεται μεταφυσική. Η μουσική και τα τραγούδια μάς συντροφεύουν στη ζωή μας, τα συνδέουμε με ανθρώπους (λέμε ότι το τραγούδι αυτό είναι το τραγούδι μας με τον/την τάδε), μας συντροφεύουν στη χαρά ή στη λύπη μας, τα μοιραζόμαστε με τους άλλους, επικοινωνούμε μέσα από αυτά σαν κρυφά μηνύματα σε μπουκάλι. Και ο μουσικός είναι ο δίαυλος αυτής της επικοινωνίας. Εκείνος που μπορεί να εκφράσει αυτό που νιώθουμε και να το μοιραστεί.
