Στην κάτι παραπάνω από δύο δεκαετίες διαδρομή τους τα «Υπόγεια Ρεύματα» επιδεικνύουν εντυπωσιακή ικανότητα να επανεφεύρουν τον ήχο τους και την μουσική τους πρόταση. Χωρίς να κουράζουν, χωρίς να «παλιώνουν». Παραμένουν μια underground παρέα που είναι διαρκώς σε κίνηση και με ξεκάθαρο μήνυμα.
«Στην Ελλάδα ή θα είσαι μέσα σε μια λακκούβα ή στην κίνηση!» μας λένε, άλλωστε, εγκαινιάζοντας με τον καλύτερο τρόπο την κατηγορία των συνεντεύξεων στο νέο μας πόνημα, το efsyn city.
Λίγο πριν ξεκινήσουν για ακόμη μια εξόρμηση εκτός Αττικής δηλώνουν «υπηρέτες της μουσικής» και προσθέτουν «Δεν ανήκουμε πουθενά και θεωρούμε παραλογισμό να φυλακίζεσαι μόνος σου σε ένα είδος, μια μανιέρα».
Την επόμενη Κυριακή θα παίξουν στο Vinyl is Back και θα ηχογραφήσουν ζωντανά σε βινύλιο, και λένε σε… όποιον παίζει μόνος του στη σπηλιά «να κάτσει εκεί να εξυμνεί την τέχνη του».
Και ο καλλιτέχνης; Για τα Υπόγεια Ρεύματα είναι πάντα «μέλος της τάξης του και ανάλογα με την ταξική του καταγωγή θα λειτουργήσει και στην τέχνη του».
Μιας και οι συστάσεις είναι περιττές και για να αποφύγουμε τα κλισέ ας πούμε με λίγα λόγια τι ΔΕΝ είναι τα «Υπόγεια Ρεύματα»;
Τα Υπόγεια δεν είναι μαλάκες, δεν είναι διασκεδαστές, δεν είναι Χατζηαβάτηδες (είναι καραγκιόζηδες!), δεν είναι ρατσιστές, δεν είναι πολιτικοί, δεν είναι έμποροι, δεν είναι φασίστες, δεν είναι ισόγεια, δεν είναι ρετιρέ, δεν …….. Με λίγα λόγια τα «ΔΕΝ» είναι πηγή έμπνευσης για εμάς.
Είστε πάντα στον δρόμο, πάντα σε κίνηση. Αυτή είναι η «ευχή και κατάρα» για έναν μουσικό; Είναι ο δρόμος, το stage και όχι το στούντιο ο φυσικός χώρος για έναν καλλιτέχνη;
Στην Ελλάδα ή θα είσαι μέσα σε μια λακκούβα ή στην κίνηση! Βασικά είμαστε στο δρόμο γιατί απλά…θέλουμε και μπορούμε, γιατί θα μπορούσαμε να μην θέλουμε και να κάναμε λίγα και «καλά»… για τις τσέπες μας. Ούτε το stage ούτε το studio είναι ο φυσικός χώρος για μια μπάντα! Ο φυσικός χώρος μιας μπάντας είναι ο εσωτερικός κόσμος του κάθε μέλους της έτσι ώστε να υπάρχει η ισορροπία μέσα στην μπάντα. Και μετά είναι ο χώρος της πρόβας ή του καφέ. Αν δεν υπάρχουν αυτά τα δυο δεν θα υπάρξουν τα υπόλοιπα που είναι το stage και το studio.
Και τώρα έρχεται μια πρωτότυπη στάση στο Vinyl is back και η ζωντανή ηχογράφηση του επερχόμενου live σε βινύλιο. Πώς προέκυψε αυτή η ιδέα; Το βινύλιο, τελικά, επανέρχεται και εκδικείται;
Έχουμε ξαναεμφανιστεί στο Vinyl is Back και ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία για εμάς μέσα σε αυτό τον χώρο. Γενικά όταν σε ένα χώρο υπάρχουν γύρω σου μόνο άνθρωποι που σέβονται την μουσική, τότε μπορείς να παίξεις ακόμα καλυτέρα την μουσική σου. Η ιδέα του να παίξουμε live και να γίνει ηχογράφηση ήταν του μπασίστα μας Νίκου Γιούσεφ και συμφωνήσαμε με τους διοργανωτές να το κανουμε. Ναι, το βινύλιο επανέρχεται σιγά σιγά και ευχόμαστε να μην είναι απλά μόδα.
Υπάρχει χώρος για το βινύλιο και εν γένει για ένα ολοκληρωμένο album σε μια σούπερ high tech εποχή; Κάποτε το single μπορούσε να είναι «φίλος» ή «εχθρός» ενός δημιουργού, αλλά τώρα μάλλον τείνει να γίνει ο επιβεβλημένος τρόπος με τον οποίο ακούμε μουσική. Γρήγορες ταχύτητες στην καθημερινότητα, εφήμερες επιτυχίες, εφήμεροι καλλιτέχνες/σταρ. Εφήμερη και η απόλαυση;
Χώρος και διάθεση υπάρχει, χρόνος δεν υπάρχει! O καλλιτέχνης θέλει, ο ακροατής προλαβαίνει; Δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα το single, μπορεί ένας καλλιτέχνης να θέλει να επικεντρωθεί σε λίγα και καλά κομμάτια, δεν είναι κακό, μπορεί κάποιος άλλος να έχει 20 κομματάρες…γιατί να μην κυκλοφορήσουν; Εδώ είναι εφήμερη η ζωή, πως να μην είναι η απόλαυση; Εξάλλου είμαστε στην εποχή του 5 και όχι 1, θέλουμε όλοι πολλά, μην ξεχνιόμαστε!
Με την παρούσα σύνθεση το ηχητικό αποτέλεσμα δείχνει ελαφρώς πιο «σκληρό», πιο ηλεκτρισμένο. Είναι επιλογή ή είναι βαριά και σκοτεινή η εποχή που ζούμε; Είστε, άλλωστε, ένα σχήμα που δεν φοβάται να επαναπροσδιορίσει τον ήχο του, ακόμη και σε παλαιότερα και ιδιαίτερα επιτυχημένα κομμάτια.
Συνήθως το σχήμα μας δεν σχεδιάζει τον ήχο του. Προκύπτει απλά και φυσικά από τις ιδιοσυγκρασίες που την συγκεκριμένη περίοδο λειτουργούν στο συγκρότημα, από την αισθητική αλλά και από την εξέλιξη της μπάντας μέσα στα χρόνια.
Στις δισκογραφικές σας δουλειές υπάρχει πολύ rock, blues (ακόμη και folk ή country) αλλά και στοιχεία από την ελληνική παράδοση, πάντα με rock ‘n’ roll αισθητική. Πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος χωρίς τις ταμπέλες, μουσικές και μη;
Τα είπες όλα! Κοίτα, εμείς την αλήθεια μας την πληρώσαμε και την πληρώνουμε, γιατί ως γνωστόν ΠΡΕΠΕΙ να ανήκεις κάπου. Δεν ανήκουμε πουθενά και θεωρούμε παραλογισμό να φυλακίζεσαι μόνος σου σε ένα είδος, μια μανιέρα, ένα τροπο. Βεβαια κάνει τη ζωή σου πιο εύκολη το να ενταχθείς σε μια κάστα και να τρέφεσαι από την ασφάλεια που σου προσφέρει. Αλλά στο δικό μας μυαλό κάτι πάει στραβά όταν παίζεις 20 χρόνια τα ίδια πράγματα. Ή δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο ή σε συμφέρει να μην κάνεις κάτι άλλο. Διότι, επειδή μιλάμε για μουσική, είμαστε υπηρέτες της μουσικής και πρέπει που και που να την εξελίσσουμε, ε παιδιά; Έχουμε φτάσει στο 2017…
Τα «Υπόγεια Ρεύματα» έχουν δείξει σε όλη την πορεία τους ότι δεν φοβούνται τις συνεργασίες ή την αλλαγή. Υπάρχει κάτι τέτοιο στα σκαριά για το επόμενο διάστημα; Είναι ανανεωτικό για έναν μουσικό να ανταλλάσσει… νότες με άλλους και πόσο αυτό επηρεάζει ή πρέπει να επηρεάζει την μουσική κατεύθυνση μιας μπάντας;
Τα Υπόγεια Ρεύματα δεν φοβούνται τίποτα, ίσως να μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι! Όποιος παίζει μόνος του στη σπηλιά του ας κάτσει εκεί να εξυμνεί την τέχνη του κι ας αφήσει εμάς τους υπόλοιπους να συναντιόμαστε, να ανταλλάσσουμε, να προχωράμε παρέα. Αρκεί βέβαια να μην γίνονται οι συνεργασίες με σκοπό την κερδοσκοπία διότι έχουμε δει πολλά παντρέματα για την κατανάλωση.
Μία μόνιμη απορία για τα ελληνικά μουσικά δρώμενα είναι το γιατί δεν έχουμε καταφέρει να χτίσουμε τη δική μας «σκηνή». Υπάρχουν μεν ορισμένες εξαιρέσεις (κυρίως σε επίπεδο παρέας), αλλά, σε γενικές γραμμές, δεν μπορείς να πεις ότι υπάρχει μεγάλη αλληλεπίδραση μεταξύ καλλιτεχνών και σχημάτων (νέων και παλαιότερων). Είναι θέμα έλλειψης ενός χώρου (ένα δικό μας CBGB’s), είναι ζήτημα κουλτούρας και εκπαίδευσης, ή δείχνει έλλειψη διάθεσης συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης;
Όλοι αυτοί οι λόγοι είναι σίγουρα εμπόδιο για την δημιουργία σκηνής αλλά ο κυριότερος λόγος είναι ότι δεν υπάρχει κανένα μα κανένα πλάνο από κανέναν, ούτε από τα μαγαζιά ούτε από τις μπάντες. Αυτό χρειάζεται υπομονή και διάρκεια αλλά πως μπορεί να γίνει αυτό σε μια χώρα που αύριο θες τα διπλά, έτσι βιαστικά και χωρίς κόπο.
Πριν λίγο καιρό παρουσιάσατε την δική σας εκδοχή του «Which side are you on». Ως μπάντα που γράφει έχοντας πολιτικό και κοινωνικό αισθητήριο τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με ένα πολύ κλασικό τραγούδι διαμαρτυρίας; Στις ημέρες μας το έναυσμα είναι εκεί, οι αφορμές είναι αμέτρητες, αλλά μήπως, τελικά, υπάρχει έλλειψη από νέα τραγούδια διαμαρτυρίας;
Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει έλλειψη, ίσως να υπάρχει και υπερπροσφορά ανώδυνων διαμαρτυριών. Εμείς το κάναμε με διπλό σκεπτικό, πρώτο να πούμε κάτι που θεωρούμε σημαντικό (να διαλέξουμε πλευρά) και δεύτερο να χρησιμοποιήσουμε μια παραδοσιακή φόρμα κάνοντάς την δική μας, φέρνοντας την στα μέτρα μας. Δηλαδή να επαναλάβουμε την διαδικασία του δημοτικού τραγουδιού και ίσως να δώσουμε ένα παράδειγμα που θα λειτουργήσει και για άλλους. Χρησιμοποιήστε τις φόρμες σαν στηρίγματα και όχι σαν δεκανίκια. Φτάνει με τις μουσειακές επανεκτελέσεις.
Ντύσατε μουσικά ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για έναν άνθρωπο που δημιούργησε τη δική του κοινωνική κουζίνα και μαγειρεύει στον δρόμο κάθε μέρα για όσους έχουν ανάγκη. Μήπως αυτά τα τελευταία χρόνια (εν μέσω οικονομικής και προσφυγικής κρίσης) ένα μεγάλο κομμάτι του λαού έσωσε κάπως την αξιοπρέπεια μιας διαλυμένης χώρας; Μέχρι που μπορεί να φτάσει η αλληλεγγύη ως απάντηση στην λαίλαπα που αντιμετωπίζουμε;
Ναι είναι πραγματικά ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ που δείχνει ότι ακόμα και ένας μπορεί να γίνει δυο πέντε δέκα και να δώσει το ελάχιστο που είναι η ελπίδα σε πάρα πολλούς. Σίγουρα έλαμψε η αξιοπρέπεια ειδικά σε μια τόσο διαλυμένη χώρα αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι έπεσαν οριστικά οι μάσκες αυτών που τα προκάλεσαν όλα αυτά. Η αλληλεγγύη δεν έχει όρια και είναι μια δύναμη που δεν μπορούν να καταλάβουν…μάλλον τα όρια της θα τα καταλάβουμε όταν αρχίσουν τα μπαμ μπουμ.
Και ο καλλιτέχνης που χωράει μέσα σε όλο αυτό; Είναι παρατηρητής, «αγγελιοφόρος», ακτιβιστής ή όλα μαζί;
Δεν θεωρήσαμε ποτέ τον καλλιτέχνη κάτι διαφορετικό από την τάξη που ανήκει , δηλαδή αν είναι εργάτης ή αν είναι εργοδότης, αριστοκράτης ή πάριας. Και ανάλογα με την ταξική του καταγωγή θα λειτουργήσει και στην τέχνη του.
Τελικά, μετά από τόσα χρόνια το «Πολιτεύεσαι» ισχύει ή απλά λέμε «Αυτούς τους έχω βαρεθεί»;
Ισχύουν και θα ισχύουν πάντα! Όσο θα υπάρχουν δηλαδή “πολιτικοί” θα πρέπει να ντρέπονται και εμείς θα τους έχουμε βαρεθεί!
Ποια τραγούδια θα περιλάμβανε το soundtrack ενός road movie για τα «Υπόγεια Ρεύματα»;
Όλα! Θα ήταν άδικο να αφήσουμε κάποιο απ’ έξω γιατί όλα έχουν βάλει το λιθαράκι τους για αυτό που υπάρχει τώρα. Και βέβαια και αυτά που έρχονται από μια ιδέα, από ένα ρεφραίν, ακόμα και μια παύση.
Τα Υπόγεια Ρεύματα θα εμφανιστούν την επόμενη Κυριακή στη γιορτή του βινυλίου, το Vinyl is Back. Νωρίτερα θα βρεθούν σε Πάτρα, Πύργο, Μεσολόγγι.
