Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μια μέρα στην πλαζ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μια μέρα στην πλαζ

  • A-
  • A+

Το Ανοιχτό Βιβλίο, για όγδοη συνεχή χρονιά, θα σας κρατήσει συντροφιά με πρωτότυπες καλοκαιρινές ιστορίες. Φέτος δώδεκα συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας γράφουν, αποκλειστικά για την «Εφ.Συν.», ένα διήγημα που συνδυάζει ήρωες (παιδιά ή εφήβους), πλαίσιο (καλοκαίρι, όπως πάντα) και μια έκτακτη δυσοίωνη συγκυρία (Covid-19) συναρθρωμένα όλα σε μια ενιαία αφήγηση.

Δώδεκα πρόσωπα της γραφής μιας ευρείας ηλικιακής κλίμακας, ετερογενών θεματικών κάδρων και αφηγηματικών τρόπων, δώδεκα βραβευμένοι, σημαντικοί συγγραφείς που γνωρίζουν, εκ των έσω, συνήθειες, κώδικες και γλώσσα νεαρών αφηγητών και αναγνωστών μάς αποκαλύπτουν εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα που προκαλεί σε μια άγουρη ψυχή (κι όχι μόνο) αυτό το αλλόκοτο, ανήσυχο καλοκαίρι της πανδημίας.

Μετά τη Μαρία Παπαγιάννη, την Ελένη Σβορώνου, τον Γιώργο Παναγιωτάκη, την Αγγελική Δαρλάση, τον Φίλιππο Μανδηλαρά και την Ελένη Κατσαμά, το αφηγηματικό νήμα πιάνει ο Φίλιππος Φωτιάδης.


Ο πατέρας σφήνωνε δυο πέτρες κάτω από τις πίσω ρόδες του αυτοκινήτου. Η μητέρα καμάρωνε. Η Ξένια επέμενε πως δεν ισχύει πια αυτό το κόλπο. Ο πατέρας αποκρίθηκε ότι είναι καλύτερα να φυλάς τα ρούχα σου. Σήκωσε το πλαστικό ψυγείο. Η μητέρα έπιασε τις διπλωτές καρέκλες. Η Ξένια τούς προσπέρασε. Από ψηλά υπολόγισε ότι η παραλία χωράει τουλάχιστον ογδόντα παρέες. Γιατί τόση βιασύνη κάθε πρωί;

Πάτησε στην άμμο. Κοίταξε πίσω. Ο πατέρας της έκανε νόημα: προς τα αριστερά. Προχώρησε φροντίζοντας να μην πλησιάζει -ούτε καν να κοιτάζει- τους άλλους θαμώνες. Στάθηκε. Αφησε την τσάντα με τις πετσέτες και την ομπρέλα να πέσουν στην άμμο. Εβγαλε το φόρεμα, φορούσε ολόσωμο μαγιό. Θαλασσί. Ελυσε το λαστιχάκι από τα μαλλιά της, το πέρασε στον καρπό της. Οι καστανές μπούκλες έπεσαν στους ώμους της.

Μακροβούτι. Οπως κάθε πρωί. Προχωρούσε μακριά. Οσο άντεχαν τα πνευμόνια της. Κάτω από το νερό, θολός κόσμος, μακριά από ανούσιες αναλύσεις του μπαμπά και παρατηρήσεις της μαμάς. Του χρόνου θα πάει, είπαν, διακοπές με τις φίλες της. Φέτος, έπρεπε να το πάρει απόφαση, οικογενειακά: ένα δωμάτιο με αράχνες, ντους χωρίς πίεση, το ροχαλητό του μπαμπά και φάλτσα τραγούδια των ΑΒΒΑ από τη μαμά. Ελεος.

Η ομπρέλα ήταν στημένη. Η «Ευκλείδεια τελετουργία» του πατέρα είχε μόλις τελειώσει. Ευτυχώς. Το αυτοσχέδιο «εργαλείο» του ήταν ένας σπάγκος, τρία μέτρα, με ένα πιρούνι στην άκρη. Εδενε την άλλη άκρη στο κοντάρι της ομπρέλας και χτένιζε έναν κύκλο στην άμμο.

«Ο κύκλος ασφάλειάς μας» έλεγε. Υστερα δίπλωνε τον σπάγκο στα δύο και σχημάτιζε έναν δεύτερο κύκλο. «Και η φωλιά μας». Μετά τοποθετούσαν βότσαλα και κλαριά για να σηματοδοτήσουν την περίμετρο. Αυτή η δεκαπεντάλεπτη διαδικασία ήταν ό,τι πιο ντροπιαστικό συνήθιζαν να κάνουν οι γονείς της στις φετινές διακοπές (επόμενο βήμα θα ήταν ο γυμνισμός).

Η Ξένια άρπαξε μια πετσέτα. Και το κινητό της - το παλιό του μπαμπά. Ο πατέρας έπιασε το δικό του τηλέφωνο και ένα ηχειάκι: πρωινές ειδήσεις και κατόπιν Τρίτο Πρόγραμμα. Οπως κάθε μέρα. Και το θερμός με τον καφέ. Η Ξένια κάθισε παραπέρα. Εκτεθειμένη. Ο πατέρας τής φώναξε να γυρίσει στο μαντρί. Η μητέρα είπε να την αφήσει -εφηβεία- διότι ούτε συνωστισμός υπάρχει ακόμα, ούτε και κανένα κρούσμα στο νησί, εδώ που τα λέμε. Επειτα φώναξε: «Ξένια, αντηλιακό και καπέλο!»

Η οθόνη του κινητού της έδειξε 1% . Εσβησε. Εκλεισε τα μάτια η Ξένια.

«Μαμά, δελφίνια!» Την ξύπνησε μια παιδική φωνή. Ανακάθισε. Πράγματι κάτι άφριζε στον ορίζοντα. Μια διχαλωτή ουρά ψαριού ξεπρόβαλε. Σιλουέτες με το χέρι πάνω από τα μάτια προσπαθούσαν να διακρίνουν τι ψάρι πλησίαζε. Κάτι σαν αγκώνας φάνηκε να κουνιέται άτσαλα.

«Κάποιος παλεύει μ' ένα σκυλόψαρο!» Αναστάτωση. Οσοι ήταν ακόμα στο νερό, έσπευσαν στην παραλία. Η Ξένια κοίταξε γύρω. Τώρα οι παλάμες των θεατών κάλυπταν τα στόματά τους. Ο πατέρας, σφίγγοντας τα μπράτσα της καρέκλας, τέντωνε τον κορμό του, σαν να βρισκόταν στο γήπεδο την ώρα κάποιου πέναλτι. Η μητέρα, με διερευνητικό βλέμμα πάνω από τα γυαλιά, εντόπισε την Ξένια κι έσκυψε πάλι στο βιβλίο της.

Μια συγχρονισμένη βοή ακούστηκε όταν η ουρά, μα κι ένα ανθρώπινο κεφάλι, εμφανίστηκαν στιγμιαία. Σε λίγο κάτι ογκώδες κουνήθηκε στα ρηχά. Τσούρμο κόσμος πλησίασε. Η Ξένια κατάφερε να χώσει το κεφάλι της ανάμεσα σε κάτι ώμους -ποιες αποστάσεις ασφάλειας;- και γούρλωσε τα μάτια. Πρώτη φορά συναντούσε γοργόνα.

Η ουρά της χτυπούσε βρέχοντας τους παρευρισκόμενους. Ηταν μια χλομή, ηλικιωμένη γοργόνα. Μικρόσωμη. Αν ήταν άνθρωπος, σκέφτηκε η Ξένια, θα ήταν νάνος. Αραιά χρυσωπά μαλλιά, ο λαιμός ζαρωμένος. Δίπλα στο σβέρκο τρεις χαρακιές πάλλονταν, σφύριζαν κι έφτυναν νερό. Στα θολά πράσινα μάτια της, ο φόβος. Μια κυρία τη ρώτησε αν μιλάει ελληνικά. Δεν αποκρίθηκε.

Πατούσε με τις παλάμες, σερνόταν αργά προς την ακρογιαλιά. Τα κρεμάμενα στήθη της σχημάτιζαν καμπυλωτές γραμμές στην άμμο. Ενα ζευγάρι ξένων τη βοήθησαν, τη σήκωσαν από τις μασχάλες. Φύκια και πεταλίδες ήταν κολλημένα στην ουρά της. Και από τη μύτη της έτρεχαν μύξες. Ξαφνικά ξεκίνησε να βήχει. Το πλήθος, σαν χορός σε αρχαία τραγωδία, έκανε δυο βήματα πίσω. Σιγή απόλυτη. «Εναν γιατρό!» κάποιος φώναξε.

Ενας αδύνατος τύπος περπάτησε διστακτικά προς το πλήθος τοποθετώντας μια πάνινη μάσκα στο πρόσωπό του. Ηταν σίγουρα άρρωστη ανακοίνωσε, πιθανότατα μολυσμένη. Να μην την ακουμπήσει κανείς. Ομως δεν ήταν ειδικός, καλύτερα να την έβλεπε κτηνίατρος. Ο κόσμος απομακρύνθηκε. Κάποιοι επέστρεψαν για φωτογραφίες. Εκείνη βογκούσε κι έβηχε. Τηλεφώνησαν στο λιμεναρχείο. Αλλοι πρότειναν να την πετάξουν πίσω στη θάλασσα.

Η Ξένια πέρασε μια μάσκα από τα αυτιά της, φόρεσε πλαστικά γάντια. Αδειασε το καρπούζι από το τάπερ, το γέμισε με νερό από το παγούρι. Εσπασε τον ανθρώπινο κλοιό. Ακούμπησε το τάπερ πλάι στη γοργόνα. Εκείνη την κοίταξε. Ενα βλέμμα απορίας και ανημποριάς. Η Ξένια μαζεύτηκε. Το πλάσμα στεκόταν με τα χέρια τεντωμένα, κλειδωμένα στους αγκώνες. Εβηξε, χτύπησε την ουρά της πεντέξι φορές, πετώντας άμμο στον αέρα. Χαλάρωσε τα χέρια και, με έναν υπόκωφο γδούπο, το πρόσωπό της θάφτηκε στην άμμο. Τα βράγχια της έπαψαν να πάλλονται.

Η Ξένια έτρεξε στους γονείς της. Ηταν όρθιοι. Αποσβολωμένοι. Στάθηκε ανάμεσά τους. Η μητέρα τής χάιδεψε τα μαλλιά.

Τελευταίο βιβλίο του Φ. Φωτιάδη είναι «Το μπάνιο μας» (Εκδ. Μάρτιος, 2020)

ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Τζίτζιφα
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού. Ραντεβού πλέον, όσον αφορά τούτη τη στήλη, με το «Υπό σκιάν» του 2021 (υπό καλύτερες προσδοκούμε συνθήκες…).
Τζίτζιφα
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Μόνο καλοκαίρια
Το Ανοιχτό Βιβλίο, για όγδοη συνεχή χρονιά, θα σας κρατήσει συντροφιά με πρωτότυπες καλοκαιρινές ιστορίες. Φέτος δώδεκα συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας γράφουν, αποκλειστικά για την «Εφ.Συν.», ένα διήγημα που...
Μόνο καλοκαίρια
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Μοβ φράντζα
Δώδεκα διηγήματα που μετεωρίζονται από την αγωνία της πλοκής στην αγωνία της ύπαρξης, από το σκοτεινό απόθεμα του ήρωα στο σκοτεινό απόθεμα της τρέχουσας πραγματικότητας. Μετά τον Φίλιππο Φιλίππου, τον Τεύκρο...
Μοβ φράντζα
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Από το εγώ στο εμείς
Ο Βασίλης Λαδάς (Πάτρα, γ. 1946), με σπουδές Νομικής και κάτοχος του Ειδικού Κρατικού Βραβείου για το μυθιστόρημά του «Παιχνίδια κρίκετ» (2013), ύστερα από επτά βιβλία πεζών κειμένων και δέκα ποιητικές...
Από το εγώ στο εμείς
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Μια ωμή αφήγηση πένθους
Tι συμβαίνει στην οικογένεια όταν πεθαίνει ένα παιδί; Πώς διαχειρίζονται την απώλεια και τη θλίψη τα μέλη μιας υπερσυντηρητικής χριστιανικής οικογένειας; Το ενδοοικογενειακό ρήγμα που φέρνει στο φως ένας άωρος...
Μια ωμή αφήγηση πένθους

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας