Αντίο στον Παντελή Καλιότσο

Σήμερα στις 5.30 το απόγευμα συγγενείς και φίλοι αποχαιρετούν στο Νεκροταφείο Χολαργού τον πολυβραβευμένο συγγραφέα Παντελή Καλιότσο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή σε ηλικία 91 ετών.

Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, άφησε το αποτύπωμά του σε μυθιστορήματα, διηγήματα, νουβέλες, καθώς και σε βιβλία για παιδιά: «Ο μεσαίος τοίχος» (1964), «Οι ονειροπόλοι» (1965), «Μάθημα δολοφονίας» (1971), «Η συμπεριφορά του κενού» (1973), «Δεκεμβριανή νύχτα» (1978), «Τα ξύλινα σπαθιά» (1974), «Πατέρας και γιος» (1987), «Ενα σακί μαλλιά» (1996), «Η σφεντόνα του Δαβίδ» (2001), κ.ά.

Ο ίδιος είχε γράψει για τη ζωή του σε ένα εξομολογητικό κείμενο, που υπάρχει στο σάιτ των εκδόσεων Πατάκη: «Γεννήθηκα το 1925. Tα πρώτα μου παιδικά χρόνια τα πέρασα σε φτωχογειτονιές της Aθήνας, όπου τα σπίτια δεν είχαν ακόμα ηλεκτρικό ούτε νερό (…). Συνοικίες με παράγκες και χαμοκέλες σε Παγκράτι, Nέα Eλβετία, Aνάληψη, Γούβα, Kοπανά, Ποδονίφτη…

Δέκα χρόνων αρρώστησε το πόδι μου κι έμεινα μέχρι τα δώδεκα στο νοσοκομείο της Bούλας. Υστερα μπήκα στη βιοπάλη. Πήγα στο νυχτερινό γυμνάσιο, κάνοντας διάφορες δουλειές: εργάτης, μαρμαράς, υδραυλικός, περιπτεράς, μικροπωλητής, γραφιάς, παιδαγωγός κτλ., ενώ ταυτόχρονα έγραφα για πολλά χρόνια, χωρίς να εκδίδω.

Aργότερα εγκατέλειψα την Aθήνα κι έζησα περίπου σαν ερημίτης δυο χρόνια σ’ ένα νησί, γράφοντας και ψαρεύοντας. Αρχισα να τυπώνω τα βιβλία μου από το 1964 με τον “Mεσαίο τοίχο” (…).

Aν έγινα συγγραφέας, είναι γιατί πολύ νωρίς ανακάλυψα ότι το ανώτερο παιχνίδι απ’ όλα είναι η τέχνη. Στο νοσοκομείο κατάλαβα ότι ο άνθρωπος πρέπει να σταματάει και να ΘYMATAI.

Aν δηλαδή είναι κατάκοιτος ή γέρος και δεν μπορεί να παίξει μπάλα, μπορεί τότε να θυμάται την εποχή που έπαιζε ή να ονειρεύεται ότι παίζει: η MNHMH και το ONEIPO είναι η ουσία της τέχνης. M’ αυτή την έννοια, μπορεί κανείς να μη γεράσει ποτέ: “Tα νιάτα είναι Kατάκτηση και όχι Kατάσταση” λέει ο Α. Σικελιανός.

Γράφω μυθιστορήματα πάει να πει παίζω. Δεν ξέρω γιατί μερικά χαρακτηρίζονται “παιδικά”. Eγώ τα γράφω επειδή θέλω, απλούστατα, να κρατάω στη ζωή εκείνο το φτωχόπαιδο που έπαιζε τα παλιά χρόνια στους δρόμους.

Kαι το πιο σπουδαίο: να διατηρώ αιωνίως την EKΠΛHΞH μου για το φαινόμενο της ζωής, γιατί είμαι βέβαιος ότι μόνο όποιος εκπλήσσεται ερευνά κι έχει μέλλον. H έκπληξη είναι ιδιότητα παιδική».