«Ενα τραγούδι αφηγείται όλη σου τη ζωή σε 3-4 λεπτά»

Νέο άλμπουμ από την Κορίνα Λεγάκη και με ωραίο τίτλο, «Σεκάνς». Με τη γνωστή ερμηνεύτρια εδώ να ακούγεται περισσότερο pop και ethnic στον ήχο της. Τα τραγούδια στο άλμπουμ που κυκλοφορεί από την Panik Oxygen έγραψαν τραγουδοποιοί της νεότερης γενιάς, της γενιάς της Κορίνας δηλαδή. Θα μας τα πει η ίδια παρακάτω, μια και θεωρεί πως εδώ υπάρχει ένα συγκεκριμένο concept, το οποίο πραγματικά παρουσιάζει ενδιαφέρον.

● Γιατί «Σεκάνς»;

Είμαι φαν του κινηματογράφου και πάντα με γοήτευαν τα τραγούδια και οι μουσικές που γράφονται για τη μεγάλη οθόνη ή συμπεριλαμβάνονται σε αυτή. Το τραγούδι, ανεξάρτητα από τον «σκοπό» για τον οποίο γράφτηκε, αποτελείται από μια ακολουθία στιχουργικών «πλάνων» που δημιουργούν μια πλήρη ενότητα, μια σεκάνς. Η σεκάνς αυτή γεννάει συναισθήματα και εικόνες στον ακροατή. Ετσι γράφτηκε και το ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ, σε μουσική του Κώστα Μπουντούρη και στίχους της Ναντίνας Κυριαζή, που το τραγουδάμε μαζί με τον Θανάση Αλευρά.

● Και γιατί λες πως είναι ένας κύκλος τραγουδιών;

Νιώθω περισσότερο τραγουδίστρια ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ τραγουδιών κι όχι του ενός τραγουδιού -κάτι που, δυστυχώς, προτάσσει η εποχή μας. Στην προηγούμενη δισκογραφική μου εργασία, «Νέος Κόσμος» (Εκδόσεις Μικρή Αρκτος, 2019), συναντήθηκαν για πρώτη φορά σε κοινό άλμπουμ οι συνθέτες Γιώργος Ανδρέου και Νίκος Ξυδάκης, σε στίχους κορυφαίων ανθρώπων του λόγου: Γκόνης, Δημουλά, Ελευθερίου, Καψάλης. Και σε παλιότερη δισκογραφική μου εργασία είχαν συνομιλήσει ο Μιχάλης Γκανάς με τον Δημήτρη Μαραμή.

● Και στη «Σεκάνς»;

Στη «Σεκάνς» συναντιούνται τραγουδοποιοί της γενιάς μου. Τραγουδοποιοί που συγγενεύουν στην καταγωγή, στην εποχή, στον τρόπο και στον τόπο που ζουν. Ολοι τους είναι συγχρόνως δημιουργοί με στίγμα προσωπικό στη σύγχρονη ελληνική δισκογραφία. Στη «Σεκάνς», καθένας τους κλήθηκε να γράψει το «σενάριο» για μια «ταινία» του, να πει την ιστορία του. Κι όλες οι ιστορίες μαζί έγιναν μια μεγάλη τραγουδιστική σεκάνς.

● Μεγάλη και δυνατή η ομάδα του άλμπουμ...

Ξεκινώ με τους τραγουδοποιούς: Αντώνης Μπακαούκας, Κώστας Μπουντούρης, Ορέστης Ντάντος, Γιώργος Περού, Σταύρος Σιόλας. Τραγούδια σε μουσικές δικές τους και σε στίχους των ίδιων αλλά και της Αθανασίας Γιασουμή, του Χάρη Γκιουλή, της Ναντίνας Κυριαζή, του Ηλία Μάστορη. Τις ενορχηστρώσεις ανέλαβε το συγκρότημα Δραμαμίνη. Συμμετέχουν δεξιοτέχνες μουσικοί, όπως ο Καραντίνης, ο Κατσαρέλης, ο Καλαμάρας, ο Παχής, ο Πορφύρης. Στο ντουέτο που χάρισε τον τίτλο στο άλμπουμ τραγουδάει μαζί μου ο Θανάσης Αλευράς. Την καλλιτεχνική παραγωγή υπογράφει ο Μανώλης Φάμελλος, ενώ την επιμέλεια παραγωγής έχει ο Ηλίας Μπενέτος. Κυκλοφορεί από την Panik Oxygen και συνοδεύεται από τρία βιντεοκλίπ που σκηνοθέτησε ο Παναγιώτης Κουντουράς.

● Τα τραγούδια τελικά είναι σαν σελίδες ημερολογίου;

Ισως και ολόκληρο ημερολόγιο.

● Ενα τραγούδι μόνο;

Αυτή είναι η μαγεία του ενός τραγουδιού: σε 3-4 λεπτά μπορεί να αφηγηθεί όλη σου τη ζωή.

● Ποιος είναι, θεωρείς, ο πιο δικός σου ήχος;

Η «φωνή» μου με τη φωνή μου. Αγώνας δρόμου, μαραθώνιος να καταφέρεις να τη βρεις.

● Πρέπει να βρεθούν και τα κατάλληλα τραγούδια…

Ευλογία μεγάλη να σου δοθούν τραγούδια, ρεπερτόριο, που θα σε βοηθήσει να την κάνεις να ηχήσει, να ακουστεί.

● Είναι εποχή για πειραματισμούς ή μήπως είναι εποχή για σίγουρα και δεδομένα;

Στην τέχνη -ευτυχώς- δεν υπάρχουν σίγουρα και δεδομένα. Ο διαρκής πειραματισμός, η δημιουργική ανησυχία δηλαδή, είναι μονόδρομος. Αρκεί να μην είναι αυτοσκοπός. Να μην πηγάζει από απόπειρες εύκολου εντυπωσιασμού. Να είναι βιωματικός και ειλικρινής. Τότε, πιστεύω, βρίσκει στόχο.