Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τρεις νέες ποιητικές φωνές
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τρεις νέες ποιητικές φωνές

  • A-
  • A+

Η Κατερίνα Αυγέρη διακατέχεται από ανεξήγητα αισθήματα κοινωνικού και οικογενειακού εγκλεισμού, τη βασανίζει η αίσθηση ότι σπαταλά την ελευθερία της σε αδιέξοδους περισπασμούς και η ποίηση, εν προκειμένω, αποτελεί ένα είδος οδυνηρής ανταμοιβής για την εκποίηση των τιμαλφών της ψυχής της και τις εκπτώσεις που υποχρεώθηκε και αποδέχτηκε να κάνει, προκειμένου να είναι αρεστή και αποδεκτή στο στενότερο ή στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Οσο για τον έρωτα, αυτός βιώνεται, μάλλον συντελείται, διά της παραχωρήσεως μελών του σώματος, χωρίς τη συμμετοχή του πραγματικού εαυτού, γεγονός που συνεπάγεται τον κίνδυνο ανάφλεξης εσωτερικών κρίσεων σε στιγμές απολογισμού ή αυτογνωσίας.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΥΓΕΡΗ
«Μονά παπούτσια περιπάτου»
Εκδόσεις Γκοβόστη, Αθήνα, 2018

Αυτά ώς τη στιγμή που το ποιητικό υποκείμενο αρχίζει, προϊόντος του χρόνου, να αποδέχεται, με εναλλασσόμενες διαθέσεις, την ανάληψη του ρόλου της μητέρας∙ ξεκινώντας από μια σχεδόν σαρκαστική αντιμετώπιση της επικείμενης γέννας, με την ενδιάθετη τάση να αποκρύψει μιαν αφυπνιζόμενη μέσα της σκοτεινή τρυφερότητα, και καταλήγοντας στην ανεπιφύλακτη αποδοχή του ρόλου και των ευθυνών που της επιφυλάσσει η έλευση μιας ζωής. Η ποιητική της ιδιότητα εξάλλου τη συντροφεύει και τη στέργει στην άσκηση των μητρικών της καθηκόντων και της προσφέρει τη δυνατότητα να προσδώσει πτυχές οικουμενικότητας σε μία εντελώς προσωπική της υπόθεση, επιτρέποντάς της να κάνει λόγο για ένα γυναικείο γενεαλογικό δέντρο και να φαντασιώνεται τις μάνες όλου του κόσμου να μεριμνούν για την ανατροφή του δικού της παιδιού. Με ανεσταλμένες τις έως τώρα ζωηρές επιταγές και επιθυμίες της θηλυκότητας, μοιάζει να βιώνει και να αντιμετωπίζει τη νέα κατάσταση ως εφαλτήριο, ως αφετηρία αναζήτησης των πρώτων πηγών της τρυφερότητας που εισέπραξε η ίδια και που τώρα εναποθέτει, με την ιερότητα της εκπλήρωσης ενός τάματος, στο προσκέφαλο της νεογέννητης κόρης της.


Αφημένη εξ απαλών ονύχων στους κόλπους του μοντερνισμού, η Χάρις Κοντού ανταποκρίνεται με εμπιστοσύνη στα καλέσματά του, φροντίζοντας ωστόσο να μην αλλοιώνεται η ουσία, να μη νοθεύεται η αλήθεια των όσων επιχειρεί να εκφράσει∙ πάνω απ’ όλα φροντίζοντας να διατηρηθεί ανέπαφη η αίσθηση της τρυφερότητας που αποπνέει η μνήμη της παιδικής ηλικίας, που ακατάπαυστα αναθρώσκει, διαπερνώντας τη διάφανη επιφάνεια του παρόντος, με συνέπεια πολλά ποιήματα να είναι, έμμεσα ή ώς ένα σημείο άμεσα, υπομνηστικά σημαδιακών, απολύτως προσωπικών ή οικογενειακών, σχεδόν επετειακών, στιγμών.

ΧΑΡΙΣ ΚΟΝΤΟΥ
«Η θηλή της λήθης»
Εκδόσεις Γαβριηλίδη, Αθήνα, 2018

Παντού διάσπαρτες μνήμες και διαπιστώσεις από την αμέριμνη νεότητα, από την εποχή που όλα διεκδικούσαν το μερτικό τους στη ζωή, στην αγάπη και στον έρωτα∙ όταν η γλώσσα ήταν προέκταση και ταυτόχρονα περιεχόμενο του σώματος και όλα έστεκαν υποτακτικά και με δέος μπροστά στης «ορμόνης το σκότος». Οταν η γλώσσα ήταν –και εξακολουθεί να είναι αλλά αλλιώς– γευστικό όργανο και μαζί το πεδίο, στις εναλλασσόμενες διαστάσεις του οποίου πλαθόταν, φανερά ή κρυφά, ο ήχος των σκέψεων, των αισθημάτων και των πραγμάτων∙ ήχος που διατηρεί ζωηρή τη μνήμη της γεύσης των όσων τώρα ανακαλούνται στο πεδίο της γραφής. Με λόγο απερίφραστο, διαφανή, αρυτίδωτο, συχνά διαπερασμένο από την υγρασία κρυφών ερωτικών ανασασμών που, όχι λίγες φορές, υπερβαίνουν τα λεγόμενα και κυριαρχούν ως αίσθηση∙ είναι τότε που αποβάλλονται τα προσχήματα του συμβόλου ή της αλληγορίας κι έτσι, απροκάλυπτα, περιβεβλημένος, προστατευμένος από τη διάφανη επιφάνεια μιας άσπιλης νεανικής αμαρτίας ή αγνότητας, υπερυψώνεται σκιάζοντας διακριτικά τα πέριξ συμφραζόμενα. Αυτό συμβαίνει όταν υπερισχύουν «Οι εκφράσεις των χαμηλών οργάνων/Των ερωτικών σφαγείων/Των κήπων με τα ξέχειλα γράμματα».


Στα ποιήματα των Εφήμερων ζώων η Βασιλεία Οικονόμου αισθάνεται την ανάγκη να αποταθεί εξομολογητικά στον «άλλο». Σαν μόλις έχοντας προσφερθεί οικειοθελώς παρανάλωμα στις ψυχοφθόρες και σαρκοβόρες φλόγες του έρωτα -«έντιμα καμακωμένη», όπως η ίδια ομολογεί-, χωρίς περιστροφές, αδιαφορώντας για το όποιο ενδεχόμενο της έκθεσης, δείχνει αποφασισμένη να εναποθέσει στο φως πτυχές αισθημάτων, σκέψεων και καταστάσεων προφανώς ή κατά βάθος ερωτικών.

ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
«Εφήμερα ζώα»
Εκδόσεις Θράκα, Αθήνα, 2018

Κάθε καινούργιος έρωτας προετοιμάζει, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την καλλιέργεια μιας μελλοντικής διαλέκτου που, όσο κι αν αποδεικνύεται εντέλει πρόσκαιρη, αφήνει ανεξίτηλα τα ίχνη της στα σώματα που τη μίλησαν και ανοίγει αναπάντεχα μονοπάτια επικοινωνίας με τον εαυτό και με τον άλλο. Καταργεί την αγωνία, ακόμα και το απλό ενδιαφέρον για τα μέλλοντα, περιορίζει ή και βυθίζει τον«τρωθέντα» στα καθέκαστα του εδώ και του τώρα, τον καθιστά επιτήδειο στην προέκταση και «στο κράτημα της μέρας».

Στην αρχή τα μέλη βαραίνουν από αγάπη, με προεξάρχοντα τον ρόλο του κεφαλιού, μια και σ’ αυτό περιέχονται, ως μνήμη, ως σκέψη και ως προαίσθημα οι παρελθούσες, οι παρούσες και οι επικείμενες φάσεις του έρωτα. Φάσεις που καταγράφονται με μια απολογιστική νηφαλιότητα και με την προαίσθηση ενός πάντα ελλοχεύοντος κινδύνου, ενός επικείμενου, κρυμμένου στους αφανείς κόλπους της φθοράς, χωρισμού.

Η αλλαγή, η φθορά, η απομυθοποίηση βρίσκονται επί θύραις∙ η προειδοποίηση έγινε μέσω της γλώσσας, με τη διαταραχή της μέχρι πρότινος θεωρούμενης αδιαφιλονίκητης σχέσης ανάμεσα στις αισθήσεις, στα πράγματα και στα ονόματά τους («Υπήρξε κάποτε η γλώσσα που μιλήσαμε;» αναρωτιέται). Και τότε είναι που το λευκό χαρτί παραμένει ο μόνος χώρος, η μοναδική έκταση όπου μπορεί να καλλιεργηθεί, με σπόρο τις λέξεις, η τρυφερότητα∙ μια τρυφερότητα έξω από τα συνηθισμένα ανθρώπινα μέτρα, με διάχυτα, στην αόρατη, ιδεατή φύση της ψήγματα-κατάλοιπα μιας σκοτεινής αγριότητας.

ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
«Είναι βαθιές οι ρίζες» της ποίησης του Ντίνου Χριστιανόπουλου
Με το ψευδώνυμο Ντίνος Χριστιανόπουλος (20/3/1931-11/8/2020) ο Κωνσταντίνος Δημητριάδης πρωτοεμφανίζεται στα γράμματα το 1948 υπογράφοντας το τετράστιχο «Κρίνο λευκό» στο περιοδικό της Θεσσαλονίκης Μορφές.
«Είναι βαθιές οι ρίζες» της ποίησης του Ντίνου Χριστιανόπουλου
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Εκδοχές στοχαστικής ποίησης
Η Γιάννα Μπούκοβα, δίγλωσση ποιήτρια με σπουδές Κλασικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας και Ορφέας Απέργης, ποιητής, μεταφραστής και θεωρητικός της λογοτεχνίας.
Εκδοχές στοχαστικής ποίησης
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Η αντοχή του αρχαίου ποιητικού επιγράμματος
Τα 500 ποιήματα από την Παλατινή Ανθολογία, σε μετάφραση του Ανδρέα Λεντάκη, εκδόθηκαν πρώτη φορά το 1972, ενώ επανακυκλοφόρησαν με μερικές αλλαγές και προσθήκες το 1987 και το 1993.
Η αντοχή του αρχαίου ποιητικού επιγράμματος
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
«Φορώντας μια ξαστεριά στα μάτια…»
Ο προβληματισμός και η αγωνία για το αναπότρεπτο του θανάτου εκφράστηκαν στην ποίηση της Κικής Δημουλά μέσα από την ποιητική του εφήμερου σώματος ήδη από την πρώιμη συλλογή Ερεβος (1956), όταν φορώντας μια...
«Φορώντας μια ξαστεριά στα μάτια…»
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Ανθολογία νεωτερικών ποιητών
Οι ποιητές κατά κανόνα ανθολογούνται, κάποτε ανθολογούν και οι ίδιοι ή ακόμα αυτοανθολογούνται. Η περίπτωση δεν είναι συχνή, αλλά δεν είναι ούτε σπάνια. Ο Μανόλης Αναγνωστάκης επιχείρησε δύο φορές να...
Ανθολογία νεωτερικών ποιητών
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Σελίδες ελληνικής και μεταφρασμένης ποίησης
Στη «Ζωγραφική συνομιλία με την ποίηση» (Καστανιώτης) του Αντώνη Φωστιέρη συναντούμε πρωτότυπες εικαστικές δημιουργίες του Γιάννη Ψυχοπαίδη που συνδιαλέγονται με ποιήματα προερχόμενα από πέντε συλλογές.
Σελίδες ελληνικής και μεταφρασμένης ποίησης

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας