Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Θα τη φιλήσει
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Θα τη φιλήσει

  • A-
  • A+

Υπό σκιάν

Το Ανοιχτό Βιβλίο, για όγδοη συνεχή χρονιά, θα σας κρατήσει συντροφιά με πρωτότυπες καλοκαιρινές ιστορίες. Φέτος δώδεκα συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας γράφουν, αποκλειστικά για την «Εφ.Συν.», ένα διήγημα που συνδυάζει ήρωες (παιδιά ή εφήβους), πλαίσιο (καλοκαίρι - όπως πάντα) και μια έκτακτη δυσοίωνη συγκυρία (Covid-19) συναρθρωμένα όλα σε μια ενιαία αφήγηση.

Δώδεκα πρόσωπα της γραφής μιας ευρείας ηλικιακής κλίμακας, ετερογενών θεματικών κάδρων και αφηγηματικών τρόπων, δώδεκα βραβευμένοι, σημαντικοί συγγραφείς, που γνωρίζουν εκ των έσω συνήθειες, κώδικες και γλώσσα νεαρών αφηγητών και αναγνωστών, μας αποκαλύπτουν εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα που προκαλεί σε μια άγουρη ψυχή (και όχι μόνο) αυτό το αλλόκοτο, ανήσυχο καλοκαίρι της πανδημίας.

Μετά τη Μαρία Παπαγιάννη, το αφηγηματικό νήμα πιάνει η Ελένη Σβορώνου.


Βγάζει τα πέδιλά του. Η άμμος καίει.

Εκείνη είναι ή του φαίνεται;

Αυτή την αλογοουρά που βγαίνει από το μπλε κασκέτο την ξέρει.

Σαν πυροβάτης στέκει αναίσθητος στην πυρά.

Αλλά πάλι δεν είναι βέβαιο. Φοράει μαύρα γυαλιά, μπλε μαγιό και κάθεται σε μια μπλε πετσέτα.

Τα χέρια της ψαχουλεύουνε την τσάντα της. Το βλέμμα της στη θάλασσα. Βγάζει μια μάσκα. Τη βάζει πίσω. Ενα ζευγάρι γάντια μιας χρήσης. Ούτε αυτό. Το βρίσκει. Ενα πλαστικό σακουλάκι τροφίμων, με κάτι παχύ μέσα. Ξετυλίγει δυο στρώσεις χαρτοπετσέτες, μια στρώση αλουμινόχαρτο, άλλη μια χαρτοπετσέτα, και ένα τοστ πατικωμένο από την ασφυκτική συσκευασία.

Δεν μπορεί να είναι άλλη.

Ο άνεμος φέρνει ένα κύμα μουσικής στ’ αυτιά του.

Εχουνε βάλει ραδιοφωνικό σταθμό. Ανάμεσα στα τραγούδια διαφημίσεις. Τι γελοίο.

Ο Αρης και ο Δημήτρης έχουν πιάσει σκαμπό. Του κρατάνε θέση: το σκαμπό με πλάτη στο ψυγείο με τις μπίρες.

Οπως και πέρυσι. Στο ίδιο ακριβώς μπιτσόμπαρο.

Οπως και πρόπερσι.

Για μια στιγμή κινδύνευσαν αυτές οι διακοπές, αλλά ευτυχώς.

Εκείνη όμως; Τι δουλειά έχει στην Πάρο;

Οχι ότι δεν είχε τις ευκαιρίες του με τη Μαριλένα. Πρωτάκι στο 3ο Γυμνάσιο Νεάπολης, εκείνη, ξεκίνησε τη γυμνασιακή της ζωή εντελώς αθόρυβα. Γλίστρησε στο τσιμεντένιο συγκρότημα σαν γάτα. Με τα νώτα της καλυμμένα, πλάτη στον τοίχο, έφερνε βόλτα στην αυλή λες και φοβόταν μην της καρφώσει κανένας το μαχαίρι στην πλάτη. Ηταν και δικό του χούι αυτό. Δεν του άρεσε να μένει ακάλυπτη η πλάτη.

Το μόνο μέρος στην αυλή για τέτοιους τύπους ήταν η γωνία ανάμεσα σε μπασκέτα και κυλικείο. Είχε κι ένα ψωραλέο πεύκο, το μόνο ίχνος πρασίνου στο σχολείο, κι έτσι όπως λύγιζε ένα κλαδί βαρύ από τα χρόνια, έκανε για καταφύγιο. Οι φόβος της κουτσουλιάς έδιωχνε τους πάντες.

Επισκέπτες του καταφυγίου ήταν κι οι φίλοι του, ο Αρης και ο Δημήτρης, μονάχα όμως όταν ήθελαν να ξεφορτώσουνε καμιά βρισιά για τον αγώνα και καμιά χριστοπαναγία για τις τυρόπιτες του κυλικείου που είναι κούφιες από τυρί. Ο ίδιος μετρούσε κάμποσες πολύ καλές συμμετοχές στους τελικούς κι αυτό είχε σώσει την τιμή του. Καλός παίκτης, αλλά αίφνης κάτι τον πιάνει και βλέπει τον εαυτό του από τις κερκίδες. Ακάλυπτος από παντού.

Η γάτα που του είχε πάρει τη θέση κάτω από το πεύκο ετοιμαζόταν να δαγκώσει την τυρόπιτα. Δυόμισι χρόνια ήταν το στέκι του. Εψαξε τις λέξεις για να τη διώξει. Τελικά βγήκε ένα «Μην τη φας. Είναι κούφια». Τον κοίταξε με το στόμα ανοιχτό, μια ανάσα από τη σφολιάτα. Χωρίς να πάρει τα μάτια της από πάνω του, δάγκωσε σιγά σιγά τη γωνία. Αχνισε το λιωμένο τυρί και λίγα ψίχουλα κόλλησαν στην άκρη των χειλιών της. Γουργούρισε η κοιλιά του. «Τι λένε οι μαλάκες, μια χαρά είναι η τυρόπιτα» έβρισε από μέσα του. «Να σου κόψω λίγο;» τον ρώτησε. «Να από εδώ. Δεν την έχω αγγίξει».

Τίποτα πάνω της δεν ήτανε ξεχωριστό. Είχε όμως τη σιωπή και τις γατίσιες κινήσεις της. Δάγκωνε αθόρυβα εκείνες τις τυρόπιτες που φαίνεται πως για χάρη της γέμισαν ευωδιαστό τυρί, έγλειφε το καλαμάκι από τον χυμό πορτοκάλι και ένας Θεός ξέρει πώς κατάφερνε να πιει εκείνο τον χυμό δίχως να ακουστεί ποτέ ο ήχος της αναρρόφησης. Απομυζούσε από το περιβάλλον χυμούς και θρεπτικά συστατικά αυτό το πλάσμα και φέρμαρε.

Βολεύτηκαν κι οι δυο τους σε απόσταση ενάμισι μέτρου. Σαν να είχαν πιάσει τα δυο ακραία καθίσματα της ίδιας σειράς στο σινεμά. Βλέμμα στο έργο που παιζόταν στην αυλή, δάχτυλα που ψηλαφούν υγρές και στερεές τροφές, ξέφτια από κουβέντες με τους φίλους και πού και πού μια πρόσκληση για δοκιμή του κολατσιού.

Απλωνε το χέρι της και του έδινε μια γωνιά από την τυρόπιτα ή το τοστ που έφερνε τυλιγμένο σε χαρτοπετσέτα και αλουμινόχαρτο και τοποθετημένο σε πλαστική σακούλα τροφίμων με άλλες δυο χαρτοπετσέτες μέσα. Σκούπιζε τα χέρια της με υγρό μαντιλάκι προτού αποσπάσει το κέρασμα και του το δώσει.

Εκείνος το βουτούσε με τα βρόμικα χέρια του, πάντα ζωγράφιζε με το στιλό τις παλάμες του κάνοντας πρόβες για το τατουάζ που ήθελε να χτυπήσει στην ωμοπλάτη του. Εκείνος κερνούσε κρουασάν με σοκολάτα. Το αλμυρό εκείνη, το γλυκό εκείνος. Στο άηχο αυτό πάρτι ρεφενέ ο καθένας ήξερε τι έπρεπε να φέρει.

Ενα-δυο πειράγματα του Αρη και του Δημήτρη «να τη σκίσει τη γάτα» και άλλα παρόμοια κόπηκαν μαχαίρι όταν εκείνος ύψωσε το μεσαίο δάχτυλο απειλητικά. Δεν τους είχε συνηθίσει σε χειρονομίες. Εβαλαν την ουρά στα σκέλια κι έφυγαν. Με την άκρη του ματιού του είδε τη γάτα να ζαρώνει. Κύρτωσε την πλάτη της κι έκρυψε το πρόσωπό της ανάμεσα στα γόνατα. Ενα κουβάρι με μια καστανόξανθη αλογοουρά έγινε.

Το αποφάσισε. Θα της πρότεινε σινεμά.

Κι ύστερα έπεσε μαύρο. Εκλεισε το σχολείο. Τη βρήκε στο instagram, τη βρήκε στο facebook, τη βρήκε και στο twitter. Δεν τόλμησε.

Οταν άνοιξαν τα σχολεία, πήγε πρώτος πρώτος. Αδειο το καταφύγιο, κλειστό το κυλικείο. Κωλοκατάσταση.

«Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για μια έκτακτη είδηση. Τρίτο κρούσμα κορονοϊού στον Πάρο. Στο ξενοδοχείο…»

Βγάζει το κασκέτο της. «…ύποπτο κρούσμα…»

Τυλίγει το μισοφαγωμένο τοστ και το τοποθετεί στην τσάντα.

«…τηρείτε αυστηρά τα μέτρα ασφαλείας…»

Σηκώνεται και βαδίζει αργά ώς τη θάλασσα.

Η άμμος!

Εκείνος τσουρουφλίζεται επιτέλους. Τρέχει βολίδα δίπλα της.

Βυθίζουν μαζί τα πέλματά τους στο νερό. Κοιτάζονται. Σήμερα θα τη φιλήσει. Ναι, θα τη φιλήσει.

«…τηρείτε τις αποστάσεις».

Οχι, δεν θα τις τηρήσει. Η Μαριλένα είναι γάτα. Κι οι γάτες είναι πάντα καθαρές.

Τελευταίο βιβλίο της Ελ. Σβορώνου είναι «Η μπαλάντα της Ζηνοβίας» (Ελληνοεκδοτική, 2018)

ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Το ταξίδι της Σουζάνας Αντωνακάκη
Η Σουζάνα μπάρκαρε στο πλοίο και ταξιδεύει εδώ και λίγες ώρες. Βρίσκεται έξω, στο κατάστρωμα, καθισμένη κατάμονη σ’ έναν από τους ξύλινους πάγκους. Εκείνους που τόσο αγαπήσαμε σε καλοκαιριάτικες περιπέτειες,...
Το ταξίδι της Σουζάνας Αντωνακάκη
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Σπουδή παραβίασης ορίων
Αναγκαία η εκδοτική πρωτοβουλία να κυκλοφορήσουν σε έναν συλλεκτικό τόμο όλα τα διηγήματα της πολυβραβευμένης Ρέας Γαλανάκη, που έχουν δημοσιευτεί είτε σε συλλογές, είτε σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά...
Σπουδή παραβίασης ορίων
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Διανοητικά ξέφωτα
Ο Γιώργος Βέλτσος (Αθήνα, 1944) με σπουδές νομικής στη Θεσσαλονίκη, διδάκτορας του Paris VIII, και ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, συνεχίζει τη «Λευκή Ελλάδα» (Περισπωμένη, 2018) και τον «Κύκλο...
Διανοητικά ξέφωτα
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Στον δρόμο ψυχή
Μετά τη Μαρία Παπαγιάννη, την Ελένη Σβορώνου, τον Γιώργο Παναγιωτάκη, την Αγγελική Δαρλάση και τον Φίλιππο Μανδηλαρά, το αφηγηματικό νήμα πιάνει η Ελένη Κατσαμά.
Στον δρόμο ψυχή
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Η παραλία με τα λάφυρα
Το Ανοιχτό Βιβλίο, για όγδοη συνεχή χρονιά, θα σας κρατήσει συντροφιά με πρωτότυπες καλοκαιρινές ιστορίες. Φέτος δώδεκα συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας γράφουν, αποκλειστικά για την «Εφ.Συν.».
Η παραλία με τα λάφυρα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας