Δώδεκα χρόνια πριν, στη Ζάκυνθο, κάποιοι ρομαντικοί (νηπιαγωγοί, δασκάλες, βιβλιοπώλες, αυτοδιοικητικοί) είπαν να φτιάξουν ένα μικροσύμπαν από βιβλία για παιδιά. Το σπίτι του μεγάλου Ζακυνθινού συγγραφέα Γρηγόριου Ξενόπουλου μετατράπηκε σε βιβλιοθήκη που πήρε το όνομά του: η Ξενοπούλειος Παιδική Βιβλιοθήκη ήταν γεγονός.
Εθελοντές κάθε ηλικίας έσπευσαν να βοηθήσουν, παιδαγωγοί και γονείς ακούμπησαν εκεί ένα κομμάτι αγάπης και έγνοιας, δημιουργώντας ένα παζλ δράσεων: από ξεναγήσεις στο Μουσείο Γρηγορίου Ξενόπουλου μέσω παιχνιδιών μέχρι βιβλιοπαρουσιάσεις, παραστάσεις και γιορτές.
Το βιβλίο-λεύκωμα με τίτλο «12 χρόνια Ξενοπούλειος Βιβλιοθήκη – Μικρές στιγμές μιας μεγάλης διαδρομής» (Ζάκυνθος 2024) περιγράφει πώς γεννήθηκε ένα κύτταρο πολιτισμού και πώς διατηρείται ζωντανό κάτω από συχνά αντίξοες συνθήκες (π.χ., τόσα χρόνια, δεν υπάρχει βιβλιοθηκονόμος!). Σε αυτό τον «ψηφιοποιημένο» κόσμο, το να προτρέπεις παιδάκια να έρχονται σε φυσική επαφή με βιβλία και διάφορες δράσεις είναι λειτούργημα και απαιτεί αυταπάρνηση και πολλή αγάπη για τους ανθρώπους και την πρόοδό τους.
