Είναι από τις αγαπημένες ερμηνέυτριες του ελληνικού ποπ κοινού. Με μια καριέρα μικρή για την ώρα, αλλά αρκούντως περιπετειώδη, η Sharon Kovacs έχει στο πέτο της ουκ ολίγα παράσημα επιτυχίας και ενδεχομένως υστεροφημίας. Με αφορμή τις προσεχείς εμφανίσεις της στο Gazarte κάναμε μια συζήτηση μαζί της, με ενδοσκοπικό χαρακτήρα και σπαρτιατική φινέτσα.
Πως είναι τα πράγματα για μια νέα τραγουδίστρια που μεγαλώνει στην Ολλανδία; Όταν ξεκίνησες, επέλεξες αμέσως αυτό το μοντέρνο άρωμα συναισθηματικής soul, ή είχες κάτι άλλο κατά νου;
Όχι, όταν ξεκίνησα να τραγουδώ, ήξερα ότι αγαπώ αυτό τον ήχο, αλλά εμπνεύστηκα και από καινούρια πράγματα στην πορεία.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που παρατηρεί κάποιος στο βιογραφικό σου, είναι η νο.1 θέση που κατέκτησε πολύ νωρίς το “My Love” στα ελληνικά charts. Τι πιστεύεις πως δημιούργησε αυτό τον ενθουσιασμό και μαζί του, μια δυνατή σχέση που κρατάει ακόμα με το ελληνικό κοινό;
Πραγματικά δεν ξέρω ακριβώς. Για μένα είναι ένα πολύ συναισθηματικό τραγούδι και νιώθω πολύ καλά που οι άνθρωποι έχουν δεθεί μαζί του.
Δε συμβαίνει πάντοτε να κάνει ένας νέος καλλιτέχνης μεγάλη επιτυχία με το ντεμπούτο του, όμως ήταν ακριβώς αυτό που έγινε στη δική σου περίπτωση. Δυσκολεύτηκες να το χειριστείς τότε κι αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω το χρόνο, υπάρχει κάτι που θα έκανες διαφορετικά;
Όχι, δε μετανιώνω για τίποτα, όμως κάποια πράγματα θα τα έκανα διαφορετικά. Κατά τη γνώμη μου πρέπει να βιώσεις το ταξίδι και να μάθεις από όλα όσα συμβαίνουν στην πορεία.
Έχουν αλλάξει πολλά για σένα από το “Shades Of Black” μέχρι και το “Cheap Smell”. Νιώθεις σαν να κάνεις μια νέα αρχή και πόσο από αυτό οφείλεται στο Liam Howe;
Είναι δυο εντελώς διαφορετικές περίοδοι στη ζωή μου και φυσικά ο Liam έπαιξε σημαντικό ρόλο ως προς το τελικό αποτέλεσμα. Επίσης όμως κι εγώ άλλαξα κατά τη διάρκεια αυτού του μουσικού ταξιδιού. Τώρα, μετά την ολοκλήρωση του δεύτερου μου αλμπουμ νιώθω ότι μου λείπει η σκοτεινή πλευρά κάπως και θέλω οπωσδήποτε να την επαναφέρω για το επόμενο.
Η απώλεια και η εσωτερική αναζήτηση είναι από τα θέματα που συναντάμε συχνά στο “Cheap Smell”. Πιστεύεις πως οι δύσκολες καταστάσεις γεννούν σπουδαία τέχνη, ή μιλάμε για μια περίπτωση εσωστρεφούς καλλιτεχνικής έκφρασης;
Για μένα η μουσική είναι μια θεραπευτική διαδικασία, οπότε είναι σίγουρα θέμα καλλιτέχνης έκφρασης. Σίγουρα μπορείς να γράψεις και για ευχάριστα πράγματα αλλά στη δική μου περίπτωση υπάρχουν πολλά ακόμα στη ζωή μου που έχω ανάγκη να λύσω, οπότε χρειάζομαι αυτή τη θεραπεία.
Θα ήθελα να διαλέξεις 2 καλλιτέχνες που ευχαρίστως θα συνεργαζόσουν μαζί τους, αλλά και 2 κλασικά αλμπουμ του παρελθόντος που λατρεύεις.
Θα μου άρεσε πολύ να κάνω κάτι με το Benjamin Clementine ή τη Grace Jones. Για αλμπουμ θα πρέπει να διαλέξω μεταξύ του “Tango In The Night” των Fleetwood Mac, ή κάτι από τη Nancy και το Frank Sinatra.
Προτιμάς να είσαι στη σκηνή, η να δουλεύεις στο στούντιο;
Στη σκηνή, χωρίς καμία αμφιβολία.
Τι περιμένεις από τα προσεχή shows στην Αθήνα και φυσικά, τι θα πρέπει να περιμένουμε εμείς;
Ανυπομονώ να δω το μέρος που παίζουμε, έριξα μια ματιά online και δείχνει πανέμορφο. Πιστεύω πως αυτό που περιμένουμε όλοι είναι οι τόσο φιλικοί άνθρωποι στην Αθήνα, το καλό φαγητό και το κρασί, όπως επίσης και ο καιρός, καθώς αυτή τη στιγμή στην Ολλανδία έχω σχεδόν παγώσει!
