Στις 26/5/2017, στο Μέγαρο Μουσικής, ο Στέφανος Τσιαλής διηύθυνε την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών σε έργα Μπετόβεν και Ρίχαρντ Στράους. Η συναυλία είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κυρίως για το πρώτο μέρος, όπου η Τιάνγουα Γιανγκ έπαιξε το «Κοντσέρτο για βιολί» του Μπετόβεν.
Αντιπροσωπευτικό γέννημα του αιώνα της παγκοσμιοποίησης, η 30χρονη Κινέζα βιολίστρια γεννήθηκε και σπούδασε βιολί στο Πεκίνο, συνέχισε με σπουδές σε ΗΠΑ και Γερμανία και σήμερα πλέον παίζει σε μεγάλα μουσικά κέντρα της Δύσης και ηχογραφεί συστηματικά στη NAXOS.
Κοντολογίς έχει εξελιχθεί σε επάξιο παραλήπτη της ευρωπαϊκής μουσικής κληρονομιάς, κάτι που η αθηναϊκή εμφάνισή της επαλήθευσε στο ακέραιο. Η Γιανγκ εξέπληξε με την αψεγάδιαστη τεχνική αρτιότητα του παιξίματός της.
Ο ήχος ήταν «στρογγυλός», ορθοτονικά ασφαλής, φωτεινός, ελεγχόμενης αιχμηρότητας και έντασης, η φραστική μαλακιά και ταυτόχρονα σφριγηλή, η συνοχή/συνέχεια του μουσικού ειρμού δίχως χάσματα.
Ο αβίαστος συντονισμός προς την ορχήστρα ουδόλως εμπόδισε τη μουσικό να ηγηθεί της εκτέλεσης, ενώ η ποιότητα και η ευγένεια έκφρασης φανέρωσαν πόσο καλά και βαθιά κατανοεί τη γραφή του συνθέτη της «Ηρωικής», η οποία, στο συγκεκριμένο έργο, γίνεται ανεπανάληπτα λυρική και μελωδική.
Οι εκτενείς παράγραφοι χαμηλόφωνης συνομιλίας με τα πνευστά αποδόθηκαν μαγευτικά, ο ορμητικός, γεμάτος ευφορία καλπασμός βιολιού/ορχήστρας στο φινάλε συνάρπασε. Η επιλογή να παιχτούν οι λιγότερο γνωστές καντέντσες του Σεν-Σανς ξάφνιασε ευχάριστα.
Η συναυλία ολοκληρώθηκε με (άλλο) ένα έργο του Ρίχαρντ Στράους: τη «Sinfonia Domestica» (1904), μία από τις θορυβωδέστερες συνθέσεις του ώριμου ρομαντισμού, στην οποία ο προικισμένος, πλην μοναδικά αυτάρεσκος και υπερφίαλος, Βαυαρός δημιουργός μετουσιώνει τα τετριμμένα καθέκαστα του τρισευτυχισμένου ιδιωτικού του βίου σε μνημείο ακατάσχετης μουσικής φλυαρίας…
Τουλάχιστον 45λεπτης διάρκειας, με εσωστρεφώς γερμανικό χιούμορ, η «Οικιακή Συμφωνία» αναμφίβολα προσελκύει κάποιους ακροατές ειδικών γούστων, ωστόσο προκαλεί αποπνικτική βαρεμάρα στην πλειονότητα των υπολοίπων…
Ο αρχιμουσικός πριμοδότησε τα εκκωφαντικώς φωνακλάδικα περιγραφικά επεισόδια της μουσικής, εντρύφησε στις μελωμένα λυρικές παραγράφους και διασφάλισε απλώς σε πρώτο επίπεδο την αφηγηματική συνοχή της γεμάτης ανυπόφορους πλατειασμούς αρθρωτής ροής των μουσικών επεισοδίων.
