Το γράψιμο είναι αναμέτρηση

Ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί λογοτεχνίας αλλά και πανεπιστημιακοί απαντούν στο αρχετυπικό, δαιδαλώδες και ολισθηρό ερώτημα «Γιατί γράφω;». Ενα ψηφιδωτό κειμένων που προσπαθεί να φωτίσει τη σκοτεινή ρίζα της γραφής. Απαντά στο ερώτημα η Ελενα Πέγκα.

Αγαπώ τον χορό. Αγαπώ την κίνηση, τη βουβή έκφραση των σωμάτων στον χώρο και στον χρόνο. Και μάλιστα σε αρκετά θεατρικά μου έργα έχω χρησιμοποιήσει και τη σιωπή και τον χορό και τη νοηματική γλώσσα των κωφών. Παρατήρησα τότε πως πέρα από τη συναισθηματική φόρτιση ή την αισθητική απόλαυση που ο χορός και η σιωπή πιθανόν να προκαλούν στον θεατή ενός έργου, ο θεατής αποδίδει νόημα σε αυτά που βλέπει. Δηλαδή ακόμη και αν ο λόγος απουσιάζει, δεν απουσιάζουν τα νοήματα.

Γράφω όχι γιατί με ενδιαφέρει ο λόγος, αλλά γιατί πρωτίστως με ενδιαφέρουν τα νοήματα. Γράφω γιατί θέλω να βρω μια γέφυρα επικοινωνίας αυτού που υπάρχει μέσα μου με τον έξω κόσμο. Και γιατί αντιλαμβάνομαι πως τα νοήματα είναι αυτά που διευρύνουν ή συρρικνώνουν την πραγματικότητα, προσδιορίζοντάς την. Το γράψιμο με ωθεί να επανεξετάσω την καθημερινότητα, τον εαυτό μου, τους άλλους, το παρελθόν.

Συνήθως καταφεύγω σε αυτό από απελπισία και συνήθως επιστρέφω στη ζωή πιο αποφασιστική και ενδεχομένως πιο ελεύθερη. Το γράψιμο με ωθεί να δοκιμάσω τα όρια των νοημάτων. Γιατί ζούμε έτσι; Και όχι αλλιώς; Και πώς μπορούμε να συνομιλούμε και να επικοινωνούμε; Με λόγια ή χωρίς;

Ζούμε μια εποχή αγριότητας, εξαγρίωσης, βιασύνης, αρπακτικότητας. Μια εποχή που οι άνθρωποι μπορούν να υποστηρίζουν το άδικό τους. Μια εποχή διαστρέβλωσης των νοημάτων. Το ευγενές, το υψηλό, το ποιητικό έχουν περιθωριοποιηθεί. Αγριέψαμε όλοι, λύκοι και πρόβατα, και έτσι αφήνουμε να διαφανεί το άλλο μας κομμάτι, το άγριο, με το οποίο θέλουμε και εμείς οι ίδιοι να έρθουμε σε επαφή.

Κάποτε έγραφα με ρομαντική διάθεση. Εβρισκα καταφύγιο στο γράψιμο. Πίστευα στην επικοινωνία, πως είναι εφικτή, πως είναι αγαθό. Τώρα γράφω σε κρίση, το γράψιμο δεν είναι καταφύγιο, αλλά αναμέτρηση.

Το ίδιο και η επικοινωνία δεν είναι το καταφύγιο που ονειρεύτηκα νεότερη. Υπάρχει πολλή προδοσία, αποτυχία, παρερμηνεία, εγωισμός. Και μοναξιά. Αλλά υπάρχουν και πολύ ωραία έργα, και ωραία νοήματα, και κάποιες στιγμές η ομορφιά και μόνο αρκεί. Ετσι συνεχίζω να την ψάχνω γράφοντας. Και όχι μόνο.

*Το τελευταίο της θεατρικό «Γυναίκα και Λύκος» (εκδ. Κάπα) ανέβηκε στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά τον περασμένο Νοέμβριο. Πρόσφατα ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της υποψηφιότητας της Καλαμάτας για Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.