Μια ζωή περιμένει ν’ ακουστεί. Αυτή τη μεγάλη στιγμή που ζούμε. Αυτή τη στιγμή που θα μπορούσε να είναι ένα τέλος και που με τη βοήθεια του Θεού και των ωραίων ανθρώπων του τόπου μας, που ακόμη πιστεύουν πως το «Καλό» μπορεί να νικήσει, έγινε μια καινούργια αρχή.
Περιμένει ν’ ακουστεί. Είναι η ζωή του Γιώργου Σαραντάρη. Του ποιητή-φιλοσόφου που με τη φιλοσοφία και την ποίησή του ύψωσε την «Παρουσία του ανθρώπου» (¹) εκεί που της άξιζε, τοποθετώντας την πλάι στα δύο άλλα απόλυτα, Φύση και Θεό. Θεός, Φύση, Ανθρωπος. Τα τρία, όπως πιστεύει, απόλυτα.
Και τα τρία προδομένα, κυρίως από τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό.
Εχοντας ζήσει και σπουδάσει στην Ιταλία -στην Ελλάδα ήρθε 23 χρόνων, το 1931, για να πεθάνει δέκα χρόνια μετά από τις κακουχίες της Αλβανίας-, ο Σαραντάρης ήξερε καλά τη Δύση και τον κίνδυνό της.
● «Η σκέψη είναι η περηφάνια των λαών της Δύσης. Οι Δυτικοί, που λησμονούν την αγάπη σαν αρχή πολιτισμού, δεν λησμονούν όμως ποτέ τη σκέψη εκείνη που κατασκευάζει στο κενό πάνω απ’ τη γη» (22.7.1939).
● «Οι Δυτικοί λαοί οδηγούν τον εαυτό τους στο θάνατο! Κι αν οδηγούν τον εαυτό τους στο θάνατο δεν έχουν κανένα δικαίωμα να κάνουν για δάσκαλοι και οδηγητές στους άλλους λαούς» (23.7.1939)
● «Δεν είναι σύμπτωση πως η μοναδική συλλογή στίχων του πιο αντιπροσωπευτικού ποιητή της Δυτικής παρακμής έχει τίτλο “Τα Λουλούδια του Κακού”» (23.7.1939)
● «Η Δύση πού θα βρει δρόμο για τις ανθρώπινες ψυχές;» (Μάρτιος 1936, Descartes)
Kαι στο ποίημά του «Η Ελλάδα στη Δύση», η Ελλάδα αναφωνεί. «Δεν είμαι εσού / Είμαι τ’ ουρανού» (25.1.1939)
Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά, μ’ αυτό το ξέσπασμα ψυχής που βιώνουμε στην Ελλάδα, αλλά κι εκεί στις συναντήσεις και στις κουβέντες στην Ευρώπη, η φωνή εκείνη αντηχεί πιο παθιασμένα, πιο συνειδητά.
Λέρος, 8 Απριλίου, 2015
■ Θέλω να αφιερώσω το άρθρο μου αυτό στις τελευταίες στιγμές της απόλυτης μοναξιάς πριν από την αυτοκτονία χιλιάδων συνανθρώπων μας εξαιτίας της κρίσης – Κάτι σαν δάκρυ, σαν αγάπη.
