Ο κόσμος πλέον δεν ακούει δίσκους, αλλά κομμάτια

Ο Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης είναι, όπως όλοι γνωρίζουμε, ένας καταπληκτικός ντράμερ της τζαζ. Ωστόσο δεν είναι μόνο αυτό, είναι και καλός συνθέτης, ενώ θεωρείται κορυφαίος στις ενορχηστρώσεις. Την Παρασκευή 2 Ιουλίου θα εμφανιστεί στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών με ένα πολύ ενδιαφέρον σχήμα: το δικό του τζαζ κουαρτέτο θα συμπράξει με μια 10μελή ορχήστρα δωματίου που θα διευθύνει ο Στάθης Σούλης, ενώ θα τραγουδούν η Δήμητρα Σελεμίδου και ο Παναγιώτης Λάμπουρας.

Φαίνεται παράδοξη αυτή η σύμπραξη αλλά, όπως λέει ο Αλέξανδρος στην «Εφ.Συν.», δεν είναι: «Η σχέση των δύο συνόλων έχει παρελθόν και ιστορία. Σήμερα πλέον, η σύμπραξη των εγχόρδων και των συμφωνικών πνευστών με την τζαζ και την παράδοση είναι ένα μουσικό φαινόμενο που απαντάται όλο και περισσότερο σε παγκόσμια κλίμακα. Θεωρώ πως όταν οι ρόλοι, εκτελεστικά και ενορχηστρωτικά, είναι διακριτοί, τότε η μουσική παίρνει τα καλύτερα στοιχεία από τα δύο αυτά σύνολα και προκύπτει ένα ισορροπημένο και ομοιογενές αποτέλεσμα».

• Σας δίνει και μεγαλύτερη ελευθερία;

Τα δύο σύνολα μας επιτρέπουν να κινηθούμε σε πολλές εναλλακτικές μουσικές διαδρομές, γεγονός που επιτρέπει την ύπαρξη μουσικής δραματουργίας σε ένα μουσικό έργο.

• Και η Δήμητρα Σελεμίδου με τον Παναγιώτη Λάμπουρα;

Η Δήμητρα κι ο Παναγιώτης έχουν ένα μοναδικό χαρακτηριστικό. Οταν ερμηνεύουν τη μουσική μου, συμβάλλουν στη ρομαντική αναζήτηση που έχω για το παρελθόν. Αναζητώ χρώματα, γεύσεις και εικόνες από μια άλλη εποχή με μια οπτική τού σήμερα. Παράλληλα η φρεσκάδα που έχουν ως ερμηνευτές και ως άνθρωποι ισορροπεί αυτή τη ρομαντική αναζήτηση και τοποθετεί το αποτέλεσμα στο σήμερα.

• Είναι πιο ωραίο να παίζεις σε ανοιχτό χώρο ή σε κλειστό;

Κι οι δύο έχουν ξεχωριστά πλεονεκτήματα. Στους κλειστούς χώρους υπάρχει μεγαλύτερη αμεσότητα πολλές φορές, αναλόγως και το μέγεθος του χώρου φυσικά. Στους ανοιχτούς χώρους η μουσική συνομιλεί πολλές φορές με το φυσικό τοπίο και ο ακροατής αισθάνεται ότι η φύση συμμετέχει ενεργά στη μυσταγωγία που λαμβάνει χώρα εκείνη τη στιγμή. Στις καλές στιγμές μιας συναυλίας προκύπτει μια μοναδική ενέργεια της στιγμής, που εκτείνεται διαφορετικά στον χώρο, ανάλογα αν πρόκειται για ανοιχτό ή κλειστό. Θεωρώ ότι και στις δυο περιπτώσεις η εμπειρία τού να είσαι μέρος αυτής της διαδικασίας, όσο κι αν είναι διαφορετική, είναι εξίσου πολύτιμη.

• Μετά τις live streaming συναυλίες σου στο ΚΠΙΣΝ, περνάμε τώρα σε «κανονική» συναυλία με κόσμο. Νιώθεις τρακ ή απελευθέρωση;

Νιώθω και τα δύο. Εχω μεγάλη αγωνία να βρεθώ με τον κόσμο μετά από τόσο καιρό. Πιστεύω ότι μετά τα πρώτα δευτερόλεπτα θα νιώθουμε όσοι βρισκόμαστε επί σκηνής στη φυσική μας θέση, σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτός ο αναγκαστικός «χωρισμός» με τον κόσμο.

• Μόλις κυκλοφόρησες στην Panik Oxygen το τελευταίο σου άλμπουμ με τίτλο «Κύκλοι» και υπότιτλο «Εξι ορχηστρικά θέματα κι έξι τραγούδια». Εκεί τραγουδούν η Δήμητρα Σελεμίδου και ο Παναγιώτης Λάμπουρας, ενώ στο cd ένα από τα τραγούδια ερμηνεύει η Μαρίνα Σάττι. Τζαζ φυσικά αλλά και κλασική μουσική και, ταυτόχρονα, παραδοσιακοί ήχοι. Είναι εποχή για ολοκληρωμένα άλμπουμ;

Ως δάσκαλος μουσικής έχω μαθητές όλων των ηλικιών. Κάποτε ρώτησα έναν μαθητή μου, ηλικίας 10 ετών, «ποιο είναι το αγαπημένο σου άλμπουμ;». Με κοίταξε με τεράστια απορία λέγοντας «τι είναι άλμπουμ;». Συνειδητοποίησα ότι πλέον ο κόσμος δεν ακούει δίσκους, αλλά κομμάτια. Δεν αναζητά άλμπουμ αλλά singles. Ετσι είναι σήμερα στημένη η μουσική βιομηχανία, ευτυχώς ή δυστυχώς.

• Οπότε;

Οσο κι αν θέλω να συμβαδίσω με την εποχή μου, δεν μπορώ να γυρίσω την πλάτη στο The Wall, στο Kind of Blue, στην 5η του Μάλερ ή στο Χαμόγελο της Τζοκόντας. Δεν θα ήμουν αυτός που είμαι αν δεν είχα ταξιδέψει παραδομένος στα 40 λεπτά ενός μουσικού έργου των Pink Floyd, του Μάνου, του Τσαϊκόφσκι και πολλών άλλων. Δεν ξέρω τι επιτάσσει το σήμερα τελικά. Ξέρω όμως ότι θα ήθελα να δείχνω τον «κόσμο» μου στον ακροατή, να τον προσκαλώ σε αυτόν, έστω για λίγο με τη μουσική μου. Κι αυτό θεωρώ ότι μπορεί να επιτευχθεί μόνο με ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ.

• Τι είναι τζαζ και τι δεν είναι;

Τζαζ είναι η αποδοχή, η συνύπαρξη με το διαφορετικό, η επικράτηση του συνόλου έναντι στο «εγώ», το τώρα και όχι το αύριο. Τζαζ ΔΕΝ είναι η μισαλλοδοξία.