Στις 28/2/2020, στον ίδιο χώρο, η ΚΟΑ υπό τον Βασίλη Χριστόπουλο πρόσφερε ένα πρόγραμμα με έργα Σκαλκώτα και Μπετόβεν, αφήνοντας πολύ καλές εντυπώσεις. Η βραδιά ξεκίνησε με την «Ουβερτούρα κοντσερτάντε» από το κύκνειο άσμα του Χαλκιδαίου συνθέτη, τη «Συμφωνική σουίτα αρ. 2» (1942/49), που η ΚΟΑ παρουσιάζει σε δόσεις: στις 29/11/2019 πρόσφερε τρία, τώρα άλλο ένα, απομένει ένα ακόμη…
Αρχιμουσικός που αναμετριέται άφοβα με τον 20ό αιώνα –θυμίζω τη στραουσική «Ηλέκτρα» και τον πρόσφατο «Βότσεκ» στην ΕΛΣ– ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του συνόλου διέπλασε μια θαυμάσια ερμηνεία: απολαυστικά γοργή και διάφανη, χειρουργικά ακριβή, νευρώδη, με εστιασμένο ήχο εγχόρδων, σαφή απόδοση των μεταπτώσεων έντασης/πυκνότητας της γραφής, άριστα ζυγιασμένη ανάδειξη των λεπτομερειών και της παραγραφοποίησης. Ακολούθως ο Γερμανός βιολιστής Λίνους Ροτ ερμήνευσε το «Κοντσέρτο για βιολί» του Μπετόβεν.
Γνώριμος σε ΚΟΑ και Αθηναίους, ο ακμαίος 43χρονος μουσικός έπαιξε με μεγάλο, φωτεινό, καλά εστιασμένο ήχο, με πεντακάθαρη άρθρωση, αθλητικά νευρώδη φραστική, φινιρισμένη με ακρίβεια και καίριες εξάρσεις. Συμπορεύτηκε με την ορχήστρα δίχως εκφραστικούς υπερθεματισμούς, ορίζοντας την εκτύλιξη του ειρμού της εκτέλεσης συνεκτικά και με συνολική οπτική της μουσικής δραματουργίας, παίζοντας με αβίαστη δεξιοτεχνία.
Στη συνέχεια ακούσαμε την «Ποιμενική» για τρίτη φορά στη φετινή περίοδο· μοιραία είχαμε ακόμη στ’ αυτιά μας φρέσκο τον απόηχο από την τελειοθηρικά πλασμένη ερμηνεία των «Μπαλτάζαρ Νόιμαν» υπό τον Χένγκελμπροκ. Ασυνήθιστα ακριβής και καλοφινιρισμένη, νευρώδης, αυστηρή, φροντισμένη στην κάθετη οργάνωση του συμφωνικού ήχου, με καλοσυντονισμένα έγχορδα και εξαιρετική απόδοση των κρίσιμων συνεισφορών/γλυκασμών από τα ξύλινα πνευστά, η εκτέλεση της ΚΟΑ υπό τον έμπειρο Χριστόπουλο διέθετε στίγμα και ποιότητες. Δεν θα μπορούσε να είναι πάντα έτσι;
