Το πρώτο μέρος αυτού του βιβλίου είχε κυκλοφορήσει από την «Εφημερίδα των Συντακτών» τον Μάιο του 2021. Ο τόμος αυτός περιλαμβάνει όλο το δεύτερο μέρος και ολοκληρώνει το συγκεκριμένο βιβλίο, το οποίο γράφτηκε σαn μια προσπάθεια αποτύπωσης όσων πέρασε η χώρα, σαν μια προσπάθεια καταγραφής των ιδιαίτερα δύσκολων στιγμών που πέρασε ένας ολόκληρος λαός, εξαιρώντας εκείνους που ωφελήθηκαν υλικά, τους οποίους η ιστορική μνήμη αρκετές φορές θέτει σε ένα είδος απυρόβλητου, ακριβώς όπως οι λογής λογής δωσίλογοι, που παρέμειναν ατιμώρητοι στη μεγάλη τους πλειονότητα, μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου στην Ελλάδα. Και κυρίως σαν μια διδακτική αφήγηση των συμβάντων για τις νέες γενιές των Ελλήνων, με βασικό στόχο την αποφυγή τέτοιων δραματικών οπισθοχωρήσεων σε εποχές που και η πιο ασήμαντη παλινδρόμηση πάει το σύνολο της κοινωνίας και τη χώρα αιώνες πίσω.
Αποτελείται από τέσσερα κεφάλαια. Το Κεφάλαιο Ι περιλαμβάνει το χρονολόγιο του στρατιωτικού πραξικοπήματος, όπως μεταγενέστερα είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Δρόμος», εστιάζοντας στις δραστηριότητες εκείνες που δεν θα δημοσίευαν σε καμία περίπτωση οι συστημικές εφημερίδες, αποτελώντας κατά κάποιον τρόπο ένα μαρτυρολόγιο των θυμάτων της δικτατορίας, λειτουργώντας συμπληρωματικά με τα ήδη δημοσιευμένα χρονολόγια στον τόμο του Μαΐου 2021.
Το Κεφάλαιο ΙΙ περιλαμβάνει τη διάσταση των θεσμών και περιγράφει τις διενέξεις για την εξουσία στο εσωτερικό της χούντας, περιέχοντας γλαφυρά βιογραφικά, αλλά κυρίως ψυχοδυναμικά πορτρέτα των τριών πολύ συγκεκριμένων αξιωματικών του ελληνικού στρατού που είχαν το λάθος όραμα, το «αμύνεσθαι περί πάτρης», καταπατώντας τον όρκο του αξιωματικού και προδίδοντας, ως ριψάσπιδες, τον λαό που είχαν ορκιστεί να υπηρετήσουν. Περιλαμβάνει τα αίτια της κακοδιοίκησης και δυσπραγίας στην Ελλάδα μετά το 1821, ένα δείγμα μεταχουντικού φακελώματος από το 1977, στοιχεία για την κερδοσκοπία και τα ακίνητα. Αναφέρεται στην υπόθεση Λαμπράκη και στα βασανιστήρια της δικτατορίας και περιέχει στοιχεία για τη λογοκρισία, με παραδείγματα από την αστυνόμευση του πνεύματος, με έμφαση στους Έλληνες δημοσιογράφους στο εξωτερικό. Σημαντικό στοιχείο για μελέτη είναι ο Πίνακας των Απαγορευμένων Βιβλίων της δικτατορίας (το Index Librorum Prohibitorum), η δήλωση Σεφέρη, η προδοσία της Κύπρου από τη χούντα, αλλά και τα γεγονότα και οι δολοφονίες στο Πολυτεχνείο. Περιλαμβάνονται ατόφια η ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου (16 Νοέμβρη 1973), οι δολοφονίες του Νικηφόρου Μανδηλαρά και του Γιώργη Τσαρουχά, καθώς και το Κίνημα του Πολεμικού Ναυτικού.
Το Κεφάλαιο ΙΙΙ περιλαμβάνει αρκετά δημοσιευμένα κείμενα για την 21η Απριλίου και θα προτείναμε στους αναγνώστες/στριες να διαβάσουν όλα αυτά τα κείμενα, ώστε να αποκτήσουν μια αίσθηση των γεγονότων που διαδραματίστηκαν τότε. Μεταξύ αυτών, θα προτείναμε τα κείμενα του διαπρεπούς καθηγητή Αριστόβουλου Μάνεση, την Επταετία του βιασμού, τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Αντί», το «Πώς φτάσαμε στη δικτατορία» του Π. Παρασκευόπουλου, το κείμενο του Χρ. Βακαλόπουλου και ιδιαίτερα το κείμενο του δικαστή Χρ. Ντεγιάννη για τη δίκη της χούντας, αλλά και το κείμενο του Τ. Μπενά.
Το Κεφάλαιο IV, με το οποίο κλείνει το βιβλίο αυτό, περιλαμβάνει τον λόγο του Ηλία Ηλιού στο Σύνταγμα, στις 14.11.1974, με τίτλο «Οι θέσεις και οι στόχοι της Ενωμένης Αριστεράς». Θέσεις και στόχοι που σε σημαντικό βαθμό ισχύουν και στην εποχή μας.
