Πετύχαμε τον Theodore on the road, μετά τη συναυλία του στον Βόλο και λίγο πριν εμφανιστεί σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.
Στη συνομιλία μας κυριάρχησε, φυσικά, η νέα του δουλειά “The Voyage” [ διαβάστε την κριτική της efsyn city ΕΔΩ], αλλά και η σημασία της αλληλεπίδρασης του μουσικού με το κοινό του και, φυσικά, τις έννοιες «ταξίδι», «κριτική» και εξέλιξη.
⇒ O Theodore παρουσιάζει το “The Voyage” αυτή την Πέμπτη στο Temple
Σε πετυχαίνω στον δρόμο. Πώς είναι λοιπόν η ζωή on the road; Και τα συναισθήματα μετά από τα δύο χρόνια πανδημίας;
Είμαι πολύ χαρούμενος που είμαι πάλι στον δρόμο και παίζουμε μουσική. Μας έλειψε τόσο πολύ και είναι ωραία γιατί μόλις τώρα ξεκινάμε και έχει δρόμο το καλοκαίρι.
Για εμένα είναι σημαντικό γιατί το ξαναπιάνω από εκεί που το άφησα. Αυτή η παύση που πατήσαμε αυτά τα δύο χρόνια έγινε για τη μουσική μου στο σημείο που είχα φτάσει και δεν ήταν εύκολο, καθώς είχαν ανοίξει κάπως τα πράγματα.
Ποιες είναι οι επόμενες εμφανίσεις;
Μετά από την Αθήνα θα έχουμε, τον Ιούνιο, κάποια live στο εξωτερικό. Θα παίξουμε στη Βαρκελώνη στο showcase του Primavera, μετά πάμε στη Μπολόνια για το Europa Vox, στο Κλερμόν για ένα φεστιβάλ και σε ένα φεστιβάλ στη Λιθουανία.
Έχεις δώσει βάση στην οπτικοποίηση. Παρουσιάζεις ένα συνολικό μουσικό αποτέλεσμα στα live σου; Θεωρείς ότι αυτό είναι πλέον αναγκαίο για μια συναυλία ή εναπόκειται στον κάθε καλλιτέχνη;
Μου αρέσει πολύ να βλέπει ο κόσμος μια ολοκληρωμένη παράσταση και όχι απλά ένα live. Δεν θα έλεγα ότι είναι απαραίτητα γενικό ζήτημα, έχει να κάνει με το τι επιλέγει ο κάθε καλλιτέχνης. Εμένα μου αρέσει να σχεδιάζω τέτοιες παραστάσεις.
Πόσοι είστε στην παραγωγή;
Είμαστε πέντε πάνω στη σκηνή, ένας ηχολήπτης και η Μελίνα Ζερβάκη στα φώτα. Συνεργαζόμαστε πολλά χρόνια με τα παιδιά και έχουμε στήσει πολλά σόου και διαφορετικά σόου. Οι δημιουργικές, καλλιτεχνικές σχέσεις είναι όπως και οι ανθρώπινες σχέσεις.
Πώς είναι μέχρι τώρα η αποδοχή του νέου album από το κοινό; Έχουν γραφτεί και ειπωθεί καλά λόγια.
Το ακούω και χαίρομαι και μου αρέσει πολύ γιατί είναι ένας δίσκος που κράτησε καιρό η δημιουργία του. Μου αρέσει να ακούω από τον κόσμο ότι έχει ενδιαφέρον. Έχω χαρεί επίσης γιατί είναι ο πρώτος δίσκος για τον οποίο έχω φτιάξει βιντεοκλίπ και τα επιλέγουν σε φεστιβάλ να συμμετέχουν στις προβολές τους. Αυτό είναι πολύ ευχάριστο.
Εκφράζουν τελικά αυτά που ήθελες να περιγράψεις στους στίχους και τη μουσική σου;
Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος και περήφανος καθώς συμμετείχα σε αυτά γιατί είναι ιστορίες που σκέφτηκα, αλλά το κομμάτι των βίντεο δεν είναι εντελώς δικό μου. Κουβεντιάσαμε συνεργαστήκαμε και είμαι πολύ χαρούμενος με το αποτέλεσμα. Είμαι περήφανος γιατί οι συνεργάτες μου το νιώσανε δικό τους και ήταν δικό τους. Το Voyage είναι επιτυχία του Ιωάννη Νικηφόρου που μπήκε στο Berlin Music Awards.
Τι είδες λοιπόν εσύ από το Διάστημα;
Το διάστημα συμβολίζει ένα ταξίδι μακριά από τα όρια και αυτό είναι που ψάχνω. Άμα έχω πάει εκεί δεν το ξέρω. Δεν μπορώ να πω ότι βλέπω από το διάστημα. Μπορώ να πω ότι έζησα ένα διάστημα δύσκολο που ήμασταν όλοι κλεισμένοι, όπου απαγορεύονταν τα ταξίδια, αλλά εγώ ταξίδευα συνεχώς.
Πέτυχες λοιπόν trancendence;
Αυτά που γράφω σε έναν βαθμό προσπαθώ να τα ζήσω. Ενδεχομένως έχουν την αξία τους ως ιστορίες για εμένα προσωπικά. Δεν είναι ότι περιγράφουν τη δική μου πραγματικότητα απαραίτητα. Έφτιαξα μια ιστορία που είχα ανάγκη να δω και να ζήσω. Το συμβολικό της κομμάτι δεν μπορούσα να το ζήσω έτσι κι αλλιώς, αλλά έζησα το δημιουργικό της.
Εκτός από παρατηρητής γίνεσαι και κριτής;
Ασκώ κι εγώ κριτική. Στο Man and his Tools έγραψα για τα χειρότερα χαρακτηριστικά του ανθρώπου και του εαυτού μου, σα να ντρεπόμουν την ώρα που έγραφα. Αυτό ήταν το νόημα. Το πώς μπορούμε να απορρίπτουμε τα στοιχεία που μας κρατάνε πίσω και έτσι να παίρνουμε μια ώθηση να πάμε παρακάτω.
Ασκεί και κριτική ο ήρωας και στον εαυτό του για αυτό απορρίπτει και τον εαυτό του.
Εγώ πάντως, παρά τη μελαγχολική ατμόσφαιρα αισθάνομαι ότι ο δίσκος κλείνει με αισιοδοξία!
Έτσι ένιωθα κι εγώ όταν έφτιαχνα το φινάλε. Παρόλα αυτά είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι κάποιοι ακροατές αφού συνομίλησα μαζί τους μου έλεγαν ότι βρήκαν το φινάλε σκοτεινό και απαισιόδοξο.
Και αυτό είναι όμορφο, θέλω να φτιάχνω ένα περιβάλλον που ο καθένας να νιώθει αυτό που θέλει ή αυτό που είναι κουρδισμένος εκείνη τη στιγμή.
Και για το τέλος μια συναυλιακή ερώτηση. Σε ποια live θα πας το καλοκαίρι;
Θα πάω σίγουρα στον Nick Cave, Mogwai, Fontaines D.C. . Τρία διαφορετικά acts που θα ήθελα να πάω για τρεις διαφορετικούς λόγους. Φοβερή ημέρα, ο καθένας με διαφορετική χροιά. Θα πάω και στους Muse και θα χαρώ πολύ να δω τη Danai Nielsen σε μεγάλη σκηνή για πρώτη φορά.
Επίσης θα δω και τη συναυλία των προεφηβικών μου χρόνων τους Bomfunk mc’s στην Τεχνόπολη.
