Ο Ανδρέας Χ. Ζούλας γεννήθηκε το 1942 στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας. Δημοσιογράφος, με επαγγελματική σταδιοδρομία από το 1965 μέχρι το 2010. Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου. Διετέλεσε ρεπόρτερ, πολιτικός συντάκτης, σχολιαστής, αρθρογράφος αθηναϊκών εφημερίδων, καθώς και αρχισυντάκτης της «Καθημερινής» και του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων. Παραγωγός ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών πολιτικών εκπομπών.
Παντρεμένος με τη Μαίρη Λομβάρδου, έχουν δύο γιους, μία κόρη και έξι εγγόνια. Εχει μεταφράσει το σύνολο των πενήντα σωζόμενων έργων της κλασικής δραματουργίας: Επτά τραγωδίες του Αισχύλου, επτά τραγωδίες και ένα σατυρικό δράμα του Σοφοκλή, δεκαεννέα δράματα του Ευριπίδη, έντεκα κωμωδίες του Αριστοφάνη και πέντε κωμωδίες του Μενάνδρου. Προς έκδοση: «Βατραχομυομαχία». Ολες οι μεταφράσεις του έχουν απόλυτη αντιστοιχία στίχων με το αρχαίο κείμενο και ισοσυλλαβία (στίχου της μετάφρασης με τον μεταφραζόμενο στίχο του αρχαίου κειμένου)
Μια νέα, μοναδική μετάφραση/απόδοση των Ορφικών Υμνων, υπό τον γενικό τίτλο «Εγώ, ο Ορφέας και οι Ορφικοί Υμνοι», κυκλοφόρησε σε έναν καλαίσθητο τόμο από τις Εκδόσεις Υδροπλάνο. Η μετάφραση/απόδοση του Ανδρέα Χ. Ζούλα είναι μοναδική γιατί ακολουθεί και τηρεί απολύτως τον κανόνα της ισοσυλλαβίας: κάθε στίχος της μετάφρασης/απόδοσης έχει τόσες συλλαβές όσες και ο μεταφραζόμενος στίχος του αρχαίου κειμένου. Η Εισαγωγική Ευχή και οι ογδόντα οκτώ Ορφικοί Υμνοι παρατίθενται σε αντικριστές σελίδες, αριστερά το αρχαίο κείμενο και δεξιά η μετάφραση/απόδοση, ώστε ο αναγνώστης, όπως εξηγεί ο Ανδρέας Χ. Ζούλας, να έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί στίχο τον στίχο, χωρίς καν τη χρήση λεξικού, το αρχαίο κείμενο και να χαίρεται την ασύγκριτη ομορφιά του.
Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη: Το πρώτο μέρος (μέχρι την 133η σελίδα είναι μια εκτενής αφήγηση που κάνει σε πρώτο πρόσωπο ο Ορφέας, αναφερόμενος στη ζωή, το έργο του και τη θαυμάσια εποχή του. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου (σελ. 134-322) παρατίθενται σε αντικριστές σελίδες οι Ορφικοί Υμνοι, στο αρχαίο κείμενο και στη μετάφραση/απόδοση. Στο τρίτο μέρος του βιβλίου (σελ. 323 – 362) ο «Ορφέας» μάς εξομολογείται σε τι συνίσταται το διπλό του απωθημένο. Το οποίο τελικά κρίνει ο αναγνώστης… Το τρίτο αυτό μέρος καθώς και το βιβλίο κλείνει με τον «τελικό ύμνο» του «Ορφέα», ο οποίος βρίσκεται μπροστά στο μέγα ζήτημα Υπαρξη – Ανυπαρξία. Και το αντιμετωπίζει.
