Από τον Μορίς Μπεζάρ άκουσα για πρώτη φορά το όνομα κάποιου φέρελπι χορευτή που έγινε δεκτός στη σχολή «Ρούντρα».
Αντώνης Φωνιαδάκης από τη Κρήτη, ξεκινούσε για το μεγάλο ταξίδι της επιτυχίας.
Αργότερα τον συνάντησα στην Οπερα της Λιόν ως μέλος του μπαλέτου και παρακολούθησα την πρώτη του χορογραφική προσπάθεια εκεί.
Αλματώδης η εξέλιξή του ως χορευτή στα πιο ονομαστά σχήματα αρχικά, και αργότερα ως χορογράφου με τη δική του πια ομάδα, την «Αpotosoma», που είχαμε την ευκαιρία να δούμε στο Μέγαρο Μουσικής.
Μυστικοπαθής ο τίτλος «Wisteria Maiden», όπως και το περιεχόμενο του έργου που εμπνευσμένο από το ιαπωνικό θέατρο Νο και Καμπούκι, μας μετέφερε κυριολεκτικά σ’ έναν κόσμο εξωπραγματικό όπου τίποτα δεν είναι δεδομένο και η μάσκα αποτελεί σύμβολο της μεταμόρφωσης.
Με εξαιρετική τεχνική εκπαίδευση οι αεικίνητοι οκτώ χορευτές, και σε γυναικείους ρόλους όπως απαιτεί το παραδοσιακό ιαπωνικό θέατρο, μας χάρισαν εικόνες μεγάλης έντασης και ποικιλίας.
Θαυμαστό ήταν το ντουέτο των 2 χορευτών με γυναικείες φωτογραφίες στο πρόσωπο σαν μάσκες, που μας παρέπεμψε σε κινησιολογικά στοιχεία της ανατολής, όπως στις θεϊκές Apsares (χορεύτριες).
Χοροί με βεντάλιες ή με κρινολίνα σαν αμπαζούρ και πάνω απ’ όλα με εναλλασσόμενους χορευτές και χορευτική ροή δίχως σταματημό, ακολουθώντας τους μουσικούς ήχους του Julien Tarride, έδωσαν το ιδιαίτερο, συναρπαστικό ιδίωμα του Αντώνη Φωνιαδάκη.
