Τον Αλκίνοο τον σέβομαι και τον εκτιμώ. Ως καλλιτέχνη φυσικά αλλά και ως άνθρωπο, ως προσωπικότητα. Είναι από τις περιπτώσεις αυτές, τις ελάχιστες θα έλεγα, χωρίς το παραμικρό ψεγάδι στην πορεία του. Και δεν είναι ο άνθρωπος εκείνος που αποφεύγει να πάρει θέση, το αντίθετο. Μερικά από τα κείμενα-παρεμβάσεις του είναι μνημειώδη. Ποιος δεν θυμάται αυτό για την Κύπρο την περίοδο του bail in;
Ο Αλκίνοος έχει καινούργιο δίσκο, τη «Μικρή βαλίτσα». Ξεκίνησε εμφανίσεις στον «Σταυρό του Νότου», την κεντρική σκηνή, κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Ευκαιρία επομένως για μια συνέντευξη μαζί του -αν και οι συνεντεύξεις δεν του αρέσουν, όπως μας αποκαλύπτει.
«Οι συντελεστές της “Μικρής βαλίτσας”, μουσικοί και ηχολήπτες, καθόρισαν σε πολύ μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα», λέει για το άλμπουμ. «Οταν ενορχήστρωνα, έγραφα “πάνω τους”, έχοντας τους συγκεκριμένους μουσικούς, τις συγκεκριμένες προσωπικότητες στο μυαλό μου. Κάποιοι από αυτούς εξακολουθούν να διαμορφώνουν το υλικό στις παραστάσεις και θα βρίσκονται βέβαια στον “Σταυρό του Νότου”. Φτιάξαμε ένα πρόγραμμα με παλιά και νέα τραγούδια, με μια ιδιαίτερη ηχητική αντιμετώπιση. Είναι σπουδαία παρέα! Ακούγεται ίσως κλισέ, χαιρόμαστε όμως πολύ τη συνύπαρξη, τόσο μεταξύ μας όσο και με το κοινό».
• Πότε ένας καλλιτέχνης νιώθει την ανάγκη να εξαφανιστεί;
Συνήθως νιώθω την ανάγκη να εξαφανιστώ όποτε δίνω (καλή ώρα) περισσότερες συνεντεύξεις από τα τραγούδια που γράφω… Στ’ αλήθεια, όποτε η ζωή μου στρέφεται υπερβολικά προς τα έξω, όποτε όλα ρηχαίνουν επικίνδυνα, όταν παρακολουθώ τον εαυτό μου σαν να είναι ξένος, να περιφέρεται χαμένος παντού χωρίς να είναι πουθενά, όποτε μιλάω πολύ (και αυτό συμβαίνει συχνά) πάω για ύπνο το βράδυ και οι λέξεις που είπα επιστρέφουν θυμωμένες και με πετροβολούν. Εκεί, υποχρεωτικά, επιστρέφω με την ουρά στα σκέλια στο μέτρο και στη σωτήρια οικονομία του τραγουδιού. Κλείνομαι, μετράω τους ήχους και τις λέξεις.
• Και πότε βγαίνεις ξανά στην… αγορά;
Οταν το τραγούδι ξεχειλίσει, αναγκάζομαι πάλι να βγω έξω, για να το μοιραστώ. Το ζητάει, το απαιτεί, σαν παιδί που σε τραβάει απ’ το μανίκι για να το πας στο πάρκο. Αλλες φορές το αφήνω να γκρινιάζει και παραμένω μέσα. Μέχρι να μην αντέχω άλλο ή μέχρι να τελειώσουν τα χρήματα. Γιατί η πεζότητα και η αμείλικτη απαίτηση της καθημερινότητας είναι κι αυτή σωτήρια! Σε ζωντανεύει, σε υποχρεώνει να κινηθείς, να έρθεις σε επαφή, να ξεκολλήσεις από τη ναρκωτική πολυτέλεια της ησυχίας σου, που σε μεγάλες δόσεις, εκτός από αυτάρεσκη, αποδεικνύεται συχνά και καταστροφική. Κι έτσι, μπαινοβγαίνω στον κόσμο, μπαινοβγαίνω και στον εαυτό μου, προσπαθώντας να φέρω τα μέσα έξω και τα έξω μέσα. Δεν το κάνω συνειδητά, το κάνει η ζωή από μόνη της.
• Η ανάγκη για επιβίωση υπερισχύει της ηθικής; Ακόμα και στο τραγούδι;
Αληθινό τραγούδι χωρίς ηθική δεν υπάρχει, διότι δεν μπορεί να υπάρξει τραγούδι χωρίς αισθητική. Και η αισθητική είναι ηθική.
• Οι συναυλίες σου πάντως είναι λίγες και μετρημένες…
Πόσες είναι οι πολλές και πόσες οι λίγες; Θέλω, αν είναι δυνατόν, να τις θυμάμαι μία μία, να έχω έστω μια ανάμνηση από την καθεμιά. Είναι αδύνατον, γιατί έχω κάνει χιλιάδες συναυλίες μέσα στα χρόνια. Θυμάμαι πάντως αρκετές και ονειρεύομαι τις επόμενες.
• Τι μπορεί να προσφέρει ένας καλλιτέχνης σε μια χώρα που μαστίζεται από τη φτώχεια;
Πλούτο! Μεγάλοι δημιουργοί, σε χώρες και εποχές πολύ φτωχότερες και δύσκολες, έδωσαν μεγάλα έργα, εκφράζοντας κοινωνίες που μπορούσαν να οραματιστούν και να βαδίσουν μπροστά. Κοινωνίες που ζητούσαν, που περίμεναν, που προσκαλούσαν αυτά τα έργα. Περιμένω τα δικά μας έργα, και κυρίως της νέας γενιάς, που ελπίζω να ετοιμάζεται να έρθει. Εμείς ποτιστήκαμε από την αδιαφορία, τη μετριότητα, τη σύγχυση και την ανοησία της εποχής μας. Δύσκολα θα απαλλαγούμε από τα βάρη μας, ώστε να δώσουμε νέα τέχνη, φεγγοβόλα. Εύχομαι να έρθουν σύντομα νέα παιδιά, καθαρά, με βάθος στην ψυχή και δύναμη στο βλέμμα και να μας προσπεράσουν ευγενικά.
• Αμέσως μετά τις εκλογές έγραψες ένα κείμενο γεμάτο αισιοδοξία κι ελπίδα. Εναν και πλέον μήνα μετά τι έχεις να πεις;
Τα αιτήματα του κειμένου παραμένουν. Οι ελπίδες παραμένουν, όπως παρέμειναν ζωντανές σε χειρότερες συνθήκες. Για μένα ήταν πολύ χρήσιμο και αναγκαίο αυτό το κείμενο, παρά την επικινδυνότητά του, γιατί στα χρόνια που έρχονται θα έχω μια αναφορά στο τι περίμενα, τι ευχόμουν, τι ήλπιζα. Θα έχω ένα μέτρο για το πού οδηγήθηκαν τα πράγματα, σε σχέση με τις αρχικές προσδοκίες. Οι ελπίδες μου για τον τόπο, τον κόσμο και την ανθρωπότητα δεν εξαντλούνται σε μια καλύτερη ή διαφορετική κυβέρνηση. Αν πάει όμως καλά, θα είναι ένα θετικό βήμα για όλους μας. Αν όχι, θα ξέρω αν θα αντέχω ακόμη να ελπίζω, να εύχομαι και να προσδοκώ. Ισως θα έπρεπε να γράψω και ένα κείμενο για τα όσα με κάνουν να ανησυχώ. Και είναι πολλά. Γιατί, αν όλο αυτό αποτύχει, η μαυρίλα που θα ακολουθήσει θα είναι ασήκωτη.
• Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί περισσότερο στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων;
Η Ελλάδα των τελευταίων χρόνων. Εμού συμπεριλαμβανομένου.
«Σταυρός του Νότου», Κεντρική Σκηνή, Φραντζή και Θαρύπου 35-37, Νέος Κόσμος. Ωρα έναρξης 22.30, τηλ.: 2109226975. Είσοδος για το μπαρ: 15€ με ποτό, 2ο ποτό: 8€ ή 6€ για μπίρα-κρασί.
