Βραδιά γαλλικής μουσικής με την ΚΟΑ

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συναυλία έδωσε η ΚΟΑ υπό τον Πέντρο Χάλφτερ (23/3/2018). Γόνος διάσημης οικογένειας Ισπανών μουσικών, ο ταλαντούχος αρχιμουσικός διηύθυνε έργα αποκλειστικά γαλλικής μουσικής. Η συναυλία υλοποιήθηκε σε συνεργασία με τη Γαλλική Πρεσβεία Αθηνών, το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος και την Ισπανική Πρεσβεία στην Ελλάδα. Οι εντυπώσεις που αποκομίσαμε ήταν ευχάριστες και ενδιαφέρουσες –σπάνια πλέον ακούει κανείς αυτό το ρεπερτόριο- αλλά και άνισες.

Στο πρώτο μισό της βραδιάς ακούστηκαν έργα για φλάουτο και ορχήστρα, με πρώτο το «Απομεσήμερο ενός φαύνου» του Ντεμπισί. Ο φλαουτίστας Στάθης Καραπάνος, που είχε αφήσει άριστες εντυπώσεις στο κοντσέρτο του Μερκαντάντε με την ΚΟΑ (9/2/2016), ανταποκρίθηκε ιδανικά στην προδιαγραφή του ρευστού, ατμοσφαιρικού ήχου με τις δισταχτικές μεταπτώσεις.

Ωστόσο, η διάπλαση του ορχηστρικού ήχου από τον 47χρονο Ισπανό αρχιμουσικό υπήρξε μάλλον άνευρη και χαλαρή. Ακολούθως η Μαγκαλί Μονιέ, α’ φλάουτο της Ορχήστρας της Γαλλικής Ραδιοφωνίας, ερμήνευσε το «Κοντσέρτο για φλάουτο» του Ιμπέρ, έργο ξένοιαστο, ευφυούς γραφής με εντυπωσιακό εύρος υφολογικών αναφορών. Υποστηριζόμενη καλά από την ορχήστρα, η εξαίρετη Γαλλίδα μουσικός πρόσφερε μια θαυμαστά ανάλαφρη, διάφανη ανάγνωση.

Απέδωσε με αθλητική σβελτάδα και τέλεια αρθρωμένο παίξιμο τις ευρηματικά δεξιοτεχνικές παραγράφους, τη σχοινοτενή φραστική και την παιγνιώδη μηχανιστική κινητικότητα -ίδιον του μεσοπολεμικού μοντερνισμού- των ακραίων μερών, ενώ υποστήριξε ιδανικά τον ατμοσφαιρικό αισθησιασμό -κληρονομιά του ιμπρεσιονισμού- του λυρικού Andante. Ανταποκρινόμενη στο ενθουσιώδες χειροκρότημα του ακροατηρίου η Μονιέ πρόσφερε εκτός προγράμματος τη «Σύριγγα» για σόλο φλάουτο του Ντεμπισί.

Στο δεύτερο μισό της συναυλίας ακούστηκαν δύο γαλλικά συμφωνικά έργα, αντιπροσωπευτικά του λεγόμενου μουσικού ιμπρεσιονισμού. Η «Βάρκα στον ωκεανό» του Ραβέλ δόθηκε με ταιριαστή διαφάνεια, σαφήνεια και εγρήγορση αλλά –και πάλι- κάπως άνευρα σε επίπεδο μικροφραστικής. Καταφανώς γνωστή στους μουσικούς της ΚΟΑ, η τριμερής «Θάλασσα» του Ντεμπισί ήχησε τελικώς άνισα.

Παρά τις σημειακά εξαιρετικές συνεισφορές –π.χ. του ομποΐστα Δημήτρη Βάμβα- σποραδικές αστοχίες άρθρωσης στα χάλκινα και ξύλινα πνευστά, γενικώς υποτονικό παίξιμο από τα τσέλα και ατελείς ισορροπίες δυναμικής ανάμεσα στα υποσύνολα της ορχήστρας υπονόμευσαν μερικώς μιαν ερμηνεία που θα μπορούσε να ήταν έως και εξαιρετική. Σίγουρα, η επί μακρόν διαλείπουσα επαφή με το κλασικό ρεπερτόριο δεν είναι δίχως συνέπειες…