Την πεντάπρακτη όπερα του Σαρλ Γκουνό «Ρωμαίος & Ιουλιέτα» ανέβασε για πρώτη φορά η Εθνική Λυρική Σκηνή σε μια παραγωγή που είχε κάθε εχέγγυο να είναι σφαιρικά επιτυχημένη: διέθετε ιδανικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι, καταξιωμένο Ελληνα σκηνοθέτη και χυμώδη, δυναμική διεύθυνση.
Παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα στις 25/2/2018, αποκομίζοντας έντονα άνισες εντυπώσεις: πολύ καλές όσον αφορά το μουσικό μέρος, απογοητευτικά κενές ενδιαφέροντος όσον αφορά το σκηνικό. Κρατάμε, λοιπόν, ως μείζον κέρδος ότι απολαύσαμε την υπέροχα λυρική μουσική του Γκουνό ζωντανά, έξοχα τραγουδισμένη!
Η υψίφωνος Μυρτώ Παπαθανασίου (Ιουλιέτα) και ο Ισπανός τενόρος Ισμαέλ Τζόρντι (Ρωμαίος) κυριολεκτικά έφεραν την παράσταση στους ώμους τους: ήσαν χάρμα οφθαλμών να τους βλέπεις, διέθεταν άριστη χημεία μεταξύ τους, ωραίες λαμπερές, μαλακές, γλυκές φωνές, αίσθηση του ύφους της μουσικής, σφριγηλό, αθλητικά αρθρωμένο, γενναιόδωρα εκφραστικό τραγούδι, πηγαία μουσικότητα. Με δυο λόγια και κοντσερτάντε να ήταν η παράσταση οι δυο τους θα κρατούσαν άνετα το ακροατήριο αιχμαλωτισμένο!
Από τους υπόλοιπους ρόλους εύκολα ξεχώρισαν ο στεντόρειος, καλοτραγουδισμένος Μερκούτιος του Χάρη Ανδριανού, και ο σεβάσμιος Πατήρ Λαυρέντιος του Πέτρου Μαγουλά. Καλή στη σύντομη εμφάνιση/βινιέτα ως Στέφανος ήταν η Αρτεμις Μπόγρη. Τις πολλές και θεαματικές σελίδες της απέδωσε η Χορωδία της ΕΛΣ καλά αν και θα μπορούσε καλύτερα. Ο αρχιμουσικός Λουκάς Καρυτινός διηύθυνε με σφρίγος και δυναμισμό.
Το ολοφάνερο πρόβλημα της παράστασης ήταν –όπως σχολιάστηκε ήδη στο διάλειμμα– η… απουσία σκηνοθεσίας. Το αφαιρετικό, δομικό πολυτοπικό σκηνικό του Γιοχάνες Σιτς ήταν ένα σύστημα από τεράστια πτυσσόμενα, φωτεινά πλαίσια, που αναδιπλούμενα όριζαν τόπους.
Δίχως να ανοίγει διάλογο με αυτό αλλά ούτε και με τη μουσική, αρνούμενος καν να αγγίξει την αφήγηση, ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης απλώς έστηνε μετωπικά τους μονωδούς ή/και τη χορωδία, αφήνοντάς τους αβοήθητους, ενώ συχνά τους περιέβαλε από ένα κινησιολογικά φλύαρο, επισχολιαστικό (;) μπαλέτο κομπάρσων.
Δεχόμαστε ότι η συγκεκριμένη σεξπιρική υπόθεση δύσκολα πείθει σήμερα. Ωστόσο, είναι γνωστό πως υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπιστεί αυτό δίχως να ακυρώνονται η μουσική, η αφήγηση και το στίγμα του έργου. Στην όπερα αυτό το πρόβλημα πρέπει να επιλύεται θετικά: άρνηση, παράκαμψη ή σκηνοθεσία… εναντίον δεν νοούνται.
