«Το τραγούδι είναι δρόμος και ο δρόμος είναι τραγούδι»

Θέλω να σας πω κατευθείαν ποιοι είναι οι «Γιαγκίνηδες» γιατί οι μεγαλύτεροι από εσάς σε ηλικία δεν θα τους γνωρίζετε και δεν σας αδικώ. Είναι δυο παιδιά από τη Θεσσαλονίκη που ξεκίνησαν το 2019 να εμφανίζονται στους δρόμους, στα στενά της Θεσσαλονίκης, να παίζουν ρεμπέτικα και σιγά σιγά μέσα από τα social media έγιναν τόσο γνωστοί που πλέον γεμίζουν τους χώρους στους οποίους εμφανίζονται. Είναι ο Σπύρος Ζήσης και ο Παναγιώτης Σικλαφίδης.

Και την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου, θα τους δούμε στο «Κύτταρο» με full band (τον Σπύρο Κουρούμπετση στα κρουστά, τον Σταύρο Μακρή στο κοντραμπάσο και τον Γιώργο Πασμά στο μπουζούκι). Οσοι είστε Αθήνα μην τους χάσετε. Ούτως ή άλλως παρουσιάζουν ενδιαφέρον τα παιδιά αλλά το ιντριγκαδόρικο της υπόθεσης είναι ότι φιλοξενούνται σε έναν ιστορικό ροκ χώρο.

Να σημειώσουμε μόνο πως η λέξη «γιαγκίνι» έχει μικρασιατική προέλευση και σημαίνει φωτιά, πυρκαγιά. Οι ρεμπέτες κάποτε τη χρησιμοποιούσαν λέγοντας «έχω γιαγκίνι στην καρδιά» για να δηλώσουν πως η ερωτική κάψα άναβε μέσα τους. «Το “Κύτταρο” είναι ένας χώρος που θεωρητικά είναι έξω απ’ τα νερά μας και διόλου συνυφασμένος με το ρεμπέτικο», μας λένε. «Αυτό βέβαια δεν μας πτοεί, αντιθέτως μας δίνει έξτρα κίνητρο για να δούμε πώς το ρεμπέτικο μπορεί να σταθεί επάξια στις μεγάλες σκηνές».

● Γιατί μας αρέσουν τα ρεμπέτικα;

Τα ρεμπέτικα είναι διαχρονικά κομμάτια τα οποία αγαπήθηκαν και πιστεύουμε θα συνεχίσει το κοινό να τα αγαπάει. Είναι λαϊκά τραγούδια βγαλμένα μέσα από τα προσωπικά βιώματα των δημιουργών τους, με άμεσο όμως μήνυμα, γι’ αυτό και υπάρχει η ταύτιση από τον κόσμο.

● Και λόγω θεματολογίας μήπως;

Η θεματολογία τους είναι συνήθως απλά καθημερινά πράγματα, ο έρωτας, η απογοήτευση, η χαρά, ο πόνος, το γλέντι. Πράγματα που ο καθένας έχει ζήσει και μπορεί να ταυτιστεί ανεξαρτήτως ηλικίας. Πέραν την αφτιασίδωτης ερμηνείας και της κοινής θεματολογίας όμως, εκείνο που έρχεται και «δένει» όλα τα στοιχεία μαζί, είναι οι όμορφες μελωδίες που προκαλούν στον ακροατή το συναίσθημα.

● Σας αρέσει το «Ρεμπέτικο» του Σταύρου Ξαρχάκου;

Είναι ένας εξαιρετικός δίσκος που μας αρέσει ιδιαίτερα και σίγουρα υπάρχουν πολλά πράγματα να μελετήσεις σε αυτόν.

● Αλλά βασικά σας αρέσουν τα πιο παλιά ρεμπέτικα…

Η αλήθεια είναι πως έχουμε αδυναμία στις αυθεντικές εκτελέσεις και εστιάζουμε κυρίως στην «πηγή», προσπαθώντας στην πορεία να τους δώσουμε τη δική μας πνοή και αισθητική.

● Πώς είναι η αίσθηση του δρόμου;

Η βασική αίσθηση είναι η ελευθερία. Οταν παίζουμε στον δρόμο μπορούμε να παίξουμε ό,τι θέλουμε, για όση ώρα θέλουμε κι όπου θέλουμε. Είναι η αυτονομία που μας αρέσει.

● Υπάρχουν απαξιωτικά βλέμματα; Συμπάθειας; Τι υπερισχύει;

Σίγουρα έχουμε συναντήσει και αρνητικές αντιδράσεις, κυρίως από παρακείμενα μαγαζιά, αλλά η αλήθεια είναι πως υπερτερούν οι θετικές.

● Πώς τα τραγούδια βρίσκουν τον δρόμο τους;

Το τραγούδι είναι δρόμος και ο δρόμος είναι τραγούδι. Αυτά τα δυο πάνε μαζί, τουλάχιστον έτσι έχουμε μάθει εμείς από την εμπειρία μας. Τα τραγούδια πολλές φορές μάς δείχνουν από μόνα τους τον δρόμο, μας «οδηγούν» κατά κάποιο τρόπο και μέσα από αυτά διαμορφώνεις χαρακτήρα κι ωριμάζεις.

● Πόσο εύκολο είναι να γίνει γνωστό ένα σχήμα και να γεμίσει τους χώρους στους οποίους εμφανίζεται;

Τίποτα από τα δύο δεν είναι εύκολο σίγουρα. Και τα δύο χρειάζονται χρόνο, υπομονή και επιμονή ώστε να τα καταφέρει κάποιος.

● Τα social είναι τόσο καθοριστικά πλέον;

Τα social media δίνουν αυτονομία στον καλλιτέχνη και βοηθούν στην προσπάθεια επίτευξης των παραπάνω. Να γίνεις δηλαδή γνωστός και να καταφέρεις να γεμίσεις μια μουσική σκηνή.

● Οσο περνάει ο καιρός λοιπόν και γίνεστε κι εσείς πιο γνωστοί και παίζετε σε… κανονικά μαγαζιά, τι θα κάνετε με τον δρόμο;

Η αλήθεια είναι πως εκτός από την πρώτη μας μεγάλη outdoor συναυλία στην Αθήνα, όπου γεμίσαμε το Θέατρο Ρεματιάς, και τα 3 sold out live μας στον «Σταυρό του Νότου» και το live στο «Κύτταρο», το τελευταίο διάστημα γυρίσαμε όλη την Ελλάδα και παίξαμε σε μερικές από τις μεγαλύτερες σκηνές, από την Αλεξανδρούπολη και τα Γιάννενα έως την Καλαμάτα και την Κρήτη. Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι έχουμε πολύ λίγο χρόνο και δεν προλαβαίνουμε να παίζουμε στον δρόμο πια τόσο συχνά.

● Πάει ο δρόμος δηλαδή;

Τον αγαπάμε τόσο πολύ που έχουμε στα σχέδιά μας να ξαναρχίσουμε να παίζουμε, με διαφορετικό όμως τρόπο αυτήν τη φορά. Το πώς, θα το δείτε σύντομα…

? «Κύτταρο», Ηπείρου 48, Κυριακή 26 Φεβρουαρίου. Ωρα έναρξης: 22.00. Τιμές εισιτηρίων από 10 έως 13 ευρώ (εξαιρετικά περιορισμένος αριθμός και μόνο μέσω ticketservices – εξώστης, για τραπέζι)