Κατάμεστο το Ηρώδειο στα αποχαιρετιστήρια της Σιλβί Γκιλέμ, της ξεχωριστής Γαλλίδας χορεύτριας, που απ’ ό,τι φαίνεται αγάπησαν πολύ οι Αθηναίοι.
Εξυπνη, ανήσυχη, θεληματική όσο και απροσπέλαστη σε όλη τη θυελλώδη καριέρα της, από τα 19 της, όταν ο τότε διευθυντής του Μπαλέτου της Οπερας του Παρισιού, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, την προήγαγε σε Πρώτη Χορεύτρια και παρ’ όλα αυτά δεν δίστασε μετά από λίγο να συγκρουστεί μαζί του και να αποχωρήσει.
Κωφεύοντας ακόμα και στην παράκληση του υπουργού Πολιτισμού Ζακ Λανγκ να παραμείνει, αποσπώντας έτσι τον τίτλο τής «Miss No», η Γκιλέμ έθετε ήδη τους δικούς της όρους στην εξέλιξη της σταδιοδρομίας της.
Το νέο της συμβόλαιο με το Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου τη δέσμευε για ορισμένο αριθμό παραστάσεων, αφήνοντάς της πλήρη ελευθερία τον υπόλοιπο χρόνο.
Η Σιλβί στάθηκε μια εξέχουσα, αδαμάντινης καθαρότητας, κλασική χορεύτρια.
Αυτό όμως δεν την εμπόδισε να δοκιμάζει σύγχρονες τολμηρές χορογραφίες, όπως το συναρπαστικό «Στο κέντρο, κάπως υπερυψωμένο» του Ουίλιαμ Φόρσαιτ ή το «Eonnagata» του Ράσελ Μάλιφαντ. Εχει την ικανότητα να χρωματίζει τον κάθε ρόλο με τη δική της έντονη προσωπικότητα και να του δίνει υπόσταση.
Στο Ηρώδειο παρουσίασε 4 έργα υπό τον γενικό τίτλο «Life in Progress».
Η ψηλόλιγνη φιγούρα της ξεχώρισε μέσα στο μισόφωτο άνετη κι ευκίνητη στη χορογραφία του Ακραμ Καν «Τέχνη».
Τρεις μουσικοί επί σκηνής συνόδευαν με ήχους του δάσους.
Το «Duo» του Ουίλιαμ Φόρσαϊτ ερμήνευσαν με επιδέξιες ρευστές κινήσεις δύο άνδρες χορευτές, ενώ στο «Here and after» του Ράσελ Μάλιφαντ η Σιλβί Γκιλέμ μαζί με την Εμανουέλα Μοντανάρι συντονίστηκαν σ’ ένα τεχνικότατο ταύτισμα κινήσεων κάτω από τους ήχους κρουστών.
Από την τελευταία σονάτα για πιάνο του Μπετόβεν εμπνεύστηκε ο Ματς Εκ για να χορογραφήσει το «Bye», ένα υπέροχο σόλο για τη Σιλβί, που μας αποχαιρέτησε με εξαίσια κατεργασμένους χορευτικούς συνδυασμούς σε βαθμό τελειότητας.
Οχι σαν αστέρι που δύει, στα πενήντα της, αλλά σαν ακμαία, χυμώδης ύπαρξη στο ξεκίνημά της. Της ευχόμαστε καλή τύχη.
