Μεθαύριο Τετάρτη, 21 Μαρτίου, κλείνει τα 93 του χρόνια. «Ολοι μού ζητάνε να μιλήσω για τη ζωή μου και οι εφημερίδες ετοιμάζουν αφιερώματα», σχολιάζει εκνευρισμένος. Εχει άλλη, καλύτερη δουλειά να κάνει ο Πίτερ Μπρουκ. Θέατρο.
Και προτιμά γι’ αυτό να μιλάει, έχει άλλωστε καινούργια παράσταση στο αγαπημένο του Bouffes du Nord, στο Παρίσι. Λέγεται «The Prisoner» (στα αγγλικά με γαλλικούς υπέρτιτλους) και ελπίζουμε ότι θα ρθει κάποια στιγμή στην Αθήνα, όπως και οι περισσότερες παραστάσεις, όπως και η αμέσως προηγούμενη, το «Battlefield» (2016).
Κι αν μ’ αυτή ο Πίτερ Μπρουκ επέστρεφε στο ινδικό έπος «Μαχαμπαράτα», τη μεγάλη του επιτυχία του 1985, και τώρα πάλι προς τα πίσω πηγαίνει, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Βασίζει ένα θεατρικό έργο, πάντα με τη συνεργασία της Μαρί – Ελέν Εστιέν, σε μια παλιά του εμπειρία από ταξίδι του στο Αφγανιστάν, πριν από τη σοβιετική εισβολή. Ενας δάσκαλος σούφι τού είχε διηγηθεί τότε μια περίεργη ιστορία.
Ενας νέος άνδρας είχε σκοτώσει τον πατέρα του, αλλά αντί να καταδικαστεί σε φυλάκιση υποχρεώθηκε, με υπόδειξη του σούφι, να εκτίσει την ποινή του καθισμένος έξω από τη φυλακή! Φυλακισμένος μέσα στον εαυτό του και τα ένοχα πάθη του, να την κοιτά, να σκέφτεται και να βρίσκει μόνος του έναν πνευματικό δρόμο προς τη λύτρωση και την εξιλέωση.
Είναι από αυτές τις ιστορίες που αρέσουν στον Πίτερ Μπρουκ, που πάντα με τη συμφιλίωση μεταξύ των ανθρώπων και την εσωτερική γαλήνη που κατακτιέται από τον καθένα μας προσωπικά ασχολείται. Υποστηρίζει, μάλιστα, ότι συνάντησε τον ιδιόρρυθμο αυτό «φυλακισμένο». Δεν μίλησαν, αλλά, όπως είπε ο Βρετανός σκηνοθέτης σε συνέντευξή του στη «Λιμπερασιόν», «είδα στα μάτια του ότι μια διαδικασία είχε ήδη ξεκινήσει μέσα του. Σταδιακά, έχοντας απέναντί του τη φυλακή, θα ερχόταν αντιμέτωπος με τον εαυτό του, με την αλήθεια του».
Ο Πιτερ Μπρουκ δεν έμαθε ποτέ τι είδους έγκλημα είχε διαπράξει ο «φυλακισμένος». Για το έργο του, φαντάστηκε ένα. Οτι είχε πιάσει τον πατέρα του να κάνει έρωτα με την κόρη του -και δική του αδελφή- και τον είχε σκοτώσει, γιατί ήταν κι αυτός ερωτευμένος μαζί της. «Επρεπε να είναι ένα έγκλημα φρικτό, που να αγγίζει τους πάντες», εξηγεί. »Οι αιμομικτικές σχέσεις πάντα οδηγούν στο έγκλημα, είναι η βάση των μύθων που γέννησαν την αρχαία ελληνική τραγωδία».
Για μια ακόμα φορά ο μεγάλος σκηνοθέτης, που σιχαίνεται το πολιτικό και στρατευμένο θέατρο, ένα πράγμα μόνο επιδιώκει: «να εμφυσήσει λίγη ελπίδα, κάτι που να ξεπερνά την απελπισία, την αρρώστια, τον τρόμο, που μας έρχονται από τις ειδήσεις, από όσα συμβαίνουν στη Συρία.
Εχουμε όλοι μας μια τάση να κάνουμε κήρυγμα. Ο Τραμπ είναι το καλύτερο παράδειγμα του ανθρώπου που συνεχώς ηθικολογεί και κηρύττει, χωρίς να του περνάει από το μυαλό να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Περνιέται για παντοδύναμος Θεός. Αυτός θα πρεπε να είναι ο ‘‘φυλακισμένος’’ που υποχρεώνεται να αντιμετωπίσει την εσωτερική του αλήθεια».
Στην παράσταση λάμπει, λένε οι κριτικές, ο νεαρός ηθοποιός Χιράν Αμπεϊσεκερά από τη Σρι Λάνκα, αλλά και η Ινδή Καλιεασβάρι Σρινιβασάν, γνωστή μας από την ταινία του Ζακ Οντιάρ «Dheepan, ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα».
