Να οι ωραίες εκπλήξεις της μουσικής που σου έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις: το άλμπουμ «Emotions» από το Mihalis Kalkanis Group (Μιχάλης Καλκάνης κοντραμπάσο, πιάνο, πλήκτρα, φωνητικά, Χρήστος Καλκάνης κλαρίνο, Λευτέρης Ανδριώτης λύρα πιάνο, Βασίλης Μπαχαρίδης drums, κρουστά και Ορέστης Μπενέκας πιάνο, synth bass, πλήκτρα) το οποίο κυκλοφορεί από τη δραστήρια United We Fly.
Σύγχρονη τζαζ που καταγράφει την τριετή πορεία του σχήματος. Και είναι ένα άλμπουμ, το «Emotions», που ηχογραφήθηκε ζωντανά. «Ηχογραφήσαμε ζωντανά οχτώ κομμάτια, σε μια υπέροχη αίθουσα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Κάποια από αυτά, όπως το Together και το Memories, ακουμπούν περισσότερο στη Δύση και στο ανερχόμενο ευρωπαϊκό ρεύμα της neoclassical, ενώ κάποια άλλα, όπως το Global Dance και το Karpathos, έχουν περισσότερες επιρροές από τις παραδοσιακές μουσικές της Ελλάδας και των Βαλκανίων», λέει στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ο Μιχάλης Καλκάνης.
● Η ζωντανή ηχογράφηση ενός δίσκου τι του προσθέτει;
Νομίζω, του δίνει μια ζωντάνια και μια πιο πιστή αποτύπωση του live ήχου του σχήματος. Οταν ηχογραφείς ζωντανά, προσπαθείς να αιχμαλωτίσεις τις σπάνιες μαγικές στιγμές κατά τις οποίες τα μέλη ενός σχήματος συγκεντρώνονται και συντονίζονται στο ίδιο mood. Τότε η ειλικρινής αλληλεπίδραση μεταξύ τους λειτουργεί. Για να γίνει αυτό βέβαια, πρέπει να είναι ήδη δουλεμένο το υλικό, ώστε κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης να παρουσιαστεί σε ένα ανώτερο επίπεδο.
● Και τι του αφαιρεί;
Αυτό που χάνεις στην περίπτωση των ζωντανών ηχογραφήσεων είναι το αψεγάδιαστο, το τέλειο, κάτι που σίγουρα δεν αποτελεί προτεραιότητα για εμένα.
● Μια και νωρίτερα είπες για επιρροές από τις παραδοσιακές μουσικές της Ελλάδας, το ερώτημα είναι αν υπάρχει ελληνική τζαζ.
Υπάρχει και για εμένα είναι μια σκηνή στην οποία εντοπίζουμε κυρίαρχα στοιχεία της τζαζ, όπως ο αυτοσχεδιασμός, τα οποία όμως συνυπάρχουν με κάποια άλλα που «μυρίζουν» Ελλάδα.
● Διαφοροποιείται δηλαδή…
Αυτό ακριβώς είναι που τη διαφοροποιεί και την κάνει ξεχωριστή σε σχέση με την τζαζ της Κεντρικής Ευρώπης ή της Λατινικής Αμερικής, για παράδειγμα.
● Πότε μια μουσική είναι γενναιόδωρη;
Νομίζω, όταν είναι αυθεντική και ειλικρινής. Μόνο τότε μια μουσική αποκτάει τη δύναμη και την αμεσότητα η οποία χρειάζεται προκειμένου ο ακροατής να κάνει τις δικές του εικόνες και το δικό του ταξίδι ακούγοντάς τη. Με αυτόν τον τρόπο, η μαγική εκείνη στιγμή όπου το μουσικό κομμάτι φεύγει από τα χέρια του συνθέτη και πετάει ελεύθερο προς κάθε κατεύθυνση, αποκτά κάτι το γενναιόδωρο.
● Χωράνε οι ντίβες στην τζαζ;
Χμμμ, πώς ακριβώς ορίζουμε την ντίβα; Αν αναφερόμαστε σε κάποιον που είναι απλά νούμερο με ακραίο ντύσιμο, π.χ., και ντιβίστικη συμπεριφορά χωρίς ανάλογο καλλιτεχνικό υπόβαθρο, τότε όχι, δεν νομίζω ότι χωράει. Σε καμία μουσική δεν χωράει.
● Αν όμως μιλάμε για έναν μεγάλο καλλιτέχνη;
Ενας μεγάλος καλλιτέχνης, εκκεντρικός, είναι άλλη περίπτωση. Παράδειγμα, στην κλασική μουσική ο ελληνικής καταγωγής αρχιμουσικός Θεόδωρος Κουρεντζής συχνά ξεχωρίζει με τη σκηνική του παρουσία ή και με κάποιες απόψεις του. Πάνω απ’ όλα όμως ξεχωρίζει για τη δουλειά του και το ταλέντο του στη μουσική διεύθυνση, στον τρόπο με τον οποίο δίνει νέα πνοή σε κλασικά έργα.
● Ποιο είναι δηλαδή το σημαντικό;
Να υπάρχει υπόβαθρο.
● Δηλαδή;
Το πόσο πραγματικά και αληθινά δίνεσαι και δουλεύεις πάνω στην τέχνη σου. Αν αυτή η σχέση είναι «καθαρή», τα άλλα έπονται.
● Πότε καταλαβαίνεις ότι ένας μουσικός είναι πράγματι μεγάλος;
Οταν αντέχει στον χρόνο και καταφέρνει μέσα στο πέρασμά του, μέσω του ταλέντου αλλά και της σκληρής δουλειάς του, να μας μεταδώσει κάτι ανώτερο. Οταν έχει τη δύναμη και την πίστη σε ό,τι κάνει. Οταν δουλεύει καθημερινά τη δική του εσωτερική φωνή σχετίζοντας την πορεία του μέσα στον χρόνο με την αργή αλλά σταθερή ανάπτυξη ενός μεγάλου δέντρου. Δύσκολα πράγματα. Αλλά αξίζει η προσπάθεια.
● Τι θεωρείται τόλμη σε μια μουσική δημιουργία;
Να καταφέρεις ένα σημαντικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, να γράψεις, για παράδειγμα, μια πολύ ωραία μουσική η οποία έχει κάτι το καινοτόμο, σπάει κανόνες και πάει κόντρα σε γνώμες κριτικών και μουσικών κύκλων. Για εμένα η τόλμη και ο πειραματισμός (ή η καινοτομία) δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Το σημαντικότερο είναι, πιστεύω, διαρκώς και επίμονα να εξερευνάς τον δικό σου καλλιτεχνικό κόσμο και τότε, στο ταξίδι αυτό κάποιες φορές θα έχεις συνεπιβάτιδά σου και την τόλμη.
● Μία από τις δικές σου τολμηρές δουλειές;
Ο δεύτερος δίσκος μου «World Echoes in Athens» στον οποίο έγραψα μουσική πάνω σε ηχογραφήσεις από λατρευτικές στιγμές μεταναστών και προσφύγων, σε φανερούς και κρυφούς χώρους της Αθήνας για το project του φωτογράφου Τάσου Βρεττού «Τ(ρ)όποι Λατρείας». Αλλά και το πρόσφατο single «Believe» στο οποίο η μουσική μου «συνομιλεί» με το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη «Πιστεύω» μέσα από την καθηλωτική αφήγηση του ηθοποιού Δημήτρη Καταλειφού.
