Ποίηση: το ταξίδι του Τηλέμαχου Χυτήρη

Ο Τηλέμαχος Χυτήρης έχει μέσα του τη φωνή της ποίησης, πολλά χρόνια. Η καινούρια ποιητική του συλλογή «Το ταξίδι», εκδόσεις ΕΣΤΙΑ δεν είναι συνέχεια των προηγούμενων. Δεν συνδέονται. Μέσα απ’ αυτό το ταξίδι διατρέχει τη ζωή του, χωρίς βαθυστόχαστες λέξεις. Εδώ, βρίσκει τον εαυτό του, τη φωνή του.

«Ήρθε η στιγμή που όλα τα ζητούσαμε
όλα τα θέλαμε φτάνοντας στη ρίζα του εγώ
Ακούγαμε πίσω μας κουπιά, μα δεν γυρνούσαμε να δούμε
κι αυτά γίνονταν φωνές, στριγκλιές κι αναταράξεις

Μια ζωή γυμνός ψηλάφιζα την ταραγμένη λεύτερη ψυχή
που μου κατάπιε η νύχτα
Όταν ξημέρωσε ήμουν μόνος
με το φως δεν παίζεις…»

Τα ποιήματά του έχουν αξία και στη σαφήνεια του ύφους αλλά και στη διατύπωση των αισθημάτων και των στοχασμών. Τα διαβάζεις ευχάριστα. Συνομιλείς με τους στίχους.

«Φύλλα στην εγκατάλειψή τους έρχονται στην σκέψη μου
Παμπάλαια απομεινάρια χαραγμένα
Φύλλα πορφυρά, φύλλα κατακομμένα
ή κι ολόκληρα, τώρα μισοσβησμένα,
Σαν τις πλάνες που με βασανίζουν χρόνια
φύλλα κι αυτές
χαρτιά μουτζουρωμένα

Θα μείνω εδώ
στους δρόμους και στους χείμαρρους της οργής
Ο στίχος μου θα δοκιμάζεται
πάνω από τα πλουμιστά και τα φαιά που ζούμε
Θα μείνω εδώ
Δίχως ύπνο να ονειρεύομαι
ένα χρόνο κι έναν τόπο
που άντεξα
και φύλαξα

Ψηλαφώντας το μέγα συνεχές
Τυφλώνομαι μπρος στους φωσφορισμούς του
Ο εξημερωμένος άνθρωπος δείχνει ασήμαντος χωρίς το πέρας
Από την εικόνα που κρατώ
Το ερωτηματικό
Και το αεράκι που ανεμίζει τα μαλλιά του»

Ταξιδεύουμε μ’ έναν βηματισμό, μέσα από παρομοιώσεις, αλληγορίες, προσωποποιίες. Εκτός από μηνύματα, η ποίησή του είναι εικαστική, έχει ντεκόρ.

«Ανήκουμε στη σελήνη
που γνέθει και ξεγνέθει
Ένα πέρασμα μάς έχει κρατηθεί
Ερχόμαστε εκεί που κανείς δεν μας προσμένει
Φωτίζουμε και σκοτεινιάζουμε μαζί
Η γλώσσα καρίνα μελετά τα ρεύματα

Είμαστε η θύελλα, είμαστε η λαίλαπα

Ξεχνάμε και θυμόμαστε
Ποια ήταν η στιγμή;
Έτρεχαν τα πλήθη στους δρόμους. Νύχτωνε
Εικόνες μας κυνηγούσαν, στους τοίχους σάλευαν σκιές
Ένα ποτάμι όρθιο ανέβαινε στον ουρανό
Άναβε τα μέσα φώτα του ο κόσμος
Η πολιτεία ήρεμη κυλούσε σε μια γιορτή αγιόρταστη
που ακόμα αιμορραγούσε

Θάλασσα βραδινή
Καλοκαίρι
Σε βλέπω κι όταν ακόμα είσαι υποψία
Τίποτα δε μου είναι πιο γνώριμο
Ξεγελιούνται οι ψυχές το βράδυ και οι ώρες λαβωμένες κυλάνε
Το σώμα μας ήταν η αρχή, το περιμέναμε και μας περίμενε
Ποτέ δε μάθαμε πού πάμε»

Προικισμένος ο Τηλέμαχος Χυτήρης με ασυνήθιστη υπομονή, στοχαστικότητα, ηρεμία, μας ταξιδεύει με το προσωπικό του ύφος σε μία «ομιλούσα ποίηση». Σε μια κοινωνία παρηκμασμένη, αυτά τα ποιητικά ταξίδια, δίνουν ελπίδα όταν μάλιστα συνταξιδεύεις με τον ποιητή.

*Δημοσιογράφος-συγγραφέας