Φέτος τον Σεπτέμβριο το ΚΠΙΣΝ γιόρτασε τη συμπλήρωση τριετίας προσφέροντας, μεταξύ πολλών άλλων, έναν πλούσιο κύκλο δωρεάν μουσικών εκδηλώσεων υπό τον τίτλο Parklife, που δόθηκαν με μικροφωνική ενίσχυση, κάτω από τεράστια τέντα, στη μεγάλη απλωσιά με γκαζόν στους κήπους.
Στο πλαίσιο αυτό προτάθηκαν συναυλίες διαφόρων ειδών μουσικής, στις οποίες προσκλήθηκε να συμμετάσχει και η ΚΟΑ. Με αρχιμουσικό τον ικανότατο Γιώργο Βράνο, το αθηναϊκό συμφωνικό σύνολο παρουσίασε ένα «λαϊκό» αλλά καταφανώς άτολμης σύνθεσης πρόγραμμα υπό τον τίτλο «Ταξίδι στον Νέο Κόσμο», που περιλάμβανε έργα αποκλειστικά συνθετών από την αμερικανική ήπειρο.
Parklife στο ΚΠΙΣΝ με την ΚΟΑ
Λέω άτολμο διότι οι επιλογές συνθετών και έργων περιορίστηκαν στα απολύτως και από πολλών δεκαετιών οικεία και, υποτίθεται, εξασφαλισμένης απήχησης για το ελληνικό κοινό. Ξεκίνησε με πασίγνωστα αργεντίνικα τάνγκο του Πιατσόλα και συνέχισε με δύο συνθέσεις ευρέως γνωστές από τη χρήση τους στον κινηματογράφο: τον τζαζίστικων καταβολών «Αμερικανό στο Παρίσι» του Γκέρσουιν και τους δημοφιλείς λατινικούς συμφωνικούς χορούς από το μιούζικαλ «West Side Story» του Μπέρνσταϊν.
Ωστόσο εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα έχουν συμβεί πολλά άλλα πράγματα στις ΗΠΑ, που έχουν ενταχθεί στον κανόνα της αμερικανικής μουσικής: συνθέσεις σύντομες και ρυθμικές, οι μελαγχολικές «Facades» για δύο σαξόφωνα του Φίλιπ Γκλας και το αισθησιακά λικνιστικό «Foxtrot» του Τζον Ανταμς άνετα θα εντάσσονταν στο ίδιο πρόγραμμα… Λίγο περισσότερη φαντασία δεν θα έβλαπτε!
Φυσικά, η συναυλία, όπως και κάθε δωρεάν εκδήλωση, προσέλκυσε ένα τεράστιο ακροατήριο: κάτω από τη σεπτεμβριάτικη πανσέληνο, περισσότεροι από χίλιοι άνθρωποι παρακολούθησαν χαλαρά, αραχτοί στο κατάχαμα μια ώρα ευχάριστης μουσικής, απολαμβάνοντας μια μπίρα ή κάποιο αναψυκτικό από τα γύρω κυλικεία. Το ποιοι και πόσοι από αυτούς θα (επαν)εμφανιστούν σε μια κανονική συναυλία της ΚΟΑ στο Μέγαρο Μουσικής τον χειμώνα πληρώνοντας εισιτήριο είναι θέμα διαφορετικής συζήτησης…
Τη βραδιά άνοιξε ο καταφανώς ταλαντούχος Πολωνός μπαντονεονίστας Κλάουντιους Μπάραν (Klaudiusz Baran), ερμηνεύοντας τέσσερα από τα δημοφιλέστερα συμφωνικά τάνγκο του Αργεντινού Αστορ Πιατσόλα: «Adios nonino», «Oblivion», «Libertango» και το «Fuge y Misterio» από τη «Μαρία του Μπουένος Αϊρες».
Αβίαστο, ακριβές και σβέλτο, το ανεπιτήδευτα συναισθηματικό παίξιμό του ισορρόπησε αριστοτεχνικά το ξετύλιγμα της μελωδίας –άλλοτε μυώδες, άλλοτε νωχελικό και ονειρικό– επάνω στο τρικυμισμένα ρυθμικό υπόβαθρο της μουσικής. Αξιοπρεπώς συμπορεύτηκαν μαζί του τα έγχορδα της ΚΟΑ, με τον ήχο τους να προβάλλεται μάλλον άνισα από ένα ηχητικό σύστημα που δεν στήριζε επαρκώς τις χαμηλές συχνότητες.
Ακολούθησε η σύνθεση του Γκέρσουιν «Ενας Αμερικανός στο Παρίσι». Γραμμένη το 1928 και χρησιμοποιημένη σε διασκευή ως soundtrack ομώνυμου κινηματογραφικού μιούζικαλ ταινίας του 1951 με τον Τζιν Κέλι και τη Λέσλι Καρόν, μεταφράζει σε μουσική τις εντυπώσεις του 20χρονου Γκέρσουιν από το ταξίδι του στη γαλλική πρωτεύουσα της δεκαετίας του ΄20.
Εργο αρθρωτής ροής, που απαιτεί ιδιαίτερη, προσεγμένη διάπλαση της εκτέλεσης για να διατηρήσει μια συνοχή, δόθηκε κάπως άτεχνα, συν τοις άλλοις υπονομευόμενο από την άνιση ηχητική εγκατάσταση που πρόβαλλε υπερβολικά τα (τζαζίστικα) πνευστά. Ωστόσο δεν έλειψαν οι ωραίες στιγμές, ειδικά στα επεισόδια που ο Γκέρσουιν κάνει τη συμφωνική ορχήστρα να ηχεί σαν «big band»!
Η ωριαίας διάρκειας συναυλία ολοκληρώθηκε με τη σουίτα συμφωνικών χορών από το δημοφιλές μιούζικαλ «West Side Story» (1957) του Μπέρνσταϊν, που έγινε διεθνώς γνωστό στη βραβευμένη με Οσκαρ κινηματογραφική του μεταφορά του 1961, με τη Νάταλι Γουντ και τον «δικό μας» Τζορτζ Τσακίρη. Μουσική άμεση, με οικείες, σαφείς, πιασάρικες μελωδίες και διεγερτικούς λατινοαμερικανικούς ρυθμούς, δόθηκε αβίαστα, με χυμώδη, ρευστή φραστική και αθλητικό, αιχμηρά τονισμένο ρυθμικό στοιχείο. Ολοκληρώνοντας, ΚΟΑ και Βράνος ανταποκρίθηκαν στο ενθουσιώδες χειροκρότημα του ακροατηρίου επαναλαμβάνοντας –τι άλλο;– το συναρπαστικό, γεμάτο αδρεναλίνη «Μάμπο».
