Πολύ καλές ήσαν η δεύτερη και η τρίτη συναυλία της νέας καλλιτεχνικής περιόδου 2017-18 που έδωσε η ΚΟΑ στο Μέγαρο Μουσικής. Στις 13/10/2017 η διεύθυνση του αθηναϊκού συνόλου υπό τον Σλοβένο αρχιμουσικό Ούρος Λάγιοβιτς άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις.
Συμμετέχοντας στο Ετος Ελλάδος-Κίνας το αθηναϊκό σύνολο ξεκίνησε με τη σύνθεση «Πεμπτουσία» του 38χρονου Φουνγκ Λαμ, Κινέζου συνθέτη γεννημένου στο Χονγκ Κονγκ. Το καλογραμμένο, περίπου 12λεπτης διάρκειας, κομμάτι ήταν αρθρωμένο σε μικροεπεισόδια και διατυπωμένο σε ατμοσφαιρική ορχηστρική γραφή που έφερνε σε υγιή, ισορροπημένο διάλογο το κινεζικό αρμονικό DNA με κυρίαρχα δυτικά μουσικά πρότυπα: ντεμπίσειο εμπρεσιονισμό και μεταπολεμικό μοντερνισμό των Λίγκετι, Πεντερέτσκι, Ανταμς.
Ακολούθησε το «Κοντσέρτο για βιολί αρ. 2» του Μπάρτοκ με σολίστα την εξαίρετη Τιάνγουα Γιανγκ. Λαμπρό τέκνο της (και) πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης, που έχει εξελιχθεί σε επάξιο παραλήπτη της ευρωπαϊκής μουσικής κληρονομιάς, η βιολίστρια έχει κερδίσει το αθηναϊκό κοινό τα τελευταία χρόνια προσφέροντας συναρπαστικές ερμηνείες κοντσέρτων του Μπρίτεν (19/2/2016) και του Μπετόβεν (26/5/2017).
Η δυναμική, καθ’ όλα νικηφόρα αναμέτρησή της με το τεχνικά απαιτητικότατο, υφολογικά άκρως μοντερνιστικό κοντσέρτο του Μπάρτοκ επιβεβαίωσε ότι η 30χρονη Κινέζα είναι μια ολοκληρωμένη, διεθνούς διαμετρήματος ερμηνεύτρια!
Το περίπου 40λεπτης διάρκειας έργο είναι απολύτως αντιπροσωπευτικό της ώριμης φάσης του Ούγγρου συνθέτη: διαθέτει γωνιώδη, αιχμηρή φραστική, δύσκολη αλλά συναρπαστική, αρμονική γλώσσα, άρθρωση σε πολλά, εναλλασσόμενης διάθεσης μικροεπεισόδια, διαρκείς, έντονες και απότομες μεταπτώσεις. Η Γιανγκ έπαιξε με αψεγάδιαστη τονική ακρίβεια, εκφραστικά πειστικό και αβίαστο πλάσιμο της φραστικής σε μακρο- και μικροεπίπεδο, άριστη άρθρωση, συναρπαστικές αποδόσεις των δεξιοτεχνικών σελίδων, ευφυώς επεξεργασμένες μεταπτώσεις.
Μαγευτική ήταν η ανάγνωση του λυρικού, εκστατικού Andante tranquillo, τυπικής «νυχτερινής» μουσικής του Μπάρτοκ, ενώ το άλλοτε ξέφρενα άγριο, άλλοτε γλυκά νοσταλγικό τρίτο μέρος ερμήνευσε με πραγματικά δαιμονική ένταση, αναδεικνύοντας τις διαμεσολαβημένες φολκλορικές αναφορές.
Η συναυλία ολοκληρώθηκε με τη «Συμφωνία αρ. 3» του Μπραμς. Ο Λάγιοβιτς διηύθυνε με απόλυτη άνεση και σιγουριά. Αντλησε το μέγιστο από τους Ελληνες μουσικούς –τα έγχορδα, και ειδικά η ομάδα των βιολοντσέλων, ήχησαν αγνώριστα!- και έπλασε μιαν απολαυστική, εκφραστικά άμεση και χυμώδη, ισορροπημένη ερμηνεία, με πλατιές μελωδικές γραμμές και ορμητικές, συναρπαστικές κορυφώσεις.
