Ενεργοποιώντας όλες τις δυνάμεις της σε ένα αληθινά συναρπαστικό «tour de force», η Εθνική Λυρική Σκηνή κέρδισε το στοίχημα της ολικής καλλιτεχνικής της επανεκκίνησης στην εναρκτήρια παράσταση της νέας και πρώτης καλλιτεχνικής περιόδου στην καινούργια -αλλά ούτε και τώρα ιδιόκτητη- στέγη της.
Για το πρώτο ανέβασμα της «Ηλέκτρας» του Ρίχαρντ Στράους από τον μοναδικό λυρικό θεσμό της χώρας ένωσαν τις δυνάμεις τους εκλεκτοί Ελληνες και ξένοι καλλιτέχνες, πετυχαίνοντας ένα σφαιρικά άρτιο, ισορροπημένο αποτέλεσμα που προκάλεσε αλλεπάλληλα κύματα ενθουσιασμού από το τυχερό ακροατήριο της πρεμιέρας (15/10/2017).
Η επιλογή έργου έδωσε με σαφήνεια το εκσυγχρονιστικό στίγμα της τριετίας Κουμεντάκη και η θερμή ανταπόκριση επιβεβαίωσε ότι υπάρχουν παραλήπτες. Σημαδιακές ήσαν οι συμμετοχές δύο Ελλήνων καλλιτεχνών: της κορυφαίας, απόλυτα αξιόμαχης στα 73 της χρόνια, Αγνής Μπάλτσα, στον εμβληματικό για τη σταδιοδρομία της ρόλο της Κλυταιμνήστρας, και του 42χρονου αρχιμουσικού Βασίλη Χριστόπουλου, που σταδιοδρομεί εδώ και μία δεκαετία στον κεντροευρωπαϊκό μουσικό χώρο.
Η πρώτη συμμετείχε για πρώτη φορά σε παραγωγή της κρατικής ΕΛΣ, ο δεύτερος, μετά την αδικαιολόγητη μη ανανέωση της καθ’ όλα επιτυχούς θητείας του στην έκτοτε παρακμάζουσα ΚΟΑ (2011-14), επέστρεψε έχοντας καταξιωθεί στο εξωτερικό.
Στην οικονομία των απόλυτα θετικών εντυπώσεων βάρυνε πρωτίστως το άρτιο, διεθνούς επιπέδου, μουσικό ακρόαμα: αφενός η ισορροπημένη διανομή, αποτελούμενη από ακμαίους, διεθνώς ενεργούς και καταξιωμένους τραγουδιστές, αφετέρου η ασύλληπτης υπέρβασης απόδοση της ορχήστρας της ΕΛΣ υπό τον φανερά έμπειρο Βασίλη Χριστόπουλο.
Η Γερμανίδα υψίφωνος Ζαμπίνε Χογκρέφε αξιοποίησε την υγιή, ρωμαλέα φωνή της για να μας χαρίσει μια συναρπαστική, φαρμακερά δηκτική, πειστικά βίαιη, εξαιρετικά καλοτραγουδισμένη Ηλέκτρα. Φωνητικά απολύτως αξιόμαχη και θεατρικά υποβλητική, η ακριβοθώρητη Αγνή Μπάλτσα, που συμμετείχε αφιλοκερδώς στην παραγωγή, πρόσφερε μιαν υποβλητική, πειστικά φοβισμένη Κλυταιμνήστρα, τραγουδισμένη με αριστοκρατική άνεση και δίχως ίχνος εκπτώσεων.
Με τεράστια, λαμπερή, άφθαρτη, άνετη φωνή και πειστικά νεανική παρουσία, η Γερμανίδα υψίφωνος Γκουν-Μπριτ Μπάρκμιν υπήρξε η ωραιότερη Χρυσόθεμις που έχουμε ακούσει μέχρι σήμερα! Ο βαρύτονος Δημήτρης Τηλιακός διέπλασε με τη θερμή, υγιή φωνή του έναν βαθύτατα συγκινητικό/τραυματικό Ορέστη. Στη σύντομη, σχεδόν καρατερίστικη, παρουσία του Αιγίσθου έδωσε το απαραίτητο βάρος ο Ολλανδός τενόρος Φρανκ βαν Ακεν. Πολύ καλή ήταν η ομάδα των πέντε Θεραπαινίδων (Σπιτάδη, Ζήκου, Παπαλεξίου, Κυανίδου, Μητσοπούλου), στις σκηνές συμμετοχής των οποίων προσέδωσε ο Χριστόπουλος μοναδική συνοχή και αιχμηρότητα. Καλοί στις σύντομες εμφανίσεις τους υπήρξαν οι λοιποί βοηθητικοί ρόλοι.
Ο αρχιμουσικός Βασίλης Χριστόπουλος (προσ)έφερε στην Ορχήστρα της ΕΛΣ την κεκτημένη εμπειρία του από τη διεύθυνση έργων Ρίχαρντ Στράους στη Γερμανία: ισορρόπησε πολύ καλά τη συμφωνική με την οπερατική διάσταση της κολοσσιαίου βάρους συμφωνικής παρτιτούρας του Στράους, στήριξε καλά τους τραγουδιστές και συνεισέφερε αποφασιστικά στη διάπλαση -συνοχή, θεατρικός ρυθμός- των διαδοχικών, εκτενών ντουέτων στα οποία αρθρώνεται η «Ηλέκτρα».
Στη δοκιμασία αντοχής που συνιστά για την ορχήστρα η όπερα αυτή άριστη -ποιοτικά αγνώριστη!- πρόβαλε η απόδοση της Ορχήστρας της ΕΛΣ. Ομοίως καλή ήταν στις σύντομες παρεμβάσεις της η Χορωδία της ΕΛΣ.
Η κινητική σκηνοθεσία και το σκοτεινό, βαρύ, κλειστοφοβικό σκηνικό του Γιάννη Κόκκου εγγράφηκαν αβίαστα στο πλαίσιο της διεθνώς καθιερωμένης «κοινής» για τη στραουσική «Ηλέκτρα» και λειτούργησαν ιδανικά ως τόπος της δράσης. Την άρτια σκηνική εικόνα συμπλήρωσαν τα άχρονα/διαχρονικά κοστούμια της Λιλής Κεντάκα, οι θεατρικοί -κάποιες στιγμές «εξπρεσιονιστικοί»- φωτισμοί του Βινίτσιο Κέλι και οι ψυχολογικά λειτουργικές προβολές του Σέρτζιο Μετάλι.
