«Ο άνθρωπος που έκαψε την Ελλάδα»

Η efsyn.gr παρουσιάζει σε προδημοσίευση απόσπασμα από το νέο μυθιστόρημα του συγγραφέα Βαγγέλη Ραπτόπουλου, από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ. Μια ιστορία μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, για όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στη μνημονιακή Ελλάδα. Ένας άνεργος δημοσιογράφος προκαλεί το χάος στην Ελλάδα και πυροδοτεί μια (φαντασιακή) λαϊκή εξέγερση που δεν μπόρεσε να γίνει στην πραγματικότητα.

Άρθρο του Χαράλαµπου Αρβανιτά που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα aristeriapantisi.gr στις 5 Νοεµβρίου 2014:

Μαύρες γιορτές 2013 – Η µεγαλειώδης εξέγερση του λαϊκού κινήµατος και η αντεπανάσταση

Από το καλοκαίρι του 2008, που πρωτακούσαµε για την οικονοµική κρίση στην Ελλάδα (αρχικά ως επακόλουθο της οικιστικής κρίσης των ΗΠΑ), µέχρι σήµερα, στη χώρα µας έχουν γίνει τρεις µεγάλες απόπειρες αντίδρασης του λαϊκού παράγοντα, αντίδρασης στα σκοτεινά σχέδια της διεθνούς χρηµατοπιστωτικής ελίτ και της τραπεζοκρατίας, για την ικανοποίηση των συµφερόντων του πιο αρπακτικού είδους καπιταλισµού που γνώρισε ποτέ η ανθρώπινη Ιστορία.

Η πρώτη, σχεδόν προδροµική, απόπειρα ήταν η νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέµβρη του ’08, που την πυροδότησε η δολοφονία του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από έναν ειδικό φρουρό της αστυνοµίας. Η δεύτερη ήταν το, εµπνευσµένο από τους Ισπανούς Indignados και από την Αραβική Άνοιξη της πλατείας Ταχρίρ στο Κάιρο, φαινόµενο των Αγανακτισµένων, µε τις διαδηλώσεις και τις συγκεντρώσεις τους στις πλατείες όλης της χώρας, το καλοκαίρι του 2011. Και η τρίτη δεν ήταν άλλη από αυτό που συνηθίσαµε να αποκαλούµε Μαύρες Γιορτές, δηλαδή η πανελλαδική εξέγερση των φτωχοποιηµένων λαϊκών στρωµάτων τα Χριστούγεννα του 2013, ένας αυθόρµητος, γενικευµένος ξεσηκωµός που κόστισε τη ζωή 83 συµπολιτών µας.

Μετά από έξι χρόνια εξοντωτικών πολιτικών λιτότητας, θεσµοθετηµένων µέσα από τα Μνηµόνια µε τους ξένους δανειστές, που έχουν µεταβάλει την Ελλάδα σε αποικία χρέους, µετά από τη διάλυση του κράτους πρόνοιας, το ξεχαρβάλωµα του συστήµατος υγείας και της δηµόσιας παιδείας, µε ένα τεράστιο τµήµα του πληθυσµού να διαβιώνει κάτω από το όριο της φτώχειας, µε τους µισούς συµπατριώτες µας ανασφάλιστους, µε ενάµισι εκατοµµύριο ανέργους και µε 300.000 ξενιτεµένους φοιτητές και αποφοίτους διδακτορικών, µε ορδές αστέγων που κοιµούνται στα πεζοδρόµια και µε τις αυτοκτονίες να έχουν εκτιναχθεί στα ύψη σε σχέση µε το παρελθόν, αυτό που βιώνουµε είναι η απόλυτη εξαθλίωση, ο εξανδραποδισµός του κόσµου της εργασίας, ο νέος Μεσαίωνας.

Οι Μαύρες Γιορτές του 2013 ήταν µια κοινωνική πυρκαγιά που πυρπόλησε, που έβαλε µπουρλότο στο εύφλεκτο υλικό του δυστοπικού φόντου το οποίο µόλις περιγράψαµε. Ήταν, επίσης, µια εξέγερση, η τρίτη κατά σειρά, που συνδύασε και συνόψισε τις δύο προηγούµενες. Τη φορά αυτή, οι ταραχές και το ξέσπασµα της βίας των Δεκεµβριανών του 2008 είχαν τον πάνδηµο χαρακτήρα και τη µαζικότητα των Αγανακτισµένων. Ίσως επειδή και τα προβλήµατα που έφερε η κρίση είχαν βαθύνει εν τω µεταξύ, το ίδιο και η απελπισία. Με αποτέλεσµα έναν πολύνεκρο απολογισµό, εκατοντάδες τραυµατίες και συλληφθέντες, και την έξαρση των υλικών ζηµιών και των καταστροφών από τους βανδαλισµούς και τις φωτιές.

Σήµερα, έναν χρόνο µετά, η επαναστατική διάθεση των 
λαϊκών µαζών έχει καµφθεί, αποσύρθηκε θυµίζοντας την άµπωτη και το φαινόµενο της παλίρροιας. Αυτή την κάµψη του ηθικού και του φρονήµατος του λαού, η ρεφορ-
µιστική, προδοτική, µεταλλαγµένη Αριστερά (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ) επιχειρεί να την εκµεταλλευτεί προς όφελός της, διοχετεύοντάς τη σε ανούσιους, λεγκαλιστικούς στόχους και αυταπάτες. Κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ στις µέρες µας, ο οποίος στοχεύει ρητά στην αύξηση της εκλογικής δύναµής του, σε βαθµό που να διεκδικεί πια την εξουσία. Το µαζικό λαϊκό κίνηµα δεν θα πρέπει επ’ ουδενί να πέσει σε παρόµοιες παγίδες, ενώ η πολιτική πρωτοπορία του οφείλει να επαναδιατυπώσει τους πάγιους, αµετακίνητους στόχους του, που δεν είναι άλλοι από τα αµεσοδηµοκρατικά κεκτηµένα.

Την άνοιξη του 2010, η αναζωπύρωση και η ανάταση του αντιµνηµονιακού κινήµατος, που εκφράστηκε µε µαζικές απεργίες και πολυπληθείς διαδηλώσεις, έµελλε να ανακοπεί από την πυρκαγιά στο υποκατάστηµα της Marfin Bank επί της Σταδίου και τους τρεις νεκρούς υπαλλήλους. Χρειάστηκε να περιµένουµε ως τα µέσα του 2011, για να ξαναζωντανέψει η κατάσταση µε τους Αγανακτισµένους. Ας µην επιτρέψουµε στους πολλαπλάσιους νεκρούς και στην πύρινη λαίλαπα των Μαύρων Γιορτών του 2013 να προκαλέσουν την ανάλογη καθυστέρηση και οπισθοδρόµηση, γιατί τώρα θα είναι τερατώδεις. Οφείλουµε να αναλάβουµε δράση, καθοδηγώντας τις λαϊκές µάζες στην οργανωµένη κοινωνική ανυπακοή και στην εξέγερση, έτσι ώστε να µπορούν σύντοµα να ορίζουν τις τύχες τους.

Όµως το κίνηµα δεν απειλείται µόνο από τους µασκαρεµένους φίλους του, όπως η ρεφορµιστική Αριστερά, οι οποίοι στο άµεσο µέλλον θα αποδειχθούν άσπονδοι εχθροί του. Ταυτόχρονα, υπάρχει απέναντί του και η βεντάλια των αστικών κοµµάτων, που ξεκινάει από τους σοσιαλδηµοκράτες νεοφιλελεύθερους και φτάνει ως τη µαύρη φάλαγγα (πώς λέµε Μαύρες Γιορτές;) της συντήρησης και της αντίδρασης: τη φωτισµένη Δεξιά, τους σκληροπυρηνικούς και τους νεοναζί-νεοφασίστες. Όλοι αυτοί οι οµόκεντροι κύκλοι της αντεπανάστασης, υπό οποιοδήποτε προσωπείο κι αν εµφανίζονται, έχουν έναν και µοναδικό στόχο, ο οποίος σχετίζεται µε τις τρεις απόπειρες αντίδρασης του λαϊκού παράγοντα που λέγαµε στην αρχή.

Δεκεµβριανά 2008, Αγανακτισµένοι 2011, Μαύρες Γιορτές 2013. Και οι τρεις απόπειρες του λαϊκού κινήµατος να ορθοποδήσει απέτυχαν τελικά, αλλά δεν ηττήθηκε οριστικά και ανεπανόρθωτα. Ας µην ξεχνάµε την παρακαταθήκη της επαναστατικής εµπειρίας στη συλλογική µνήµη, εκεί όπου αποθησαυρίζονται τα διδάγµατα των αγώνων του παρελθόντος, ώστε να εµπνέουν και να εµψυχώνουν, προετοιµάζοντας το έδαφος για τα επερχόµενα. Η αντεπανάσταση φοβάται αυτήν ακριβώς την παρακαταθήκη στη µνήµη του λαού, και αδηµονεί να την αµαυρώσει, να την ακυρώσει, να τη σβήσει από προσώπου γης. Γιατί µόνο έτσι µπορεί να αισθάνεται ασφαλής ότι το Κακό, δηλαδή η πιθανότητα µιας νέας εξέγερσης, ίσως ακόµα και νικηφόρας, έχει αποτραπεί, έχει εξουδετερωθεί µια για πάντα. Γι’ αυτό και χύνονται τόσοι ποταµοί µελάνης, γι’ αυτό ανασκευάζονται και ξανασερβίρονται µε νέες, διαστρεβλωµένες αφηγήσεις τα γεγονότα.

Σχεδόν την επαύριο των ταραχών, µε ένα µπαράζ συντονισµένων δηµοσιευµάτων στον γραπτό και στον ηλεκτρονικό αστικό Τύπο, αλλά ακόµα και µέσω της έκδοσης ενός σχετικού βιβλίου, άρχισε να στήνεται ένας αστικός µύθος γύρω από τις Μαύρες Γιορτές. Ξετρύπωσαν, θαρρείς από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας, έναν ανεκδιήγητο τσαρλατάνο, και στην πραγµατικότητα έναν δυστυχή ψυχωτικό, και αγωνίζονται να του αποδώσουν την ίδια την εξέγερση των Χριστουγέννων του 2013.

Με λίγα λόγια, η ιστορία έχει ως εξής. Ο 45χρονος Δηµήτρης Αποστολάκης, παντρεµένος και πατέρας δύο ανήλικων κοριτσιών, άνεργος δηµοσιογράφος και άστεγος, υποτίθεται ότι διαθέτει το ψυχικό χάρισµα της πυρογένεσης. Εµφορούµενος από εκδικητική µανία απέναντι στην κοινωνία, και κατ’ άλλους µόνο απέναντι στο Σύστηµα, ο Αποστολάκης πυρπόλησε και κατέκαψε την Ελλάδα, κάνοντας χρήση του υπερφυσικού χαρίσµατός του. Συνεπικουρούµενος, βεβαίως, και από τα πλήθη των οργισµένων διαδηλωτών, που έσπαγαν τα µαγαζιά κι έκαναν πλιάτσικο, αντιδρώντας τυφλά στις συνέπειες της οικονοµικής κρίσης.

Τους µήνες που έζησε ως άστεγος στην Αθήνα, ο άτυχος παράφρων µε τις δήθεν πυρογενετικές ικανότητες, ο οποίος υπήρξε ένα από τα 83 θύµατα των Μαύρων Γιορτών, κρατούσε ένα ηµερολόγιο. Το χειρόγραφό του επιµελήθηκε και εξέδωσε κάποιος στενός φίλος του, επίσης δηµοσιογράφος, ο οποίος, σε συνεργασία µε τη σύζυγο του εκλιπόντος, συντόνισε την εξάπλωση του αστικού µύθου, προβάλλοντας στα µέσα ενηµέρωσης το βιβλίο. Οι οικονοµικές απολαβές των οικείων του αναµένονται υψηλές, παρότι δεν έλειψαν και οι ποικίλοι προπηλακισµοί τους από φανατικούς κάθε είδους. Ενδεικτικό είναι ότι, εξαιτίας των απειλητικών και υβριστικών µηνυµάτων που έχουν λάβει, τόσο η σύζυγος του Αποστολάκη όσο και οι κόρες του αναγκάστηκαν να απενεργοποιήσουν προσωρινά τους λογαριασµούς τους στο Facebook.

Όλες αυτές οι επινοήσεις και οι µυθοπλασίες, όλα αυτά τα παραµύθια της Χαλιµάς για ενηλίκους θα µπορούσαν να είναι διασκεδαστικά, εάν δεν ήταν τόσο επικίνδυνα. Δεν είναι τυχαίο ότι θυµίζουν χολιγουντιανή ταινία 
καταστροφής, µια υπερπαραγωγή βασισµένη σε µυθιστόρηµα του βασιλιά της υποκουλτούρας, Στίβεν Κινγκ. Γιατί η αντεπανάσταση δεν σκαρώνει και δεν διαδίδει ποτέ παρόµοιους αστικούς µύθους χωρίς οπισθοβουλία. Διαστρέφοντας κατάφωρα την αλήθεια και αποδίδοντας την πρόσφατη θυελλώδη αφύπνιση του λαϊκού κινή-
µατος σε έναν δυστυχή ψυχωτικό τσαρλατάνο, οι γνωστοί-άγνωστοι σκοτεινοί κύκλοι επιχειρούν να πουλήσουν στον λαό µεταφυσικό κουτόχορτο και άλλες ιστορίες για αγρίους. Σκοπός τους είναι να ξεδοντιαστεί η δύναµη και το αποτύπωµα της επαναστατικής παρακαταθήκης στη συλλογική µνήµη, να βεβαιωθούν οι ισχυροί ότι καµία εξέγερση εναντίον τους δεν θα ξαναγίνει 
ποτέ.

Η Ιστορία, το µέλλον, το άγρυπνο λαϊκό κίνηµα και οι συνεπείς αριστερές πρωτοπορίες του υπόσχονται ότι θα τους διαψεύσουν πανηγυρικά.